Расклад праграмаў
Чытальная заля
«Сучасныя мэмуары» вяртаюцца. Успаміны вэтэрана Радыё Свабода Галіны Руднік: “Колькі ворагаў народу аказалася на адной Пушкінскай вуліцы...” У ноч з 14-га на 15-е красавіка 1938-га году мама мяне пабудзіла. Гляджу: у пакоі гарыць сьвет і нехта ў форме сядзіць за сталом. Перад ім гара лістоў і фатаграфіяў, і ён іх моўчкі пераглядае. Пачало сьвітаць. "Вы з дачкой мусіце пайсьці з намі." За дзьвярыма яшчэ адзін у форме НКВД.
Падарожжы Свабоды
Наша першая і пакуль апошняя сустрэча з гэтым чалавекам адбылася чвэрць стагодзьдзя таму. Тады яны разам з жонкай Жэняй, скончыўшы Акадэмію мастацтваў, зьехалі на малую радзіму Міхаіла Клеафаса Агінскага - Залесьсе - і стварылі лялечны тэатар “Батлейка”, дзе акторамі былі звычайныя вяскоўцы ад 10 да 60 гадоў. Ужо тады міжнароднае прызнаньне на тэатральных фэстах не перашкодзіла мясцовым чыноўнікам ды проста зайздросьнікам стварыць ім невыносныя ўмовы існаваньня, як і зараз, у вёсцы Цішкаўшчына, што на Валожыншчыне. “Але зь недачалавекамі-сабакамі, што хочуць зьнішчыць ды затаптаць навакольле, будзем змагацца жорстка”, - гаворыць Алесь Лось.
Чытальная заля
«Сучасныя мэмуары» вяртаюцца. Успаміны вэтэрана Радыё Свабода Галіны Руднік: “Колькі ворагаў народу аказалася на адной Пушкінскай вуліцы...” У ноч з 14-га на 15-е красавіка 1938-га году мама мяне пабудзіла. Гляджу: у пакоі гарыць сьвет і нехта ў форме сядзіць за сталом. Перад ім гара лістоў і фатаграфіяў, і ён іх моўчкі пераглядае. Пачало сьвітаць. "Вы з дачкой мусіце пайсьці з намі." За дзьвярыма яшчэ адзін у форме НКВД.
Падарожжы Свабоды
Наша першая і пакуль апошняя сустрэча з гэтым чалавекам адбылася чвэрць стагодзьдзя таму. Тады яны разам з жонкай Жэняй, скончыўшы Акадэмію мастацтваў, зьехалі на малую радзіму Міхаіла Клеафаса Агінскага - Залесьсе - і стварылі лялечны тэатар “Батлейка”, дзе акторамі былі звычайныя вяскоўцы ад 10 да 60 гадоў. Ужо тады міжнароднае прызнаньне на тэатральных фэстах не перашкодзіла мясцовым чыноўнікам ды проста зайздросьнікам стварыць ім невыносныя ўмовы існаваньня, як і зараз, у вёсцы Цішкаўшчына, што на Валожыншчыне. “Але зь недачалавекамі-сабакамі, што хочуць зьнішчыць ды затаптаць навакольле, будзем змагацца жорстка”, - гаворыць Алесь Лось.
Чытальная заля
«Сучасныя мэмуары» вяртаюцца. Успаміны вэтэрана Радыё Свабода Галіны Руднік: “Колькі ворагаў народу аказалася на адной Пушкінскай вуліцы...” У ноч з 14-га на 15-е красавіка 1938-га году мама мяне пабудзіла. Гляджу: у пакоі гарыць сьвет і нехта ў форме сядзіць за сталом. Перад ім гара лістоў і фатаграфіяў, і ён іх моўчкі пераглядае. Пачало сьвітаць. "Вы з дачкой мусіце пайсьці з намі." За дзьвярыма яшчэ адзін у форме НКВД.
Падарожжы Свабоды
Наша першая і пакуль апошняя сустрэча з гэтым чалавекам адбылася чвэрць стагодзьдзя таму. Тады яны разам з жонкай Жэняй, скончыўшы Акадэмію мастацтваў, зьехалі на малую радзіму Міхаіла Клеафаса Агінскага - Залесьсе - і стварылі лялечны тэатар “Батлейка”, дзе акторамі былі звычайныя вяскоўцы ад 10 да 60 гадоў. Ужо тады міжнароднае прызнаньне на тэатральных фэстах не перашкодзіла мясцовым чыноўнікам ды проста зайздросьнікам стварыць ім невыносныя ўмовы існаваньня, як і зараз, у вёсцы Цішкаўшчына, што на Валожыншчыне. “Але зь недачалавекамі-сабакамі, што хочуць зьнішчыць ды затаптаць навакольле, будзем змагацца жорстка”, - гаворыць Алесь Лось.