Іван Мележ у “Людзях на балоце”, Якуб Колас у “Новай зямлі” пісалі пра “людзей на балоце”, так бы мовіць, з пазытыўным адценьнем. У клясыкаў гэта былі сумленныя, працавітыя, годныя, добразычлівыя людзі. А потым зьявілася нэгатыўная афарбоўка... Ці добра, што беларусаў называюць па-ранейшаму людзьмі на балоце? Меркаваньне філёзафа Валянціна Акудовіча:
Валянцін Акудовіч: “Унутры сябе мы яшчэ балотныя людзі, з калтуном, з комплексам партызан, падпольшчыкаў”
“Думаю, сёньня гэта ўжо ня добра. Калі раней балота нас ратавала, гадавала, давала нам есьці і таму вызначала нашу мэнтальнасьць, то сёньня не таму, што балоты асушылі, а таму, што сучасны сьвет патрабуе чалавека адкрытага. Найперш, наша мэнтальная праблема: што ўнутры сябе мы яшчэ балотныя людзі, мы яшчэ з калтуном, мы яшчэ з тымі комплексамі партызан, падпольшчыкаў. На сучасным этапе гэта наш вялікі мінус, і зь яго паходзіць бальшыня нашых праблемаў”.
Эдуард Дубянецкі: “Для выжываньня нацыі трэба як мага больш узвышаных, “нябёсных” людзей”
На погляд культуроляга Эдуарда Дубянецкага, беларусаў нельга агулам называць “балотнай” нацыяй. Бо ў кожнай нацыі ёсьць людзі, якія жывуць матэрыяльнымі, прагматычнымі, штодзённа-побытавымі каштоўнасьцямі. Іх спадар Дубянецкі называе “зямельнымі”, альбо балотнымі людзьмі. Іншыя ж жывуць пераважна больш высокімі інтарэсамі – духоўнымі, інтэлектуальнымі, якіх ён мэтафарычна называе “нябёснымі” людзьмі:
“На мой погляд, у сучасны пэрыяд такіх, умоўна кажучы, “балотна-зямельных” людзей стала значна болей, чым “нябёсных”. Хаця для выжываньня нацыі, яе пасьпяховага разьвіцьця як мага большая колькасьць узвышаных, “нябёсных” асоб вельмі важная і актуальная. Толькі тады, калі такіх людзей будзе значна болей, можна спадзявацца сапраўды на росквіт нашай краіны, нашай Бацькаўшчыны”.
Янаў Палескі: “Шчыра кажучы, наконт балота ў мяне няма ніякага адказу”
Філёзаф, які публікуецца пад красамоўным псэўданімам “Янаў Палескі”, выказаў такую думку:
“Беларусы, як і любы іншы народ, уяўляе сабой такі канглямэрат даволі розных псыхалёгій. У мяне няма нейкай мэтафары абагульняючай, пад якую я б мог падвесьці беларусаў. Шчыра кажучы, наконт балота ў мяне няма ніякага адказу. Я ня ведаю”.
Адам Глёбус: “Беларусы заўсёды сяліліся на гары. Ніхто ў балоце не жыве, акрамя дурняў”
Літаратар Адам Глёбус катэгарычна нязгодны, што беларусы – гэта “людзі на балоце”:
“Гэта сьвядомая фальсыфікацыя, пэўнымі людзьмі зробленая. Таму што заўсёды беларусы сяліліся на гары. Такі закон. Усе нашы гарадзішчы – гэта гара, гэта чалавек на гары. А потым пайшла сьвядомая фальсыфікацыя, што мы на гнілой Нямізе Менск збудавалі, што мы – людзі на балоце, што мы прыніжаныя. Гэта ўсё ілжыва, непраўдзіва. Нармальны чалавек ведае, што трэба захапіць высотку, трэба жыць на гары, бо нашы рэчкі разьліваюцца, гэта мы ведалі спрадвеку. Ніхто ў балоце не жыве, акрамя дурняў”.
Слоўнік Свабоды: Балота
Валянцін Акудовіч: “Унутры сябе мы яшчэ балотныя людзі, з калтуном, з комплексам партызан, падпольшчыкаў”
“Думаю, сёньня гэта ўжо ня добра. Калі раней балота нас ратавала, гадавала, давала нам есьці і таму вызначала нашу мэнтальнасьць, то сёньня не таму, што балоты асушылі, а таму, што сучасны сьвет патрабуе чалавека адкрытага. Найперш, наша мэнтальная праблема: што ўнутры сябе мы яшчэ балотныя людзі, мы яшчэ з калтуном, мы яшчэ з тымі комплексамі партызан, падпольшчыкаў. На сучасным этапе гэта наш вялікі мінус, і зь яго паходзіць бальшыня нашых праблемаў”.
Эдуард Дубянецкі: “Для выжываньня нацыі трэба як мага больш узвышаных, “нябёсных” людзей”
На погляд культуроляга Эдуарда Дубянецкага, беларусаў нельга агулам называць “балотнай” нацыяй. Бо ў кожнай нацыі ёсьць людзі, якія жывуць матэрыяльнымі, прагматычнымі, штодзённа-побытавымі каштоўнасьцямі. Іх спадар Дубянецкі называе “зямельнымі”, альбо балотнымі людзьмі. Іншыя ж жывуць пераважна больш высокімі інтарэсамі – духоўнымі, інтэлектуальнымі, якіх ён мэтафарычна называе “нябёснымі” людзьмі:
“На мой погляд, у сучасны пэрыяд такіх, умоўна кажучы, “балотна-зямельных” людзей стала значна болей, чым “нябёсных”. Хаця для выжываньня нацыі, яе пасьпяховага разьвіцьця як мага большая колькасьць узвышаных, “нябёсных” асоб вельмі важная і актуальная. Толькі тады, калі такіх людзей будзе значна болей, можна спадзявацца сапраўды на росквіт нашай краіны, нашай Бацькаўшчыны”.
Янаў Палескі: “Шчыра кажучы, наконт балота ў мяне няма ніякага адказу”
Філёзаф, які публікуецца пад красамоўным псэўданімам “Янаў Палескі”, выказаў такую думку:
“Беларусы, як і любы іншы народ, уяўляе сабой такі канглямэрат даволі розных псыхалёгій. У мяне няма нейкай мэтафары абагульняючай, пад якую я б мог падвесьці беларусаў. Шчыра кажучы, наконт балота ў мяне няма ніякага адказу. Я ня ведаю”.
Адам Глёбус: “Беларусы заўсёды сяліліся на гары. Ніхто ў балоце не жыве, акрамя дурняў”
Літаратар Адам Глёбус катэгарычна нязгодны, што беларусы – гэта “людзі на балоце”:
“Гэта сьвядомая фальсыфікацыя, пэўнымі людзьмі зробленая. Таму што заўсёды беларусы сяліліся на гары. Такі закон. Усе нашы гарадзішчы – гэта гара, гэта чалавек на гары. А потым пайшла сьвядомая фальсыфікацыя, што мы на гнілой Нямізе Менск збудавалі, што мы – людзі на балоце, што мы прыніжаныя. Гэта ўсё ілжыва, непраўдзіва. Нармальны чалавек ведае, што трэба захапіць высотку, трэба жыць на гары, бо нашы рэчкі разьліваюцца, гэта мы ведалі спрадвеку. Ніхто ў балоце не жыве, акрамя дурняў”.
Слоўнік Свабоды: Балота