Радыё Свабода Некаторыя дзеячы апазыцыі заклікаюць народ 19 сакавіка пасьля выбараў прыйсьці на Кастрычніцкую плошчу Менску. Як менчукі ставяцца да гэтых прапановаў – апытаньне “Свабоды”.
(Карэспандэнтка: ) “Як вы ставіцеся да прапановаў апазыцыі выйсьці ў нядзелю на плошчу?”
(Спадар: ) “Вельмі пазытыўна”.
(Карэспандэнтка: ) “А не баіцеся запалохваньняў?”
(Спадар: ) “Я лічу, што гэтыя запалохваньні паказваюць, што ўлада ўжо ні на што ня здольная. Гэтыя запалохваньні супярэчаць Кангстытуцыі й закону нават у такой форме”.
(Спадарыня: ) “Я адмоўна да гэтага стаўлюся. Вельмі адмоўна. Я ня бачу сэнсу выходзіць, Дзеля чаго? Хто пераможа, той і будзе прэзыдэнтам”.
(Студэнт: ) “На плошчу не пайду. Не пайду на плошчу!”
(Хлопец: ) “Мяне ў нядзелю тут ня будзе”.
(Спадар: ) “Кожны мае права выйсьці, але каб не было непарадкаў, каб усё было мірна”.
(Карэспандэнтка: ) “Як вы ставіцеся да прапановаў выйсьці на плошчу?”
(Спадар: ) “У існых сёньня ўмовах гэта адзіны магчымы шлях паўплываць неяк на сытуацыю, адзіны магчымы шлях нешта зьмяніць, адзіны шлях сказаць сваё “не” гэтай уладзе. Улада вельмі баіцца масавых выступленьняў народу. А ўсе гэтыя запалохваньні, правакацыі з боку КДБ скіраваныя на тое, каб народ запужаць”.
(Спадарыня: ) “Вельмі паважліва. Таму што няма іншага мэтаду паўплываць на нахабную ўладу, няма ніякіх пэрспэктываў, каб былі выбары дэмакратычнымі”.
(Спадар: ) “Як стаўлюся? Прыйду на плошчу”.
(Карэспандэнтка: ) “А не баіцеся запалохваньняў?”
(Спадар: ) “Не баюся. Я ўжо сядзеў, і два гады “хіміі” атрымліваў”.
(Хлопец: ) “Станоўча. Мы ўжо нічога не баімся. Мы ўжо сваё адбаяліся”.
(Студэнт: ) “Таксама не баюся. Ой, можна, анэкдот раскажу? Адзін беларускі паэт выступаў перад маскоўскім рабочымі й прачытаў верш: “Ужо пужалі нас паны, ужо пужалі…”. Рабочыя ня ўсё зразумелі й кажуць: “Харошы які паэт беларускі. Жалі дык жалі…”. Запужаць ужо далей немагчыма. Баюся, што простых людзей запужаюць. А актыўных запужаць немагчыма. Колькі ўжо можна?”
(Хлопец: ) “Адмоўна. Не падабаецца мне гэта”.
(Спадар: ) “Гэта патрэбна. Гэта адзіны мэханізм, на жаль. Але лепшага мэханізму ў барацьбе з дыктатурай не прыдумалі”.
(Хлопец: ) “Я пайду на плошчу ў нядзелю”.
(Спадарыня: ) “На плошчу трэба выходзіць. Я сама не пайду, вельмі хворая. Інакш я пайшла б. А наагул, я плачу за свой народ…”
(Спадар: ) Я стаўлюся да выхаду на плошчу станоўча. Не патрэбны трэці тэрмін. Але я лічу, што магчымыя шматлікія правакацыі з боку спэцслужбаў. Таму шмат маіх сяброў яшчэ думаюць, ці ісьці на плошчу”.
(Спадар: ) “Асабіста я стаўлюся добра, але неабходна, каб усё адбылося мірна. Трэба выйсьці з кветкамі ў руках. Трэба мірна выходзіць. І мы выйдзем мірна, я спадзяюся”.
(Спадар: ) “Вельмі пазытыўна”.
(Карэспандэнтка: ) “А не баіцеся запалохваньняў?”
(Спадар: ) “Я лічу, што гэтыя запалохваньні паказваюць, што ўлада ўжо ні на што ня здольная. Гэтыя запалохваньні супярэчаць Кангстытуцыі й закону нават у такой форме”.
(Спадарыня: ) “Я адмоўна да гэтага стаўлюся. Вельмі адмоўна. Я ня бачу сэнсу выходзіць, Дзеля чаго? Хто пераможа, той і будзе прэзыдэнтам”.
(Студэнт: ) “На плошчу не пайду. Не пайду на плошчу!”
(Хлопец: ) “Мяне ў нядзелю тут ня будзе”.
(Спадар: ) “Кожны мае права выйсьці, але каб не было непарадкаў, каб усё было мірна”.
(Карэспандэнтка: ) “Як вы ставіцеся да прапановаў выйсьці на плошчу?”
(Спадар: ) “У існых сёньня ўмовах гэта адзіны магчымы шлях паўплываць неяк на сытуацыю, адзіны магчымы шлях нешта зьмяніць, адзіны шлях сказаць сваё “не” гэтай уладзе. Улада вельмі баіцца масавых выступленьняў народу. А ўсе гэтыя запалохваньні, правакацыі з боку КДБ скіраваныя на тое, каб народ запужаць”.
(Спадарыня: ) “Вельмі паважліва. Таму што няма іншага мэтаду паўплываць на нахабную ўладу, няма ніякіх пэрспэктываў, каб былі выбары дэмакратычнымі”.
(Спадар: ) “Як стаўлюся? Прыйду на плошчу”.
(Карэспандэнтка: ) “А не баіцеся запалохваньняў?”
(Спадар: ) “Не баюся. Я ўжо сядзеў, і два гады “хіміі” атрымліваў”.
(Хлопец: ) “Станоўча. Мы ўжо нічога не баімся. Мы ўжо сваё адбаяліся”.
(Студэнт: ) “Таксама не баюся. Ой, можна, анэкдот раскажу? Адзін беларускі паэт выступаў перад маскоўскім рабочымі й прачытаў верш: “Ужо пужалі нас паны, ужо пужалі…”. Рабочыя ня ўсё зразумелі й кажуць: “Харошы які паэт беларускі. Жалі дык жалі…”. Запужаць ужо далей немагчыма. Баюся, што простых людзей запужаюць. А актыўных запужаць немагчыма. Колькі ўжо можна?”
(Хлопец: ) “Адмоўна. Не падабаецца мне гэта”.
(Спадар: ) “Гэта патрэбна. Гэта адзіны мэханізм, на жаль. Але лепшага мэханізму ў барацьбе з дыктатурай не прыдумалі”.
(Хлопец: ) “Я пайду на плошчу ў нядзелю”.
(Спадарыня: ) “На плошчу трэба выходзіць. Я сама не пайду, вельмі хворая. Інакш я пайшла б. А наагул, я плачу за свой народ…”
(Спадар: ) Я стаўлюся да выхаду на плошчу станоўча. Не патрэбны трэці тэрмін. Але я лічу, што магчымыя шматлікія правакацыі з боку спэцслужбаў. Таму шмат маіх сяброў яшчэ думаюць, ці ісьці на плошчу”.
(Спадар: ) “Асабіста я стаўлюся добра, але неабходна, каб усё адбылося мірна. Трэба выйсьці з кветкамі ў руках. Трэба мірна выходзіць. І мы выйдзем мірна, я спадзяюся”.