Лінкі ўнівэрсальнага доступу

«Сьпёку, як і „Хаўер“, менчукі перажываюць без дапамогі гарадзкіх уладаў»


У Беларусі другі тыдзень стаіць надзвычайная сьпякота: слупок тэрмомэтра штодня трымаецца на ўзроўні больш за 30 градусаў цяпла. Тым часам гарадзкія ўлады Менску ня робяць дадатковых захадаў бясьпекі для людзей, і менчукі перажываюць сквар сваімі сіламі.

На менскіх вуліцах гэтымі днямі відавочна менш людзей, чым звычайна. Прычынай таму — ня толькі пэрыяд адпачынкаў, але і надзвычайная сьпёка, патлумачылі жыхары мікрараёну Малінаўка:

Карэспандэнтка: «Як вы і вашае дзіця перажываеце сьпёку?»

Юначка з вазком: «Ды мне лягчэй — яму вось цяжка. Бывае, у краму зайсьці нельга, каб вады купіць — то вазок не праходзіць у дзьверы, то чарга вялікая — складана вельмі».

Карэспандэнтка: А на вуліцы?

Юначка: «На вуліцы нашмат лягчэй, але вады тут, як бачыце, нідзе і няма. Таксама хацелася б, каб якія альтанкі былі, каб можна было з вазком заскочыць ад сьпёкі схавацца, ці ад дажджу, да прыкладу».

Спадарыня: «Прыходжу з працы — і хутчэй у ванну, каб нікуды не вылазіць і каб вады больш».

Карэспандэнтка: «А калі ў горадзе?»

Спадарыня: «Кожны ратуецца як можа. Галоўнае, каб была вада — з сабой даводзіцца вазіць. А ў цэнтры — гэта суцэльны жах. Тут хоць яшчэ пад дрэвамі схавацца можна, а ў цэнтры — ня ведаю, як там людзі жывуць».

Спадар: «Кажуць, сьпёку здымае цёплае — вось толькі што выпіў гарбаткі».

Карэспандэнтка: «Гэта ў краме, а калі на вуліцы?»

Спадар: «З сабой трэба вазіць. Сам сабе не дапаможаш — ніхто не дапаможа».

Кіроўца аўтамабіля, які штодня развозіць ваду ў менскія крамы, кажа, што гэтымі днямі загружае ўдвая большы аб’ём напояў і ўсім раіць толькі безалькагольныя:

Карэспандэнтка: «Ці больш замаўляюць вады?»

Кіроўца: «Так, значна больш: мінэралка, сокі, увечары піва. Алькаголь у такую сьпёку нельга піць».

Карэспандэнтка: «Што яшчэ параіце людзям?»

Кіроўца: «Больш піць вады, але не гарэлкі, не».

Калідор падземнага кіёску цалкам запоўнены ўпакоўкамі з рознымі напоямі, але прадавачка кажа, што гэтага складу ня будзе ўжо празь некалькі гадзін, а вады замаўляюць у разы больш, чым звычайна:

Прадавачка: «Утрая».

Карэспандэнтка: «Ці ёсьць магчымасьць яе ахалоджваць, захоўваць?»

Прадавачка: «Нам яе прывозяць халодную, і яна не пасьпявае нават нагрэцца — разьбіраюць».

У менскіх мікрараёнах мала пабачыш вулічных павільёнаў, дзе можна схавацца ды выпіць вады ці зьесьці марозіва. На цэнтральных вуліцах і праспэктах іх гэтулькі ж, як і ў звычайныя дні. Каля крамы «Генэрал-Маркет» на праспэкце Незалежнасьці ў адным з такіх — пуста. Побач — лядоўня з кока-колай на замку. Плястыкавыя пляшкі з вадой у самой краме на паліцах — лядоўні ў асноўным для мясных і малочных вырабаў. Дырэктар крамы наадрэз адмовіўся нешта пракамэнтаваць і нават назвацца самому:

Загадчык: «Я не зьбіраюся вам рабіць ніякай справаздачы, бо не хачу».

Карэспандэнтка: «Чаму, ёсьць сакрэт?»

Загадчык: «Не хачу, і ўсё».

Тым часам у некаторых менскіх крамах гэтымі днямі пітную ваду раздаюць бясплатна. Перадусім гэта крамы з прыватным капіталам. У дзяржаўных уладаў — Менскага гарвыканкаму — як выглядае, няма ніякай адмысловай праграмы дзеяньняў у сытуацыі працяглай сьпёкі. Прынамсі, начальнік управы гарадзкой гаспадаркі Менску Дзьмітры Янчык сказаў, што нічога пра гэта ня ведае:

«Я нічога не скажу, бо ня ведаю. А тыя меры, якія прымаліся — яны ж, кшталту, „спонсарскія“. Можа, хтосьці дзесьці і вывез ваду, але ж гэта асабістая справа гэтай арганізацыі альбо чалавека. Альбо ініцыятыву ДАІ праявіла, ці МНС, да прыкладу. Але ж я не зьбіраю гэтыя зьвесткі і не магу вам нічога сказаць».

Сьпякоту звычайна найбольш цяжка перажываюць малыя і людзі сталага веку, якія часта хварэюць. Але ў сталічным Менску з амаль двухмільённым насельніцтвам на пальцах можна пералічыць усе паркі, сквэры і нават фантаны. Таму клапаціцца пра абарону свайго здароўя, як і шмат якіх сваіх правоў, людзі, як звычайна, мусяць уласнымі сіламі, — гэтак пракамэнтаваў сытуацыю праваабаронца Ўладзімер Лабковіч:

Уладзімер Лабковіч
Уладзімер Лабковіч

«Нашы людзі заўсёды застаюцца сам-насам са стыхіяй. А ўлады проста спрабуюць перажыць гэты момант, ня робячы ніякіх захадаў. Гэтак адбываецца цяпер у надзвычайную сьпёку, гэтак было і ў завіруху „Хаўер“, калі людзі ратавалі адзін аднаго, а камунальныя службы не маглі даць аніякай рады. У адрозьненьне ад краін Эўропы, дзе ў такія моманты абсталёўваюць халодныя пакоі, паўсюль прадаюць ці раздаюць ваду, у нас гэтага няма. У Менску ёсьць шырокія і прыгожыя вуліцы і праспэкты, па якіх, пэўна, зручна і прыемна ехаць, але не засталося нават дрэваў, каб схавацца мінакам. Мы ўсе пакутуем ад гэтай сьпёкі, а чыноўнікі схаваліся ў сваіх кабінэтах і ня робяць нават элемэнтарных захадаў, каб гэтыя дні лягчэй было перажыць».

Глядзець камэнтары (2)

Гэтая дыскусія закрытая.

Яшчэ на гэтую тэму

Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG