Лінкі ўнівэрсальнага доступу

«Улада баіцца, што людзі перастануць яе баяцца». Як затрымлівалі каля КДБ 28 ліпеня


Мянчук Аляксей Караткоў, якога затрымалі ля КДБ 28 ліпеня

Аляксея Караткова ўчора затрымалі каля КДБ. На гадзіньніку было 16.30, калі Аляксей падышоў да бюро прапускоў Камітэту дзяржаўнай бясьпекі. Тут выстраілася чарга з ахвотных перадаць уласнае паручальніцтва за зьмену меры стрыманьня для былога прэтэндэнта ў кандыдаты ў прэзыдэнты Віктара Бабарыкі.

У аўтазаку стаялі па чарзе

Да чаргі пад’ехаў бусік, зь яго выскачылі людзі ў чорным — амапаўцы.

Затрыманьні ля будынку КДБ 28 ліпеня
Затрыманьні ля будынку КДБ 28 ліпеня

«Адзін мой сябра ўцёк, другі, як я, застаўся і таксама быў затрыманы. А чаго было ўцякаць, што мы парушалі? Тым больш ніхто з амапаўцаў не назваўся, не сказаў, што мы нешта парушаем, а проста пацягнулі ў гэты бус. Нас там чалавек 5 гэтак затрымалі», — кажа Аляксей.

З бусіка ён выйшаў ужо праз пару хвілін, але не на волю, а ў аўтазак, які быў прыпаркаваны ў дворыку будынку міліцыі побач з будынкам КДБ.

«Там сядзелі хвілін 30. Станавілася ўсё горш, бо дзень быў сьпякотны, а яны яшчэ завялі машыну і ўключылі печку», — абураецца Аляксей. Але ён ня мог уявіць, якім выпрабаваньнем стане знаходжаньне ў наступным аўтазаку, дзе было больш за 20 затрыманых.

Аляксей Караткоў, фота з архіву героя
Аляксей Караткоў, фота з архіву героя

«Нас напхалі столькі, што па чарзе стаялі: спачатку адны на адной назе, другія на дзьвюх, потым мяняемся», — згадвае малады чалавек.

Прыкладна праз гадзіну Аляксея зь іншымі затрыманымі прывезьлі ў райаддзел міліцыі, ён нават не ведаў, у які (Ленінскі. — РС).

«Там інтэрнаты наргасу побач. Як прывезьлі, пачалося цікавае разьмеркаваньне: каго затрымліваў АМАП, як мяне, — да аднаго міліцыянта, каго супрацоўнікі ў цывільным — да іншага. Разьмеркавалі і перавялі пад навес. Дождж пачаўся, чакаем. Тады пачалі выклікаць па адным на гутарку. Здымае камэра, пытаюцца пра дадзеныя, фатаграфуюць фас, профіль. Потым хвілін 40 сядзелі ў залі зь мяккімі крэсламі. Зноў пачалі выклікаць па адным. Першых трох выклікалі і, як стала вядома пазьней, усіх адправілі на Акрэсьціна, будуць даваць суткі. А іншых пачалі выпускаць, мяне таксама выпусьцілі», — кажа Аляксей Караткоў.

«Ёсьць толькі адна краіна, дзе я адчуваю сябе добра»

«Улада баіцца большага — што людзі перастануць яе баяцца», — мяркуе Аляксей.

«Чарга да КДБ паказвала, што мы не баімся зьвяртацца ў структуру, да якой зьвяртацца нібыта нельга па вызначэньні, якая служыць толькі Лукашэнку, ягонай уладзе. А гэта ўжо дэсакралізацыя ўлады.

Аднак усе дзяржструктуры мусяць працаваць на народ. Гэта самае важнае, таму я вырашыў там застацца. Лукашэнка запалохвае, абяцае рэпрэсіі простым грамадзянам, журналістам. Але трэба, як кажа Калесьнікава, „дзяўбці і дзяўбці гэтую ўладу“, і вынік будзе», — тлумачыць сваю пазыцыю Аляксей.

Аляксей не зьбіраецца паўтараць спробу самому занесьці сваё паручальніцтва за Бабарыку ў КДБ.

«Адпраўлю поштай, а яшчэ варта параіцца са штабам Бабарыкі, куды напісаць скаргу за ўчорашняе затрыманьне. Можа, у Сьледчы камітэт ці ў пракуратуру — вырашым», — кажа ён.

Аляксею Караткову 24 гады, ён працаваў праграмістам, а цяпер спрабуе запусьціць у Беларусі ўласны ІТ-праект.

Аляксей Караткоў, фота з архіву героя
Аляксей Караткоў, фота з архіву героя

Аляксей Караткоў сказаў, што зь Беларусі зьяжджаць не зьбіраецца нават у выпадку, калі на выбарах Лукашэнка захавае сваю ўладу.

«Ёсьць толькі адна краіна, дзе я адчуваю сябе добра, — гэта тут. Бо тут і родныя людзі, і сябры. Можна зьехаць павандраваць, паглядзець краіны сьвету, але сталай эміграцыі для сябе не ўяўляю. Проста ня думаю, што змагу дзесьці інтэгравацца, а ламаць сябе праз калена ня хочацца, эміграцыя — як губляць частку сябе. Сярод маіх знаёмых шмат тых, хто хацеў бы зьехаць, але ня я», — сказаў Аляксей Караткоў.

Камэнтаваць тут можна праз Facebook. Нам таксама можна напісаць на адрас radiosvaboda@gmail.com

XS
SM
MD
LG