Радыё Свабода Сёньня наш карэспандэнт ня толькі высьвятляў падрабязнасьці лёсу дзяўчынкі са школы-інтэрнату ў Вялейцы, але й шукаў адказаў на пытаньне: чаму сіроты зь Беларусі імкнуцца ў Італію.
Пра тое, што Марыя (гэтак дзяўчынку называюць у італьянскіх мэдыях) мусіць вярнуцца ў спэцыяльную Вялейскую школу-інтэрнат для дзяцей зь цяжкімі парушэньнямі мовы, заявіў сёньня Радыё Свабода адзін з кіраўнікоў гэтай установы. Ён назваўся Мікалаем Пятровічам і папрасіў не казаць ягонага прозьвішча:
(Мікалай: ) “Ведаеце, насьцярожанасьць пэўная ёсьць. Тут такая сытуацыя... Я мяркую, што яна хутка выправіцца. Тады можна будзе даваць нейкія камэнтары. А пакуль, каб не спугнуць удачу, бо праблемы застаюцца, іх трэба ціхенька й спакойна вырашыць. Ня трэба напружваць сытуацыю”.
У Вялейскім раённым аддзеле адукацыі ўдакладняюць, што школа-інтэрнат для дзяцей зь цяжкімі парушэньнямі мовы пабудаваная пяцьдзясят гадоў таму. Дзеці тут знаходзяцца кругласутачна. У школе трыста вучняў, і ва ўсіх дыягназ “разумовая адсталасьць у ступені дэбільнасьці”. Намесьніца начальніка райана Ларыса Петрыкевіч даводзіць, што школа-інтэрнат мае статус юрыдычнай асобы і знаходзіцца на балянсе Менскага абласнога ўпраўленьня адукацыі. Пры згадцы пра Марыю чыноўніца гаворыць:
(Петрыкевіч: ) “Так, мы таксама на першай стадыі, калі пайшла інфармацыя, што суд прыняў рашэньне аб усталяваньні апекі італьянскімі грамадзянамі, афармлялі дакумэнты і ўсё астатняе. Але цяпер я баюся даць якую-небудзь неправераную інфармацыю”.
Чаму сіроты зь Беларусі імкнуцца ў Італію? Пэўныя тлумачэньні атрымліваю ў гутарцы з жыхаркай Меншчыны Аленай Клімук. Пасьля раптоўнай сьмерці дачкі Раісы яна аформіла апякунства на ўнука Віктара. Хлопец сёлета быў на аздараўленьні ў Італіі, і яму там настолькі спадабалася, што спачатку было складана адапатавацца дома.
(Клімук: ) “Я спалохалася, бо ён моцна плакаў. Ну, канечне, там былі тата, мама. На здымках, напрыклад, усе яны на пляжы. У доме ён налічыў дванаццаць пакояў. Тры-чатыры паверхі — гэта гульнявыя пакоі. Там кампутары, і ён яшчэ нешта называў — я ж не разумею. Кожнаму — спальня. Я запытваю: “Домработніца ў доме?” “Не, — адказвае, — усё робіць мама Марыя”.
Далей суразмоўца расказвае, што ўтрымліваць унука ёй становіцца ўсё складаней. За верасень яна атрымала толькі траціну грашовай дапамогі, налічанай паводле былых заробкаў яе дачкі — маці Віктара.
(Клімук: ) “Маё дзіця зарабіла 145 тысяч рублёў. Пералічвалі з райсабесу. Я кожны месяц яму зьбіраю. Пайшла цяпер — а ўжо не 145 тысяч, а 36. Прыходжу ў райсабес, а яны мне тлумачаць, што ён ужо нібыта ў школе харчуецца бясплатна ды яшчэ нешта... Так плакала, што мяне нібы агалілі. Ды так страшна, такое пачуцьцё неабароненасьці!”
Наша радыё будзе дасьледаваць, чаму беларускім сіротам паменшылі грашовыя пэнсіі, заробленыя бацькамі.
(Мікалай: ) “Ведаеце, насьцярожанасьць пэўная ёсьць. Тут такая сытуацыя... Я мяркую, што яна хутка выправіцца. Тады можна будзе даваць нейкія камэнтары. А пакуль, каб не спугнуць удачу, бо праблемы застаюцца, іх трэба ціхенька й спакойна вырашыць. Ня трэба напружваць сытуацыю”.
У Вялейскім раённым аддзеле адукацыі ўдакладняюць, што школа-інтэрнат для дзяцей зь цяжкімі парушэньнямі мовы пабудаваная пяцьдзясят гадоў таму. Дзеці тут знаходзяцца кругласутачна. У школе трыста вучняў, і ва ўсіх дыягназ “разумовая адсталасьць у ступені дэбільнасьці”. Намесьніца начальніка райана Ларыса Петрыкевіч даводзіць, што школа-інтэрнат мае статус юрыдычнай асобы і знаходзіцца на балянсе Менскага абласнога ўпраўленьня адукацыі. Пры згадцы пра Марыю чыноўніца гаворыць:
(Петрыкевіч: ) “Так, мы таксама на першай стадыі, калі пайшла інфармацыя, што суд прыняў рашэньне аб усталяваньні апекі італьянскімі грамадзянамі, афармлялі дакумэнты і ўсё астатняе. Але цяпер я баюся даць якую-небудзь неправераную інфармацыю”.
Чаму сіроты зь Беларусі імкнуцца ў Італію? Пэўныя тлумачэньні атрымліваю ў гутарцы з жыхаркай Меншчыны Аленай Клімук. Пасьля раптоўнай сьмерці дачкі Раісы яна аформіла апякунства на ўнука Віктара. Хлопец сёлета быў на аздараўленьні ў Італіі, і яму там настолькі спадабалася, што спачатку было складана адапатавацца дома.
(Клімук: ) “Я спалохалася, бо ён моцна плакаў. Ну, канечне, там былі тата, мама. На здымках, напрыклад, усе яны на пляжы. У доме ён налічыў дванаццаць пакояў. Тры-чатыры паверхі — гэта гульнявыя пакоі. Там кампутары, і ён яшчэ нешта называў — я ж не разумею. Кожнаму — спальня. Я запытваю: “Домработніца ў доме?” “Не, — адказвае, — усё робіць мама Марыя”.
Далей суразмоўца расказвае, што ўтрымліваць унука ёй становіцца ўсё складаней. За верасень яна атрымала толькі траціну грашовай дапамогі, налічанай паводле былых заробкаў яе дачкі — маці Віктара.
(Клімук: ) “Маё дзіця зарабіла 145 тысяч рублёў. Пералічвалі з райсабесу. Я кожны месяц яму зьбіраю. Пайшла цяпер — а ўжо не 145 тысяч, а 36. Прыходжу ў райсабес, а яны мне тлумачаць, што ён ужо нібыта ў школе харчуецца бясплатна ды яшчэ нешта... Так плакала, што мяне нібы агалілі. Ды так страшна, такое пачуцьцё неабароненасьці!”
Наша радыё будзе дасьледаваць, чаму беларускім сіротам паменшылі грашовыя пэнсіі, заробленыя бацькамі.