чацьвер, 24 красавіка 2014, Менск 14:12

Каб ня справіць хаўтуры па культуры

Сяргей Абламейка

ПАМЕР ШРЫФТУ - +
03.04.2014 08:00
Не пакідаюць мяне думкі пра культурны разрыў, які, як мне здаецца, намеціўся ў Беларусі і ўсё болей паглыбляецца — разрыў паміж дасягненьнямі беларускай гуманітарыстыкі 1980-х — пачатку 90-х гадоў і цяперашнім часам. >>>

Каму Расея хлусіць

Расея ўжо некалькі тыдняў зьдзіўляе плянэту зацятай хлусьнёй. Увесь сьвет ведае, што гэта ня так, але Расея цьвердзіць, што так.

Ода спорту

Схільнасьць беларусаў да спорту, нашы спартовыя посьпехі, сярод іншага, паказваюць, што мы зьяўляемся сапраўднымі спадкаемцамі эўрапейскай антычнай цывілізацыі і выводзяць наш народ у лік дваццаці-трыццаці найлепшых народаў сьвету.

Што нам варта ўзяць з расейскай культуры?

Расея — гэта ўсходне-хрысьціянская краіна, у значнай ступені ўсходняя. Але быў адзін пэрыяд, калі расейская культура была цалкам эўрапейскаю. Гэта Срэбраны век, які нарадзіўся ў канцы ХІХ стагодзьдзя як вынік двух зьяваў: павароту часткі інтэлектуалаў да Захаду і Каталіцкай царквы, а таксама расейскай клясычнай гімназіі.

Як я разумею беларускую нацыянальную ідэю

Два мае калегі паспрачаліся. Адзін сказаў, што ў 1994 годзе паразу пацярпеў БНФ. Іншы яму запярэчыў і сказаў, што тады паразу пацярпела беларуская нацыя. А я сядзеў і думаў, што тут для мяне якраз tertium datur. На маю думку, у 1994 годзе тактычную паразу пацярпела беларуская нацыянальная ідэя.

Фотагалерэя Сьмерць архітэктара

У Беларусі памірае архітэктура... Як мастацтва. А разам зь ёй зьнікаюць і тыя, хто гэтае мастацтва ствараў — архітэктары. Застаюцца аўтары праектаў.

Далёка нам яшчэ да той Беларусі...

Некалі мне напісалася сэнтэнцыя «У Беларусі ня ўмеюць хваліць сваіх...» Прайшло больш за дзесяць гадоў і цяпер гляджу, што справа значна горш. Цяпер я напісаў бы інакш. Напрыклад, так: «У Беларусі ня ўмеюць хваліць сваіх. Тут хваляцца самі... » Або так: «Беларусы — гэта людзі без герархіі ў галаве і салідарнасьці».

Як Уладзімер Арлоў не апраўдаў маіх спадзяваньняў

Калі ў 1986 годзе выйшла першая кніга прозы Ўладзімера Арлова «Добры дзень, мая шыпшына», у мяне адлягло на душы.

Фотагалерэя Дзе была праская друкарня Скарыны?

Памятаю, як я аслупянеў, калі спадар Зіма проста і без эмоцыяў паказаў на адзін з дамоў і сказаў, што тут, на другім паверсе, была друкарня Скарыны...

Фотагалерэя Беларусаў накрыла зялёнай бляхай

Якога колеру маюць быць стрэхі ў беларускіх гарадах? Для некага гэтае пытаньне можа падацца дзіўным і недарэчным. Для некага — нясвоечасовым. Нехта можа адказаць, напрыклад, гэтак: абы якога, як захоча ўладальнік будынку.

Фотагалерэя Віншую таварыша мільярдэра Пефціева...

Другі дзень сьмяюся... Адкрыю наш сайт, пагляджу на матэрыял “Дом прэміюм-клясы для мільярдэра Пефціева” і сьмяюся... Не з матэрыялу. З дому. І нават ня з дому, але з архітэктара, які яго запраектаваў.

Як Юры Хадыка выклікаў рэпрэсіі на гістфаку БДУ

Увосень 1984 году некалькі студэнтаў гістарычнага факультэту БДУ вырашылі стварыць Гурток гісторыі Беларусі. Было нас пяць-шэсьць чалавек, у тым ліку дзьве дзяўчыны.

"Русские идут"

На дзень Перамогі 9 траўня ў Маскве адбылася падзея, якую ў параўнаньні з вайсковым парадам і іншымі сьвяточнымі мерапрыемствамі ў Расеі можна назваць малапрыкметнай. Але наступствы гэтай падзеі могуць быць (і хутчэй за ўсё будуць) вельмі і вельмі нават прыкметныя.

Расея ў нашых душах

Расейская родавая траўма зьяўляецца прычынай усяго, што цяпер робіцца ў Беларусі, дзе ўлада і чыноўнікі толькі ГУЛЯЮЦЬ у законы, а не выконваюць іх. Палітыка выходзіць з нашай культуры, а не наадварот, — піша ў сваім блогу Сяргей Абламейка.

Фотагалерэя Дэфлярацыя Менску

Ехаў я ў палове сакавіка па праспэкце Незалежнасьці ў Менску ў бок вакзалу. У раёне Пляца Перамогі душа адчула нейкі дыскамфорт, нешта нябачна пачало замінаць, муляць вока, але яшчэ неўсьвядомлена.

Куды зьнікаюць беларусы

Узяцца за гэты тэкст мяне прымусілі апублікаваныя нядаўна вынікі перапісу насельніцтва Чэхіі, праведзенага ў 2011 годзе.

Маральная сіла беларушчыны і амаральнасьць яе непрыяцеляў

Даўно мне хацелася выказацца наконт маральных аспэктаў моўнай сытуацыі ў Беларусі і спрэчак вакол гэтай праблемы. І вось апошняя дыскусія на гэты конт якраз і дае мне такую нагоду.

Гета або эліта?

Нешта часта ў апошнія месяцы беларускамоўных у Беларусі пачалі называць гетам.

Мальдзісава адказнасьць

Гэта сапраўдны сорам беларускай Акадэміі навук — ня мець сваім членам ТАКОГА навукоўца і ТАКОГА падзьвіжніка роднай культуры.

Калі ў Менску паставяць помнік Сержуку Вітушку

Адным зь нязьменных лідэраў усяго гэтага грамадзкага працэсу быў Сяржук Вітушка. Ён — адзін з тых, дзякуючы каму сёньня на мапе сьвету ёсьць незалежная Беларусь. Я разумею, што для гэтага працавалі, ішлі ў турмы і гінулі многія пакаленьні беларусаў. Але ў 80-я гады ХХ стагодзьдзя — адным зь лідэраў беларушчыны быў ён.

Кананізацыя Сямашкі. Скон народу-2

Камэнтары чытачоў да майго папярэдняга тэксту пра кананізацыю мітрапаліта Іосіфа Сямашкі дазваляюць зрабіць дзьве высновы.

Кананізацыя Сямашкі. Скон народу...

Дачуўся я летась у лістападзе, што беларускі Экзархат РПЦ вырашыў кананізаваць мітрапаліта літоўскага Іосіфа Сямашку. Навіна моцна ўразіла.

Паляк, які стаўся беларусам

Як кожны чалавек, якому баліць лёс Беларусі, я часам сумняваюся ў нашай пасьпяховай будучыні. Разумею, што не без падставаў Васіль Быкаў сказаў некалі, што беларусы спазьніліся на свой цягнік. Вялікі пісьменьнік, вядома ж, меў на ўвазе цягнік гісторыі... Але ў іншыя хвіліны, хвіліны надзеі, калі я аптымістычна гляджу ў будучыню нашага народу, я заўсёды ўспамінаю кардынала Сьвёнтка. І вось чаму.

Прафэсар на ровары "Орленок"

Я ня быў сябрам Уладзімера Конана і ня мог ім быць паводле вызначэньня – ён на тры гады старэйшы за майго бацьку. Але мне сёньня вельмі тужліва і маркотна, нешта блізкае, вялікае і роднае адышло...

Пра каго я думаю 25 Сакавіка

Ідучы сёньня на Альшанскія могілкі ў Празе, дзе праскія беларусы зьбіраюцца два разы на год, каб ушанаваць памяць прэзыдэнтаў БНР, я думаў пра апошнія 93 гады беларускай гісторыі.

Як бы Захад мог дапамагчы Беларусі. Але не дапаможа...

Прынізілі мільёны маіх суайчыньнікаў. Брыдкае і зьняважлівае пачуцьцё. Я не галасаваў, але таксама чуюся прыніжаным. У майго народу забралі права выбару і зусім зь ім ня лічацца. Як і з канстытуцыяй ды законамі...

Чаго ня ведаюць пра 3 ліпеня 1944 году маладыя беларусы?

Вызваленьне Менску 3 ліпеня 1944 году дагэтуль застаецца падзеяй, якая гісторыкамі асьветлена і маштабна, і падрабязна, зь безьліччу дэталяў, але – аднабакова. Націск робіцца менавіта на вызваленьні і вяртаньні ў горад савецкай улады, і амаль зусім ігнаруецца тое, што прынесла з сабой вызваленьне Менску як гораду, яго вызваліцелям і менчукам.

Культура сёньня — гэта тэрыторыя сувэрэнітэту нацыі

У юбілейныя дні 90-годзьдзя абвяшчэньня незалежнасьці БНР мне думаецца не аб беларускай палітыцы, але аб беларускай культуры. І ў сваім кароткім выступе я б хацеў падзяліцца з калегамі некаторымі думкамі на гэты конт.

Хто ж абароніць беларушчыну?

Неяк беларушчына бачыцца мне беспрытульнай папялушкай. Пра яе цяпер ня дбаюць ні ўлада, ні апазыцыя.

Разьдзелы

Паказаць :
Відэа