Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Дэкрэт супроць наркотыкаў: Валянтэры ўхваляюць, праваабаронцы крытыкуюць


Аляксандар Лукашэнка падпісаў дэкрэт «Аб неадкладных захадах па супрацьдзеяньні незаконнаму абароту наркотыкаў», які робіць больш жорсткімі захады супроць распаўсюднікаў і спажыўцоў наркотыкаў. Ці дапаможа дэкрэт спыніць наступ наркаманіі ў Беларусі?

Да 25 гадоў зьняволеньня цяпер будзе пагражаць збытчыку наркотыкаў, калі ў выніку гэтых дзеяньняў памёр чалавек. Гэта вынікае з новага антынаркатычнага дэкрэту, які Аляксандар Лукашэнка падпісаў 28 сьнежня. Па большасьці пазыцыяў крымінальнага перасьледу за злачынствы, зьвязаныя з наркотыкамі, санкцыі ўзрасьлі амаль удвая, прычым да крымінальнай адказнасьці за збыт наркотыкаў можна будзе прыцягваць ужо не з 16, а з 14 гадоў. Прадугледжаныя больш жорсткія пакараньні асобаў, якія не зрабілі захадаў, каб не дапусьціць распаўсюджваньня наркотыкаў. Штрафы для гаспадароў дыскатэк і начных клюбаў падвысяць да 50 базавых велічынь, а адносна інтэрнэт-рэсурсаў, на якіх знойдуць зьвесткі пра абарот наркотыкаў, увядуць абмежаваньні доступу. Запрацуюць адмысловыя лячэбна-працоўныя прафілякторыі, куды будуць зьмяшчаць хворых наркаманаў.

Як гэтыя захады ўспрымаюць валянтэры змаганьня з наркотыкамі? Актывіст фонду «Цэнтар здароўя моладзі» Аляксандар Прыдвераў назваў іх патрэбнымі і насьпелымі:

«Абстаноўка з наркотыкамі ў краіне вельмі напружаная, зьяўляецца ўсё больш новых, як мы кажам, дызайнэрскіх наркотыкаў, зь вельмі дрэннымі пабочнымі наступствамі. Спадзяёмся, што гэтыя захады дапамогуць спыніць іх распаўсюд».

Сярод новых мераў барацьбы — магчымасьць прыцягваць да крымінальнай адказнасьці за распаўсюд наркотыкаў не з 16 гадоў, як цяпер, а ўжо з 14. Як да гэтага ставяцца валянтэры? Аляксандар Прыдвераў згодны, што трэба амаладзіць кантынгент тых, з кім варта працаваць прафіляктычна, але зьмяшчэньне 14-гадовага падлетка ў калёнію лічыць не найлепшым сродкам барацьбы з наркаманіяй:

Рэальнай дапамога такім дзецям была б у тым выпадку, калі б іх зьмяшчалі не за краты, а ў мэдычныя ўстановы, дзе займаліся б праблемамі наркаманіі

«Рэальнай дапамога такім дзецям была б у тым выпадку, калі б іх зьмяшчалі не за краты, а ў мэдычныя ўстановы, дзе займаліся б праблемамі наркаманіі. У калёнію трапляюць людзі з розных сацыяльных групаў, там да ўсіх будзе аднолькавае стаўленьне. А гэтым трэба не выроўніваньне, а дапамога. Гэта дзьве розныя рэчы. Не пакараньне, а дапамога. Бо перш за ўсё наркаманія — гэта хвароба, якая цягне за сабой наступствы, за якія ідзе адказнасьць».

Паводле афіцыйных зьвестак, 25 чалавек загінулі ў бягучым годзе ад ужываньня спайсаў — курыльных сумесяў. Сярод іх большасьць — маладыя людзі, у тым ліку непаўналетнія. Чаму падлеткі гэтак лёгка спакушаюцца на наркотыкі, у тым ліку на звышнебясьпечныя спайсы? Былая кіраўніца грамадзкай арганізацыі «Маці супроць наркотыкаў» Алена Пісарэнка адзначае асаблівасьць падлеткавай псыхалёгіі:

«На траўку падбел пырснулі з пульвэрызатара, але пырснулі зашмат. Дзіцёнак удыхнуў — і ў яго мозг закіпеў. І ўсё. З наркотыкамі, вядома, трэба нешта зрабіць такое, каб іх увогуле не было, але попыт нараджае прапанову. Праблема ў тым, што моладзь хоча быць у стане зьмененай сьвядомасьці. Ім гэта прыкольна, клясна. Але наркотык забівае цалкам сумленьне і волю. У іх інтуіцыя працуе толькі на тое, дзе ўзяць, як разьвесьці, колькі пырснуць».

Попыт нараджае прапанову. Праблема ў тым, што моладзь хоча быць у стане зьмененай сьвядомасьці

Паводле старшыні Беларускага Хэльсынскага камітэту Алега Гулака, ад таго, што за распаўсюд наркотыкаў цяпер пагражае 25 год калёніі, наркадылеры ня спыняць сваю дзейнасьць, як не спынялі і пры пагрозе атрымаць 12 год зьняволеньня. Надыход крымінальнай адказнасьці з 14 гадоў замест 16 прывядзе найперш да амалоджваньня кантынгенту калёніяў, але ня спыніць цікавасьці да наркотыкаў сярод людзей, якія ўваходзяць у дарослае жыцьцё без дастатковых ведаў пра яго пагрозы. Не дапамогуць і лячэбна-працоўныя прафілякторыі, мяркуе праваабаронца:

«ЛПП — гэта ў чыстым выглядзе парушэньне правоў людзей. Бо гэта прымусовая праца без парушэньня, толькі таму, што чалавек хворы. Але акрамя таго, што гэта парушэньне, ад гэтага ня будзе і карысьці. Гэта выключна спроба ізаляваць людзей, якіх немагчыма абвінаваціць у злачынстве. У нас дастаткова вялікі досьвед рэабілітацыйных цэнтраў, як дзяржаўных, гэтак і недзяржаўных, і ён паказвае, што прымус ніяк не вырашае праблемы. Што да рэабілітацыі, дык дакладна прымусам нічога ня зробіш».

Маладафронтавец Эдуард Лобаў нядаўна выйшаў з калёніі пад Івацэвічамі, дзе адбыў 4 гады. Былы палітзьняволены згадвае, што з маладых вязьняў, якія папаўнялі калёнію ў апошнія гады, большасьць была пакараная за распаўсюд наркотыкаў. Некаторыя гэтага саромеліся, але шмат было і тых, хто казаў, што, выйшаўшы на волю, зноў зоймецца гэтым бізнэсам, бо ён выгадны. Стрымаць распаўсюд наркотыкаў можна найперш прафіляктычнай працай сярод моладзі. Але з досьведу Эдуарда Лобава, які скончыў школу ў Менску ў 2007 годзе, з гэтым якраз праблема.

«У пачатковых клясах, памятаю, праводзілі нейкую працу, але ў старэйшых — нічога ня памятаю. Мімаходзь нешта казалі, але ня больш за тое».

Глядзець камэнтары (1)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG