серада, 16 красавіка 2014, Менск 10:20

Блогі / Сяргей Абламейка

Кананізацыя Сямашкі. Скон народу...

Сяргей Абламейка  Сяргей Абламейка
x
Сяргей Абламейка
Сяргей Абламейка
ПАМЕР ШРЫФТУ - +
Дачуўся я летась у лістападзе, што беларускі Экзархат Расейскай Праваслаўнай царквы вырашыў кананізаваць мітрапаліта літоўскага Іосіфа Сямашку. Навіна моцна ўразіла. Але пісаць я ня стаў. Вырашыў пачакаць месяцы тры, можа нехта з праваслаўнай беларускай інтэлігенцыі выкажацца. Усё ж шмат у нас пісьменьнікаў, навукоўцаў, журналістаў праваслаўнага веравызнаньня, нехта, думаў я, абавязкова выкажацца, напіша, засьцеражэ беларусаў ад такога кроку.

Ніхто нічога не напісаў...

Што ў нас сёньня ведаюць пра Сямашку? Што ён арганізаваў далучэньне «западно-русских униатов» да Расейскай Праваслаўнай царквы. Яшчэ гэтую падзею называюць «ліквідацыяй Уніі». Зьмест гэтай падзеі ў нашых галовах — чыста канфэсійны. Маўляў, была Унія, стала Праваслаўе. Мы думаем, што такі акцэнт на канфэсійнасьць прымушае нас рабіць наша трагічная гісторыя. Гэта так і ня так. Насамрэч, гэты канфэсійны падыход да гісторыі нам навязала ў ХІХ стагодзьдзі праз сваю гістарыяграфію Расея.

А падыход можа быць ня толькі канфэсійны. Ён можа і, на маю думку, павінен быць нацыянальны. Вось прыклад, як сам 1839 год і дзейнасьць Сямашкі могуць быць трактаваныя з нацыянальных пазыцыяў.

У 1839 годзе ЎПЕРШЫНЮ ў гісторыі датуль больш за 500 гадоў самастойную беларускую мітраполію, якая ў розныя гістарычныя пэрыяды бывала то уніяцкаю, то праваслаўнаю, то зноў уніяцкаю, далучылі да расейскай царквы, да Масквы. Гэта значыць, саму беларускую царкву ўпершыню тады далучылі да расейскай. У 1839 годзе наша царква, якая да таго, паўтараю, бывала то праваслаўнаю, то ўніяцкаю, перастала існаваць.

Сёньня самы важны зьмест акту 1839 году — страта ПАМЕСНАЙ беларускай царквы адметнай, самастойнай традыцыі — ад нас трывала схаваны канфэсійным падыходам да гісторыі. У часы ліквідацыі Уніі сам мітрапаліт Сямашка ня раз гаварыў, што вярнуў спакушаных і адарваных вернікаў ва ўлоньне царквы-маці — РПЦ. Хоць насамрэч ні Маскоўская мітраполія, ні Маскоўскі патрыярхат НІКОЛІ не былі царквой-маці для беларусаў і ўкраінцаў.

Нашай царквой-маці ад Х стагодзьдзя быў Канстанцінопальскі патрыярхат і, у больш вузкім пляне, — Літоўска-Наваградзкая мітраполія, якая існавала ад 1316 году. У палове XV стагодзьдзя адбылося канчатковае разьдзяленьне мітраполіяў Маскоўскай дзяржавы і ВКЛ. Падставай для гэтага стала прыняцьце Уніі Канстанцінопальскім патрыярхам, бізантыйскім імпэратарам і Праваслаўнай царквой ВКЛ. Ад 1448 году Масква самастойна выбірала сабе мітрапаліта, а беларусы, выбраўшы мітрапаліта, атрымлівалі пасьля зацьвярджэньне ад патрыярха. Спачатку Маскоўскія мітрапаліты ў тытуле захоўвалі назву і «Кіеўскага», але ад 1448 году пачалі звацца Маскоўскімі і Ўсяе Русі. А нашы афіцыйна ў паперах ад патрыярха менаваліся Кіеўскімі, Галіцкімі і ўсяе Русі, але часьцей, у тым ліку і ў грэцкіх паперах, называліся Літоўскімі мітрапалітамі або Літоўска-Наваградзкімі. Большасьць нашых мітрапалітаў XІV-XVІ стагодзьдзяў жылі ў Наваградку, і большасьць зь іх там пахаваныя. Пазьней мітрапаліты жылі ўжо і ў Вільні, і ў Варшаве, але абсалютная большасьць іх былі этнічнымі беларусамі.

У XVІІ стагодзьдзі, як вядома, Кіеўская мітраполія падзялілася на два лягеры — уніятаў і дэзунітаў, зьявіліся і два мітрапаліты. Тым ня менш, абедзьве гэтыя часткі захоўвалі старую ўсходнехрысьціянскую традыцыю ў абрадах, набажэнствах і сьпевах. Пры гэтым асноўная, значна большая за праваслаўную, частка Кіеўскай мітраполіі працягвала сваё гістарычнае памеснае існаваньне ў абліччы Грэка-каталіцкай царквы. Уніяцкія мітрапаліты захоўвалі тытул Кіеўскіх, Галіцкіх і ўсяе Русі.

У 1686 годзе багатая і моцная Масква, якая ў 1589 годзе абвясьціла ў сябе патрыярхат і ў 1654 годзе далучыла да сябе левабярэжную Украіну, подкупам і шантажам прымусіла зьбяднелы пад панаваньнем турак Канстанцінопальскі патрыярхат адмовіцца ад юрысдыкцыі над Кіеўскай праваслаўнай мітраполіяй і перадаць яе Маскве. Так царква-дочка — РПЦ — аформіла захоп праваслаўнай памеснай часткі сваёй царквы-маці. А ў 1839 Расейская Праваслаўная царква закончыла захоп Кіеўскай мітраполіі і ліквідавала нашу самастойную ўсходнехрысьціянскую традыцыю, якая хоць і зазнала пэўныя зьмены у часы Уніі, але ўсё ж захоўвала, паводле сьведчаньняў шматлікіх дасьледчыкаў, ВЕЛІЗАРНЫЯ адрозьненьні ад традыцыі маскоўскай.

Так мы страцілі сваю памесную царкву. І дагэтуль яшчэ думаем, што нам тады вярнулі веру продкаў.

У дзьвюх частак адной старажытнай Кіеўскай мітраполіі раней ці пазьней мог бы зьявіцца шанц аб’яднацца. Ужо ў XVІІ стагодзьдзі уніяцкі мітрапаліт Язэп Вельямін Руцкі стварыў плян аб’яднаньня дзьвюх частак расколатай Кіеўскай мітраполіі — уніяцкай і дэзуніцкай — пад уладай адзінага Кіеўскага патрыярхату. Я наўмысна пішу «уніяцкай і дэзуніцкай», бо мала хто ведае, што уніяты таксама называлі сябе праваслаўнымі — у 1722 годзе Кіеўскі уніяцкі мітрапаліт Леў Кішка нават выдаў для сваёй царквы на беларускай мове катэхізіс, славутае «Сабраніе прыпадкаў...», у поўнай назьве якога двойчы сьцьвярджалася, што гэта выклад Праваслаўнай веры. А калі б аб’яднацца і не ўдалося, дык існавалі б дзьве памесныя царквы свайго права — Праваслаўная і Уніяцкая, кожная зь якіх па-свойму захоўвала б традыцыі беларускай царквы Х—XVІ стагодзьдзяў. Гэта, аднак, не ўваходзіла ў імпэрыялістычныя пляны Расеі.

***

Мы, аднак, пра гэта сёньня ня думаем, а нашыя гісторыкі пра гэта зусім ня пішуць. У беларускіх галовах практычна цалкам адсутнічае гісторыі першага хрысьціянскага тысячагодзьдзя, як, зрэшты, і гісторыя другога хрысьціянскага тысячагодзьдзя, асабліва яго пачатку і сярэдзіны. Нават сьвядомыя нацыянальна гісторыкі і філёзафы апэрыруюць толькі расейскай вэрсіяй царкоўнай гісторыі, крайне непраўдзівай і перакручанай да непазнавальнасьці. Здаецца, нават, што гісторыкі сёньня ўжо і ня хочуць ведаць альтэрнатыўныя канцэпцыі — напрыклад, з працаў заходнеэўрапейскіх гісторыкаў, або хаця б польскіх ці ўкраінскіх калегаў. Нашы проста задавольваюцца расейскім гістарычным эрзацам.

Ніхто ня піша, напрыклад (і, адпаведна, ня лічыцца з тым фактам), што разрыў паміж Канстанцінопалем і Рымам 1054 году не датычыўся Кіеўскай мітраполіі, якая 3 гады перад гэтым сама адпала ад Канстанцінопаля. Ня пішуць, што пасьля разрыву 1054 году паміж Рымам і Бізантыяй кіеўскіх мітрапалітаў на просьбу князёў часам прызначаў Папа Рымскі, што кіеўскі мітрапаліт яшчэ ў 40-я гады ХІІІ стагодзьдзя разам зь іншымі кардыналамі браў удзел у нарадзе ў Ватыкане з нагоды татарскай агрэсіі ў Эўропу. Ня пішуць, што Беларусь канчаткова адпала ад Рыму толькі ў ХІІІ стагодзьдзі з-за агрэсіі нямецкіх крыжакоў. Ня пішуць, што яшчэ ў 1250 годзе князь Даніла Галіцкі пачаў перамовы аб Уніі з Рымам. Ня пішуць, што ўжо ў XV стагодзьдзі наша царква шэсьць разоў станавілася уніяцкаю, і што ў 1596 годзе яна ўсяго толькі заключыла сёмую Унію з Рымам, якая найдаўжэй праіснавала. Ня пішуць, што гэта ўсё была наша самастойная ўсходнехрысьціянская царква, з адметнай і вельмі адрознай ад маскоўскай традыцыяй ў мастацтве, архітэктуры, абрадах, сьпевах і нават канонах!

Вось так не пісалі, не пісалі, а тут раптам бах! — і кананізацыя Сямашкі.

Ня буду шмат пісаць пра гэтага расейскага царкоўнага дзеяча. Прывяду толькі тры цытаты. Яны важныя для фармаваньня менавіта нацыянальнага падыходу да ацэнкі дзейнасьці мітрапаліта Сямашкі.

***

Першая паходзіць з нарыса пратаярэя Аляксандра Мацкевіча пра Сямашку, апублікаванага ў «Литовских епархиальных ведомостях» у 1884 годзе. Мова ў гэтым урыўку ідзе пра бацьку мітрапаліта, айца Іосіфа Сямашку, які скасаваньня Уніі не прыняў і праз год пасьля гэтай падзеі, у 1840 годзе, зладзіў у сябе на кухні уніяцкую каплічку, дзе служыў набажэнствы і вянчаў людзей.

"Тогда, подарив выстроенный им вблизи костела дом сыну своему Николаю, бывшему в Илинцах вольнопрактикующим врачем, он купил себе другой vis-àvis, и здесь из кухни, которая составляла помещение, отдельное от дома, устроил молельню... В этой молельне в январе 1840 года старики Семашки устроили по униатскому обряду брак их дочери Елены, любимой сестры православного уже тогда преосвященнаго Иосифа. Женихом был Виктор Гомолицкий, нынешний виленский кафедральный пртоирей, а брак совершен униатским священником Федором Кудрицким, проживавшим в то время в предместье города Липовца Гайсине, и нарочито для этого сюда вызванным...

Приняв православие, преосвященный Иосиф в конце тридцатых и начале сороковых годов писал не раз отцу своему в Илинцы, убеждая и с сыновнею покорностию упрашивая последовать его примеру... Но никакия убеждения почтительнаго и нежнаго сына не действовали на престарелых родителей. Наконец в 1846 году высокопреосвященный Иосиф прибыл лично в Илинцы к свои родителям, имея отрощенныя на голове волосы и бороду, но и это не повлияло на отца относительно пермены веры...

Отец архимандрит Модест в упомянутом некрологе митрополита Иосифа говорит между прочим, что родитель его вполне сочувствовал мыслям его о возсоединении униатов и когда последовал акт возсоединения, охотно принял православие. Зная яго лично, и притом близко, могу утверждать лишь противное... Фанатизм и ненависть к православию особенно сильно выразились в сыне его священнике Иоанне Семашке, который и умер вне православной веры, и о родном брате своем митпрополите Иосифе всегда отзывался так: przeklęty! sam siebie potępił i naród zgubił. В бытность его у меня в Липовце я показал ему портрет его знаменитого брата; он с бешенством бросил портрет на пол и, при звуках разбитаго стекла, тот час-же убежал. Умирая, он завещал похоронить его при Илинецком костеле, и ксендзы уже принялись было за исполнение его воли; но православные священники отобрали его у ксендзов и погребли при православной илинецкой воскресенской церкви, чем остался доволен брат умершаго, митрополит Иосиф и священникам погребавшим прислал денежное вознаграждение...«


Я дадам, што бацьку свайго мітрапаліт Сямашка сілай у 1847 годзе перавёз пад Вільню і зрабіў яго сьвятаром праваслаўнай царквы ў Дзікушках, але бацька і там служыў па-уніяцку, на што ўсе вакол былі вымушаны заплюшчыць вочы... Так, «неўзьяднаным», стары айцец Іосіф Сямяшка і памёр. Як бачым, мітрапаліт Сямашка быў пракляты за адступніцтва сваёй сям’ёй. Ён нават па-блюзьнерску парушаў апошнюю волю сваіх памерлых блізкіх...

Калі нехта зьверне ўвагу на польскую мову брата мітрапаліта і ўспомніць расейскі аргумэнт пра «палянізацыйную ролю Уніі», то хай задумаецца і пра тое, на якой мове з паловы ХІХ стагодзьдзя пачалі гаварыць і цяпер яшчэ гавораць праваслаўныя бацюшкі ў Беларусі. Цяжка спрачацца з фактам, што як многія сёньняшнія расейскамоўныя людзі ў Беларусі лічаць сябе беларусамі, так і многія тагачасныя польскамоўныя жыхары краю лічылі сябе ліцьвінамі-русінамі.

***

У пачатку ХІХ стагодзьдзя польская была мовай зносінаў у Беларусі, але уніяцкія сьвятары не забываліся і на родную. Пра гэта — другая мая цытата. Паходзіць яна з мэмуараў аўтара першага слоўніка беларускай мовы Івана Насовіча «Воспоминания моей жизни».

«Когда я в 1815 году был инспектором мстиславского уездного духовного училища и учителем высшего отделения, то дворянин Юрковский арендовал петруляндское имение Петра Станиславовича Крогера. У него было двое сыновей Иван и Александр, обучавшихся в мстиславской езуитском 6-классном, на степени гимназии, училище, и Юрковский пригласил меня на все вакационное время давать ежедневно помянутым сыновьям его уроки русского язык и русской словесности... В конце каникул 29 августа все семейство Юрковского, хотя и было римского исповедания, как бы нарочито, собралось идти к обедне в тамошнюю униатскую церковь. Сам Юрковский предложил мне сопутствовать им. С ними был экономический землемер Маевский и два посторонних гостя, все без исключения католики, кроме меня, православного. Я, признаться, удивился, что католикам в этот день пришла охота быть у обедни в униатской церкви. По совершении литургии священник велел поставить среди церкви аналогий для молебствия и, украшенный крестом за 1812 год, вышедши с Евангелием и какою-то бумагою, положил Евангелие на аналогий, а в руках держа, по словам его, указ... начал говорить ко всем нам... так:

— Вот, правоверные христиане. Господь Бог по великому смутку послав нам великую радосць; великий Наполеон, як в гэтом указе пишецца, хвала Богу, воцарився в свое государство (с острова Эльбы) и знову идзець к нам. Помолимся ж Господу Богу о том, чтоб Бог ему помог...»


На гэтым я цытату скончу. Ня гледзячы на ня вельмі ўдалую графічную перадачу Насовіча, добра бачна, што уніяцкі сьвятар Ракоўскі ў 1815 годзе гаварыў на літаратурнай беларускай мове. Калі ўспомніць, што ў той час у нашых краях польская мова была ўжо агульнапрынятай, гэтак сама як сёньня расейская, і што за палітычныя рэаліі панавалі тады ў Расейскай імпэрыі, то мы зразумеем, што Іван Насовіч зафіксаваў у сваіх успамінах выдатны грамадзянскі ўчынак сьвятара. Бо і сёньня яшчэ ў Беларусі, каб загаварыць падчас нейкага афіцыйнага мерапрыемства да прысутнай расейскамоўнай публікі па-беларуску, чалавеку патрэбная пэўная грамадзянская мужнасьць і адпаведныя патрыятычныя перакананьні, ня кажучы ўжо пра зьмест самой прамовы сьвятара. Айцец Ракоўскі, як бачым, такія перакананьні і мужнасьць меў. Другі важны момант, пра які цытата сьведчыць, — палітычныя антырасейскія погляды уніяцкага клеру. Якраз пра іх сьведчыць арганізацыя малебну за посьпех Напалеона і за тое, каб ён зноў прыйшоў у Беларусь і вызваліў народ ад расейскага ярма...

Вось такую царкву дапамог зьнішчыць мітрапаліт Іосіф Сямашка.

***

І нарэшце трэцяя цытата. Паходзіць яна з працы беларускага палітычнага дзеяча і гісторыка Аўгена Калубовіча «Мова ў гісторыі беларускага пісьменства».

«Поруч вывазаў ішло нішчэньне, ад якога найбольш пацярпела пісьменства ў нацыянальнай беларускай мове — дакумэнты беларускай гісторыі й кнігі вуніяцкай (дакладней — былой праваслаўнай і вуніяцкай) літаратуры XVII-VXIII стст.

Шмат
іх было спалена ў агні... У 1832 г., на загад зь Пецярбургу, пачалася акцыя адбіраньня старых вуніяцкіх служэбнікаў і іншых кніжок і замены іх на расейскія праваслаўныя кнігі. З цэркваў і манастыроў цэлае Беларусі ў Полацкую духоўную кансысторыю звозіліся для паленьня выданьні беларускіх вуніяцкіх друкарняў. У дадатках да тых кніг у беларускай мове друкаваліся арыгінальныя навукова-тэалягічныя й мастацкія, галоўна вершаваныя, творы беларускай літаратуры: усе яны, за рэдкім выключэньнем, беззваротна загінулі ў агні, разам з багаслужбовымі кнігамі. Вуніяцкія сьвятары спрабавалі ратаваць іх: ведамы выпадак, калі 2 красавіка 1834 году ў Наваградку на рукі яп. Язэпа (Сямашкі) 56 сьвятароў злажылі пратэст, але, на загад цара, усе былі пакараныя за гэта годам манастырскай турмы.

Аб тым, як «уніатскія книги... преднамеренно уничтожались», яшчэ лепей сьведчаць паленьні іх у Жыровічах. Туды ўжо па іквідацыі ў 1839 г. вуніяцкае царквы яны звозіліся з павуніяцкіх (вуніяцкіх і былых праваслаўных) царкоўных і манастырскіх бібліятэк і, на загад праваслаўнага мітрапаліта Язэпа (Сямашкі), у 
1841-44 гг. Спальваліся ў манастырскіх печаках. Дзеля таго, што такі спосаб нішчэньня кніг быў марудным, і частка кніг раскрадалася, у 1844 годзе мітрапаліт загадаў вынесьці кнігі на манастырскі пляц і спаліць іх на вогнішчы адразу. У 1853-55 і 1857 гг. паленьне іх зноў працягвалася. Колькі тут было спалена — невядома: афіцыйна называецца лічба каля 2000 кніг, аднак сам мітрапаліт зазначае, што спалена іх было болей, чымся афіцыйна паказана...»

Тут я спынюся, хаця Яўген Калубовіч яшчэ шмат старонак з дакладнымі навуковымі спасылкамі на крыніцы пералічае, як і што палілася ў наступныя гады і дзесяцігодзьдзі, у тым ліку, як было спалена Тураўскае Эвангельле ХІ стагодзьдзя, або як наўмысна ў 1898 годзе быў спалены Смаленскі царкоўна-археалягічны музэй зь беларускімі старадрукамі, рукапісамі і дакумэнтамі.

Побач з кнігамі мітрапаліт Сямашка тысячамі паліў і старыя беларускія праваслаўныя і уніяцкія абразы. У выніку да ХХ стагодзьдзя, калі абразы пачалі зьбіраць па цэрквах, дайшлі толькі лічаныя зь іх. Пры Сямашку ж пачаліся і першыя перабудовы нашых старых эўрапейскіх цэркваў на расейскі ўзор. Гэта трэцяя цытата сьведчыць пра ролю Герастрата беларускай культуры, якую адыграў мітрапаліт Іосіф Сямашка.

***

З пункту гледжаньня сьвядомага беларуса (бяз розьніцы веравызнаньняў) мітрапаліт Іосіф Сямашка мае ацэньвацца адназначна: гэта быў зьнішчальнік самастойнасьці беларускай мітраполіі, а таксама магільшчык беларускай мовы і культуры.

І вось сёньня РПЦ задумала Іосіфа Сямашку кананізаваць. Што ж? Расейскі народ мае права ўшаноўваць сваіх герояў, і нават маліцца ім. Але пры чым тут беларусы?..

Часам мне здаецца, што так народы і паміраюць...

Сяргей Абламейка

ablameikos@rferl.org
Гэтая дыскусія закрытая.
Сартаваць камэнтары
Камэнтары. Старонка з 2
Імя:: А.К. Горад:: Менска
03.05.2012 16:41
У дзьвюх частак адной старажытнай Кіеўскай мітраполіі раней ці пазьней мог бы зьявіцца шанц аб’яднацца. Ужо ў XVІІ стагодзьдзі уніяцкі мітрапаліт Язэп Вельямін Руцкі стварыў плян аб’яднаньня дзьвюх частак расколатай Кіеўскай мітраполіі — уніяцкай і дэзуніцкай — пад уладай адзінага Кіеўскага патрыярхату.

не ўспамінай, мілы аўтару, на гэтую фанатычную антынацыянальную фігуру Руцкага... і на ягоныя нахабныя фантастычныя прапановы... ці ня бачыш ты за імі зьдзек і крывадушнае "дабіваньне" амаль зьнішчанай праваслаўнай царквы, зьнішчанай на падставе ілжэзбору,дзе меньшынёй архіярэяў было вырашана пытаньне ЎТВАРЭНЬНЯ Вуніі... пра той абсурд казаў яшчэ незадоўга да сьмерці унук падляскага лоўчага Пацей, што і тога, што хацелі, не знайшлі, і тое,што мелі, згубілі. Звычайная ПАЛІТЫЧНАЯ ПАДСТАВА СПРАДВЕЧНАЯ КАНФЭСЫІ, АСНОЎНАЙ КАНФЭСЫІ НА ГЭТЫХ ЗЕМЛЯХ. а 18 стагодзьдзе--канец яго--яўны заняпад рэлігійнасьці й веры ў Беларусі....
Адказаць

Імя:: Ананім
03.05.2012 18:22
чаму ж не пішуць? пішуць
вось з апошняга, тут і Сямашку-бацьку і іншае
http://pawet.net/files/lida_gkc.pdf
Адказаць

Імя:: Мікола Горад:: Мінск
03.05.2012 22:30
Вы канечне здзекуецеся з аўтара. А ён напісаў добры і сумленны артыкул. А я вось ведаю, што праваслаўны Іван Саверчанка напісаў кнігу пра выдатнага беларускага рэлігійнага і культурнага дзеяча Язэпа Вільяміна Руцкага.

Імя:: Андрэй Пуканаў Горад:: Гомель
03.05.2012 16:53
кананізацыю Сямашкі, як і Язафата Кунцэвіча, лічу памылкай. Хоць пра Сямашку першы раз чую. Раздрай трэба спыняць, і раздрайцаў дужа шанаваць ня трэба
Адказаць

Імя:: Ананім
03.05.2012 17:58

"Ня вядаю, але спыніце" - беспадобна.

Гісторыю расейскай акупацыі трэба ведаць, а не хаваць з перапуду, галаву пад коўдру.

Імя:: cioma
03.05.2012 17:00
Унія праіснавала 243 гады, пад маскоўскай акупацыяй мы былі 196 гадоў. Параўнаем колькі мы ведаем пра гісторыю акупацыі і колькі ведаем пра гісторыю Уніі. Тады усьвядомім, што чысты аркуш вунійнай гісторыі ёсьць вынікам мэтанакіраванай палітыкі Масквы.
Адказаць

Імя:: Таксама праваслаўны
05.05.2012 16:17
Вы маеце рацыю. Ад 1839 году, г.зн. ад году так званага скасаваньня Уніі да сёньня прайшло 173 гады, гэта на 70 гадоў менш, чым час панаваньня Уніі. І між тым, мы ведаем, як шмат падзеяў адбылося за 173 гады, войнаў, рэвалюцыяў, рэформаў, пераўтварэньняў кепскіх і добрых: а за час Уніі маскоўцы кажуць, што было толькі злое. А чаму так разьбежнасьць? Таму што ўсё пазытыўнае замоўчваецца, і згадка пра яго ярасна вынішчалася і вынішчаецца на працягу ўсіх 173 гадоў. Архівы, літаратура, іконы, архітэктура, - спальвальваліся, разбураліся, а каштоўнасьці выкрадаліся і вывозіліся ў глыб Расеі, дзе прысабечвалася іхнімі музэямі ды цэрквамі (у лепшым выпадку) або проста і ганебна раскрадалася па прыватным калекцыям. Да сёньня Расея не вярнула анічога з таго, што некалі царызм альбо бальшавізм дэпартаваў у глыб імпэрыі. І сёньня яны бульдозерамі праводзяць археалагічныя раскопкі, майстарскі бетаніруюць і крышаць старадаўнія надмагільнікі, перабудоўваць на свой капыл цэрквы, нішчаць дзе толькі магчыма нашыя сьвятыні, замяняючы іх на фальшыўкі і шкляныя пацяркі.

Імя:: Сьвятлана Горад:: Менск
03.05.2012 17:25
Дзякуй за артыкул, тое вельмі пазнавальна.

Імя:: Бенедзікт
03.05.2012 17:54

Цікавейшы артыкул. Дзякуй!

Імя:: Праваслаўны
03.05.2012 19:16
Спадар Сяргей, прабачце, але наколькі карэктна лезьці ва ўнутраныя справы праваслаўнай царквы? Гэта ж вельмі далікатнае пытаньне. Тым больш, што вы сабралі ўсё ў адну кучу: і драматычныя падзеі 19 ст., і гістарычную адметнасьць беларускай памеснай царквы, і няпростыя стасункі з Рымам, і гісторыю 11-13, 15, 16, 17 ст. і г.д. Тое, што вы пішаце пра імпэрыялістычныя памкненьні Расеі - гэта абсалютна правільна, і пра слабую вывучанасьць царкоўнай гісторыі - таксама. “Велізарныя” адрозьненьні ёсьць, напэўна, ва ўсіх памесных праваслаўных цэркваў, але гэта ПРАВАСЛАЎНЫЯ цэрквы. Проста для вас як уніята (?) - падначаленьне Папе і прыняцьце лацінскай дагматыкі – не праблема, а для праваслаўных - праблема. У нас рознае разуменьне “ўсходнехрысьціянскай традыцыі”. І калі на тое пайшло, што гэта за “ўнія”, калі праваслаўныя-ўніяты робяць саступкі на карысьць Рыму, а Рым – ня робіць саступак на карысьць праваслаўя. Гэта не аб’яднаньне, гэта інкарпарацыя. Што паступова і адбывалася. Ці ня так? Калі Масква ліквідуе адметнасьць беларускай “усходняй царквы” – гэта для вас праблема, калі Рым – не.

Дык вось я так мяркую, што можа мы самі разьбярэмся са сваімі ўнутранымі справамі - без братняй дапамогі. Бо вельмі верагодна, што нават ваш артыкул на Свабодзе паспрабуюць выкарыстаць, каб пасварыць чытачоў. Ня цяжка прадбачыць, што зараз пачне камэнтаваць пэўная катэгорыя людзей, лаючы на чым сьвет стаіць “акупанцкую РПЦ”, а зь іншага боку пакрыўджаныя праваслаўныя, якім можа і не падабаецца ідэя кананізацыі (гэта дакладна, ці проста плёткі?), прыпомняць сёе-тое ўніятам. А потым яшчэ тролі далучацца…
Адказаць

Імя:: отец браун
03.05.2012 22:58
Какие особенности белорусской церкви ликвидировал Рим?
Просто перечислите
Адказаць

Імя:: Праваслаўны
04.05.2012 23:27
Параўнайце беларускае праваслаўе канца 16 ст. перад Уніяй і ўніяцтва пачатку 19 ст.
Адказаць

Імя:: Гісторык Горад:: Берасьце
05.05.2012 14:22
А вам, Праваслаўны, думаецца, відаць, што ў канцы 16 ст. наша праваслаўная царква была рыхтык Маскоўская? Дык вы моцна памыляецеся і тым самым паказваеце сваю гістарычную неадукаванасць. Царква ў нас у 16 ст. была наогул у вялікім заняпадзе. Святары не ўмелі чытаць, былі жанатыя па некалькі раз. Рэакцыяй на гэты хаос была Рэфармацыя. Сярод іншага, наша царква ў заняпадзе яшчэ ў 16-пачатку 17 ст. пачала рабіць лацінскія запазычанні ў абрадзе. Украінцы, што прыязджалі ў пачатку 17 ст. у Беларусь, былі ўражаныя, што уніяты ўжо выкарыстоўвалі манстрацыі і іншыя лацінскія штучкі. Гэта значыць, яны былі ў нас і раней... А цэрквы ў нас былі зусім непадобныя да маскоўскіх. А каб вы, Праваслаўны, пацікавіліся, то маглі б даведацца, што ня гледзячы на пэўную лацінізацыю абраду (арганы, званочкі і інш. ), Унія ў канцы 18-пачатку 19 ст. цалкам захоўвала ўсходняе набажэнства, старую беларускую традыцыю царкоўнай музыкі і сьпеваў, адметную беларускую архітэктуру і (самае галоўнае) беларускі варыянт царкоўна-славянскай мовы! Усё гэта было знішчана, разбурана, спалена і растаптана. Наша царкоўна-славяншчына была моцна абеларушаным лексічна і фанетычна варыянтам нашай тысячагадовай сакральнай беларускай мовы. І мы яго страцілі, і сёння святары ўжо служаць на расейскім варыянце – амаль зусім па-расейску. Толькі украінцы захавалі свой, і сёння на слых ён амаль не адрозніваецца ад украінскай, хоць мае шмат лексічных адрозненняў. Ну і так далей...
Адказаць

Імя:: Праваслаўны
05.05.2012 23:52
А вам, Праваслаўны, думаецца, відаць, што ў канцы 16 ст. наша праваслаўная царква была рыхтык Маскоўская?
---------------------------------------

Я так не думаю. Канешне, вельмі зручна зрабіць выгляд, што вы выпраўляеце маё невуцтва, павярнуўшы гутарку крыху ў бок і пачаўшы расказваць пра адметнасьць беларускага ўніяцтва. Але ж я не аспрэчваю гэтую адметнасьць! Прачытайце ўважліва, пра што я кажу ў камэнтары. Я пра адно - вы пра іншае. Дык якім чынам вашы словы абвяргаюць мае заўвагі? Дзякую за лекцыю па гісторыі, але давайце ня будзем прыпісваць мне неіснуючыя заслугі :)
Адказаць

Імя:: Гісторык Горад:: Берасьце
06.05.2012 16:36
А вы, Праваслаўны (нешта мне падказвае, што вы – Праваслаўная), у пачатку там нешта пісалі пра троляў... Дык я бачу, што вы сам (сама) троль (траліха). Вы напісалі пра розніцу паміж праваслаўем канца 16 ст. і уніяй пачатку 19 ст. Дык я вам і патлумачыў, што да чаго. А вы адразу – не ўводзьце гутарку ўбок. Які бок? І хто вам што прыпісвае? Проста няма чым крыць. Гэтым і паказваеце, што вас не аргументы цікавяць...
Адказаць

Імя:: Таксама праваслаўны
05.05.2012 15:37
Беларускае праваслаўе канца 16 стагоддзя поўнасьцю дэградавала і вырадзілася. Духавенства было разбэшчаным і поўнасьцю залежным ад магнатэрыі, якая ўхілілася ў пратэстанцтва і распараджалася цэрквамі, што стаялі на яе зямлі, поўнасьцю як ёй ўздумаецца. Часта здаралася так, што праваслаўнага сьвятара проста выганялі з царквы і на яго месца ставілі кальвінскага пастара. Магнаты-пратэстанты (былыя праваслаўныя)занялі набольш уплывовыя пасады - вялікіх гетманаў, канцлераў ды ваеводаў - у Вільні, Троках, Наваградку, Віцябску, Менску і Мсьціслаўлі. Стан праваслаўнай царквы яскрава апісаў Мялет Сматрыцкі ў сваім "Трынасе" ("Плачы"). Нават антыўнійны сабор 1596 г. праходзіў пад пратэктаратам і пры актыўнейшай падтрымцы пратэстанцкіх колаў - у доме пратэстанта. Унія была заключана ў момант крайняга заняпаду царквы грэцкага закону (як называлася усходняя Царква ў Рэчы Паспалітай). Як не дзіўна можа паказацца, але гэта Унія спрычынілася да ажыўленьня праваслаўнай самаадукацыі і выпраўленьня нораваў. За часы Уніі на Беларусі былі адбудаваныя велічныя цэрквы і манастыры, створаныя школы, актыўна распрагадаваныя і праслаўленыя сьвятыні, якімі і сёньня карыстаюцца праваслаўныя. Так, нікому невядомая местачковая сьвятыня Жыровіцкая ікона Божай Маці набыла славу веліч і славу у перыяд Уніі, якая на месце маленькай каплічкі разбудавала велічны манастыр і прыцягнула туды паломніцтвы нават каралёў. Каранацыя Жыровіцкай іконы папскімі іконамі ў 1730 годзе прыцягнула тысячы вяльможнага і паспалітага люду Вялікага Княства Літоўскага і Польшчы. На час так званага скасаваньня Уніі беларускі народ жыў у глыбокай веры і пабожнасьці, меў свае ўласныя традыцыі і звычаі, адрозныя ад польскіх і ад расейскіх. За 243 гады жыцьця ў Уніі народ ня страціў ані сваёй мовы, ані сваёй душы. У праваслаўныя цэрквы народ ня йшоў. Напрыклад, паводле дадзеных на 1805 год, з 44 праваслаўных прыходаў Пінскага павету ў 22-х (гэта 50 адсоткаў) на працягу году не зарэгістравана аніводнага нараджэньня, шлюбу альбо сьмерці... А цяпер скажыце, колькі сьвятароў РПЦ прамаўляе казаньні па-беларуску? Колькі нашага народу гутарыць па-беларуску? Дзе новыя праваслаўныя цэрквы, пабудаваныя ва ўласьцівым для беларускай архітэктуры стылі (прыклад - Сынковіцкая царква)? Чаму вынішчаецца ўсякая адметнасьць нашай культуры ад маскоўскай? Чаму на старыя нашыя цэрквы усьцягваюць расейскія залатыя цыбуліны і какошнікі?
Адказаць

Імя:: Праваслаўны
05.05.2012 23:53
А цяпер скажыце, колькі сьвятароў РПЦ прамаўляе казаньні па-беларуску? Колькі нашага народу гутарыць па-беларуску? Дзе новыя праваслаўныя цэрквы, пабудаваныя ва ўласьцівым для беларускай архітэктуры стылі (прыклад - Сынковіцкая царква)? Чаму вынішчаецца ўсякая адметнасьць нашай культуры ад маскоўскай? Чаму на старыя нашыя цэрквы усьцягваюць расейскія залатыя цыбуліны і какошнікі?
-------------------------------------

Гэта вы ў мяне пытаецеся??? Ну дзякуй, што хоць не напісалі, што я ў гэтым вінаваты :)

Што тычыцца вашай прыгожай казкі пра ўнію як адзінае і непазьбежнае выратаваньне беларускага праваслаўя, дык я не пагаджуся з гэтай абсурднай вэрсіяй. Я ня ганю ўніяцтва і не адмаўляю яго велізарную ролю ў гісторыі і культуры Беларусі. Так што вы дарэмна кідаецеся бараніць уніяцтва. Але раю вам узгадаць ліст Сапегі да Кунцэвіча пра “мілую вунію”, пра “ўдзячных” жыхароў Віцебска, вымушаны дазвол уладаў прызнаць існаваньне праваслаўя паралельна з уніяцтвам, пра тое, як праваслаўныя, паверыўшы маскальскім абяцанкам, дапамагалі царскім войскам на пачатку Крывавага патопу і г.д. Сапраўдную гісторыю зь яе нюансамі і супярэчнасьцямі не так проста ўціснуць у межы нейкай схемы.
Адказаць

Імя:: Сяргей Абламейка Горад:: Прага
03.05.2012 23:24
Калі коратка ахарактарызаваць ваш пост, то гэта тыповы прыклад канфэсійнага падыходу, пра які я і пішу. Вы або не зразумелі мой тэкст або і не хацелі зразумець. Няма сумневу, што Беларускі экзархат Расейскай Праваслаўнай царквы мае права кананізаваць каго заўгодна, і яго вернікі маюць поўнае права маліцца таму, каму лічаць патрэбным. Як і няма сумневу, што кожны мае такое ж права выказваць сваё стаўленьне да гэтага. Ці ня так? Ці вы супраць свабоды слова?

А магчыма мне трэба і болей пра гэта напісаць, бо вы не зразумелі, што мяне цікавіць толькі маральны аспэкт справы і маральны стан нашага народу. Думаю, любому інтэлектуалу (бяз розьніцы веравызнаньня) цяжка і больна глядзець, як у Беларусі ўздымаюць галаву “западноруссы”. І цяжка паспрачацца, што ніхто больш за Сямашку не зрабіў для перамогі “русского дела в Западном крае”. Любому, хто сочыць за разьвіцьцём падзеяў, зразумела да чаго вядзе кананізацыя Сямашкі. А на чарзе ўжо ўнучка Пушкіна... Тым часам занядбанымі застаюцца, напрыклад, праваслаўныя героі веры, якія змагаліся за нацыянальную царкву ў 20-я гады ХХ стагодзьдзя і былі расстраляныя ў лістападзе 1937-га. Гэта паплечнікі мітрапаліта Мэльхісэдэка Паеўскага япіскап Філарэт Раменскі, япіскап Апанас Вячорка, а таксама сьвятары Антон Кіркевіч, Стэфан Кульчыцкі, Міхал Рубановіч, Павел Вяршынскі, Сяргей Садоўскі, Якаў Бараноўскі, Уладзімір Лобач і шмат іншых...
Адказаць

Імя:: Radykal
04.05.2012 03:10
Што там Сямашка, што там унучка Пушкіна. То-ж РПЦ, кажуць, шыкавалася да канонізацыі карніка беларускага Палесься й Польшчы ґенэрала Суворава, царкву ў Кобрыні адмысловую выбудавала. Здаецца, канонізацыю затрымала толькі тое, што потэнцыйны сьвяты аказаўся масонам. Дваццаць тысяч заколатых штыхамі цывільных жыхароў Варшавы ды трупы некалькіх тысячы жыхароў нашага Палесься перашкодай на шляху да сьвятасьці, мабыць, не зьяўляюцца.
Адказаць

Імя:: Burbalka Горад:: Менск
18.05.2012 00:49
Вячорка, Кульчыцкі, Рубановіч, Лобач - кананізаваныя.
Адказаць

Імя:: Бенедзікт
04.05.2012 10:12

Усё "Праваслаўны" добра зразумеў.

Але Ваш артыкул, паважаны спадар Абламейка, нясе такі зьнішчальны зарад інфармацыі, для расейцаў і калябарантаў, дэманструе як зьнішчала Расея беларускую царкву, што тым, хто "не зразумеў" толькі і застаецца намагацца перавесьці размову ў іншае рэчышча, проста - забоўтаць тэму.
Адказаць

Імя:: Праваслаўны
04.05.2012 23:29
Праваслаўны без двукосься, будзьце так ласкавы. Я канешне здагадваюся, спадар “Бенедзікт”, што для вас РПЦ гучыць страшней за КГБ. Але кананічнасьць гэтай царквы прызнаецца іншымі праваслаўнымі цэрквамі.
Адказаць

Імя:: Бенедзікт
05.05.2012 13:18

"...здагадваюся, спадар “Бенедзікт”, што для вас РПЦ гучыць страшней за КГБ"
-----------------------------------
Не страшней - аднолькава.
Адказаць

Імя:: Праваслаўны
04.05.2012 23:26
Па-першае, дзякую за адказ. Магчыма я сапраўды не зразумеў ваш тэкст так, як павінен быў зразумець паводле задумы аўтара. Але гэта нармальна, бо ў кожнага з нас свой сьветапогляд, кругагляд і г.д., у адпаведнасьці з якім мы інтэрпрэтуем інфармацыю. Тым больш гэта нядзіўна з улікам таго, што ў тэксьце аўтар закрануў шырокі пласт пытаньняў, а мой камэнтар - шэраг заўваг і меркаваньняў, але не рэцэнзія.

Выказваць сваё стаўленьне вы маеце права. Што датычыцца Сямашкі, калі ён сьвяты - то павінен быць канізаваны, калі не - не павінен. Гэта канфэсійны падыход? Так. Але ці мажлівы тут выключна “нацыянальна-палітычны” падыход? Лічу што не магчымы. Бо тады атрымліваецца, што кананізацыя - гэта нейкае выключна палітычнае рашэньне. Вы баіцеся, што кананізуюць асобу, якая ня мае на гэта права? Спадзяюся, Бог не дазволіць гэтаму здарыцца. Ці вы думаеце, што архірэі не баяцца Бога і толькі сьлепа выконваюць волю адпаведных палітычных сілаў?

Я таксама думаю пра маральны стан нашага народу. Як яго можна ахарактарызаваць? Наўрад ці можна даць адназначную ацэнку. Ёсьць жудасныя зьявы - як лягічны вынік гвалтоўнай і сыстэмнай камуністычнай індактрынацыі і генацыду. Зь іншага боку ёсьць адваротна тэндэнцыя. Паступова адрастае, тое што амаль вырвалі з коранем. Зараз у Менск прывезьлі з Афона для пакланеньня вялікія хрысьціянскія сьвятыні. Да іх пастаянна стаіць чарга вернікаў (магчыма нават з прадстаўнікоў розных канфэсій, я ня ведаю). “Мярзоты запусьценьня” няма і блізка. На жаль, пра гэта не напісала РС, затое тут нас мэтадычна “кормяць” інфармацыяй пра так званыя сэксменшасьці, што пачынае нагадваць індактрынацыю.

P.S. Будзе вельмі добра, калі вы падрабязьней напішаце пра паплечнікаў мітрапаліта Мэльхісэдэка.
Адказаць

Імя:: Бенедзікт
05.05.2012 16:47

"Зараз у Менск прывезьлі з Афона для пакланеньня вялікія хрысьціянскія сьвятыні. Да іх пастаянна стаіць чарга вернікаў..."
-------------------------------------
Ад гэтага русіфікатарская, акупацыйная і зьнішчальная (для ўсяго беларускага) роля РПЦ на Беларусі, не стане іншай.
Адказаць

Імя:: Праваслаўны
05.05.2012 23:57
Гэта ваша асабістае права так меркаваць. Але дазвольце даць вам параду. Калі вы будзе ў гутарцы з праваслаўным кожны раз ашалела галёкаць пра акупанцкую РПЦ, то наўрад ці вы паспрыяеце гэтым папулярызацыі ідэй адной вельмі блізкай вам партыі, хоць асабістае задавальненьне ад гэтага вы канешне атрымаеце, на жаль.
Адказаць

Імя:: Сяргей Абламейка Горад:: Прага
05.05.2012 20:07
Пра паплечнікаў мітрапаліта Мэльхісэдэка, як і пра яго самога, пісаць ня буду. Адсылаю да кнігі Тацяны Процькі “Пакутнік за веру і Бацькаўшчыну” (Мн., 1995)

Наконт вашых развагаў аб сьвятасьці мітрапаліта Сямашкі магу сказаць наступнае. Цяжка паспрачацца з тым, што на сьвеце жыло шмат сьвятых людзей, якія афіцыйна ў лік сьвятых ня трапілі паводле тых ці іншых прычынаў. А выбар кандыдатаў у сьвятыя (як паказала нядаўняя гісторыя на прасторах былога СССР), на жаль, можа быць і палітычным... І гэта ж, дарэчы, пацьвярджаецца і адсутнасьцю імёнаў самога мітрапаліта Мэльхісэдэка, і яго паплечнікаў-новамучанікаў ў Саборы беларускіх сьвятых... У канкрэтным выпадку, пра які ў нас тут гаворка, я нічога не сьцьвярджаю, але думаю, што прапанова кананізаваць мітрапаліта Сямашку – гэта экзамен для беларускага народу на сьпеласьць. І ён, на жаль, пакуль яго правальвае...
Адказаць

Імя:: Андрэй Пуканаў Горад:: Гомель
05.05.2012 07:35
Цалкам згодны з кананізацыяй Філарэта і тых, хто зь ім, і са стварэньнем Памеснай Царквы (пра гэта іншы чалавек пісаў)

Імя:: zakerzonec Горад:: Grodno
03.05.2012 19:49
Усё так, у беларусау сёньня няма сваёй Царквы. У апошнiя гады у касьцёлах усё больш можна пачуць баларускую мову. Для Гароднi беларускiя набажэнствы у касьцёлах, гэта нешта наогул рэвалюцыйнае(чэсьць i хвала) Але сёньня, напрыклад, 3 мая гляджу у каляндар Гарадзенскай дыяцезii на беларускай мове - сьвята НМП-Каралевы ПОЛЬШЧЫ (?)
Неяк даверу гэта не дадае да шчырасьцi каталiцкага клiру, што тычыцца iхнай беларускасьцi

Імя:: доктар СЫЧ Горад:: пралятаючы над сьметнікам
04.05.2012 01:11
1) ў 1839 годзе не было такой назвы РПЦ (яна зьявілася з падачы Сталіна толькі ў 1943 г.) Да рэвалюцыі 1917 царква ў маскалёў звалася афіцыйна "Грэка-расійская ПЦ"
2) вуніяцкі поп Сямашка быў украінцам па нацыянальным паходжаньні
3) праваслаўніцкі манах-калабарант і падпальшчык рэлігійных войнаў 17 ст. Масковіі супраць ВКЛ Самуіл Сітняновіч ( (царкоўная мянушка - Полацкі) быў літвінам
4) рэлігійная артадоксія, завезеная грэчаскімі місіянэрамі з кіеўскага апорнага цэнтру ў Літву была па сваёй сутнасьці духоўнай каланізацыяй насельніцтва і прывяла да вынішчэньня этнічнай культуры, а пазьней да крывавых рэлігійных войнаў і падзеньня незалежнай дзяржавы ВКЛ.
5) літоўскія бізантыйскія папЫ шанавалі свае карысьлівыя карпаратыўныя інтарэсы абсалютна вышэй за інтарэсы і нацыі і дзяржавы. Прыкладаў - мільён. А яшчэ пад ціскам каталіцкага Рыму сістэматычна станавіліся на бок агрэсіўнай Масковіі. Пятая калона ў чыстым выглядзе.
6) вуніяцтва ў 16 ст. было ўведзена ў першую чаргу супраць
Вялікалітоўскай Рэфармацыі. Праваслаўнікі мала турбавалі каталіцкую вярхушку - усё ж такі яны былі а ёсьць аднаго фэадальна-манархічнага, кансэрватыўнага кораню. Ініцятараў вуніі, езуітаў больш за ўсё непакоілі працэсы ўтварэньня Новай Эўропы і вызваленьня нацыяў з-пад рэлігійнага ярма.
Клерыкалы загналі Польшчу і ВКЛ ў глыбокую яму цемрашальства, якое ўрэшце закончылася страшным разбурэньнем Рэчы Паспалітай.
7) маскоўска - бізантыйская артадоксія ( прававер"е - імперскае па сваёй сутнасьці) станавілася востра нацыяналістычнай ідэалогіяй Масковіі ужо ад першых спробаў захопаў памежных тэрыторыяў ВКЛ.
8) вуніяты не былі і не маглі стаць нацыянальнай рэлігіяй, бо
цалкам падпарадкоўваліся дыктату папскага Рыму і былі ў вачах польскіх рыма-каталікоў як бы недаверкамі.




Імя:: Вінцэнт Горад:: Слонім
04.05.2012 18:58
Трэба вяртаць ПАМЕСНУЮ беларускую царкву...

Імя:: Андрэй Пуканаў Горад:: Гомель
05.05.2012 07:29
я недакладна выразіўся. Першы раз чую не пра Сямашку, а пра спробу ягонай кананізацыі

Імя:: Астап
05.05.2012 10:54
Гэта што, браточкi. Не Вас адных прыперлi.
Наш прыход (МММ-2012) таксама разагналi.
Супастаты!
Адказаць

Імя:: Ананім
05.05.2012 17:17
КВН на іншым форуме.

Імя:: доктар СЫЧ Горад:: пралятаючы над сьметнікам
05.05.2012 14:22
сп.Абламейка - каталіцкі (з вуніяцкім сантымэнтам) актывіст. Гэтым часткова выясьняецца ягоная сьхільнасьць бачыць сучасны сьвет у дрыготкім сьвятле тлеючых касьцёльных сьвечак. Старая субкультура касьцёлу, яна й палякам перашкаджае выбіцца ў нармальную сучасную цывілізацыю, а літвіны - павержаная шляхта й простае сялянскае насельніцтва былога ВКЛ, дэзарыентаванае ксяндзамі і папамі, й перайменаванае, як "Белая русь" проста тлумяцца ў містычным тумане. Сацыяльная мэнтальнасьць заблытаная да непрыстойнасьці. Пра айчынную гісторыю дураць галаву розныя мітатворцы. Каму што выгаднае, тое й плявузгаюць.
Палітычныя замовы на прапагандовыя міты шчодра фінансуюцца з Расеі і Польшчы. Рэанімацыя рпцэшных імпэрскіх "западнорусов" - бадай найбольш мярзотнае зьявішча апошняга часу.
Але вось наш сп.Абламейка працягвае размазваць кашу па чыстым стале, сьцвярджаючы ў прыватнасьці пра лінгвістычную адданасьць грэка-каталікоў вялікалітоўскай (беларускай?!) пісьмовай і вуснай культуры. Каб жа так толькі было насамрэч. Зкаталічваньне вялікалітоўскага насельніцта заўжды йшло толькі ў камплекце з моўна-мэнтальнай асіміляцыяй. Папскі імпэрскі Рым атрымліваў
новыя зкаталічаныя землі, а польскія нацыяналісты дадавалі да сваёй нацыі нэафіцкі біялагічны матэрыял.
Напрыканцы 16 ст. амаль уся шараговая шляхта і значная частка магнатаў была зпалячаная пасьля наступу на ўсход Люблінскай вуніі. Праз колькі часу дэмаралізаваныя літоўскія шляхцюкі на Сойме адзінагалосна забароняць да ўжываньня мову Літоўскага Статуту. Над усім пачне панаваць пальшчызна. Вуніяты адны з першых перайшлі на польскую мову. Інакш і не магло быць у тых сацыяльна-палітычных рэаліях. Польская нацыя трактавалася папскім Рымам як авангард каталіцкай экспансіі на Ўсход, на Масковію і нават на Стамбул. А вуніяцтва было прахадным этапам папскай палітыкі. Паводле задумы Рыма, насельніцтва ВКЛ а гэта - літвіны, жамойты, ўкраінцы мусілі быць жорнамі каталіцкага касьцёлу перамолатыя ў польскую мукУ. Аналагічная імпэрская параноя тым часам высьпявала і ў бізантызаванай татарскай Масковіі. Ейны захопніцкі вэктар заточваўся на Захад. Царскія і ўкраіна-казацкія орды ўрэшце разбурылі паланізаваную РП і надоўга ўсталявалі там расейскае рабства. Такая была гісторыя без ілюзіяў і сэнтымэнтальных мітаў...





Адказаць

Імя:: Бенедзікт
05.05.2012 17:00

1. "...сп.Абламейка працягвае размазваць кашу па чыстым стале..."
2."...дэмаралізаваныя літоўскія шляхцюкі на Сойме адзінагалосна забароняць да ўжываньня мову Літоўскага Статуту. Над усім пачне панаваць пальшчызна."
------------------------------------
1.Спадар Абламейка канцэнтруе ўвагу на разбурэньні беларускай царквы. І гэта галоўнае.
2.А зараз амаральнае чынавенства практычна забараніла беларускую мову. А над усім гэтам пануе расейшчына.

Гэта "без ілюзіяў і сэнтымэнтальных мітаў" у якія тым ня меньш Вы ўпалі пад уплывам сваёй непрыхаванай касьцёлафобіі.
Фантазіі пра пляны Рыма - моцна Вы закруцілі...
Адказаць

Імя:: Мухабойка
05.05.2012 17:32
Толькі доктар СЫЧ не зьяўляецца канфэсыйным актывістам, і толькі ён без сантымэнтаў. Толькі ён не схільны бачыць сьвет ў дрыготкім полымі сьвечак, і толькі ягоная прапаганда не фінансуецца з Польшчы і з Расеі, толькі ведае і выкладае гісторыю без ілюзіяў і сэнтымэнтальных мітаў, і толькі ён плявузгае тое, што яму не выгадна... Такая вось канклюзія вымалёўваецца з усяго вышэй сказанага доктарам СЫЧом. Таму верце толькі СЫЧАМ, а не нейкім там "сацыяльна заблытаным да непрыстойнасьці" Абламейкам. З радасьцю пачытаю Вашыя творы, доктар СЫЧ, дайце спасылкі на Вашыя кнігі, альбо хоць бы на артыкулы ды публікацыі, каб я мог раскрыць, так сказаць, для сябе неспазнаны сьвет рэальнай гісторыі Беларусі і, самае галоўнае, знайсьці цьвёрае апірышча, на якім я змог бы будаваць свой сьветапогляд, непахісны фундамант, які б даваў нашаму народу права на самавызначэньне і незалежнае будаўніцтва Гаспадарства з пераемнасьцю. Ато праўда, Васпане, кідаецца ў вочы Вашая схільнасьць да крытыканства і, адначасова, незразумела ані вашае бачаньне нашага народу ў гісторыі, ані, што яшчэ горай, бачаньне будучыні беларускай дзяржаўнасьці і канфэсійнай ідэнтыфікацыі. Ну, і канешне, вельмі добра было б пачуць ад вас, паважаны доктар СЫЧ, нешта на злобу дня, г.зн. па факту рыхтаванай кананізацыі праклятага (ягоным братам) Сямашкі. Ато Абламейку вунь колькі Вашай увагі, а Сямашку - ані грама...

Імя:: Таксама праваслаўны
05.05.2012 15:58
Кананізацыя Сямашкі вельмі актуальная для РПЦ, паколькі трэба кананізаваць здраду і палітыку вынішчэньня беларускай гісторыі і культуры, абставіць гэтую ганебную акцыю як нешта сьвятое і само сабой зразумелае, а таму пахвальнае і гонае ўсякай падтрымкі і перайманьня. актуальная, таму, што аўтодафэ, якое ён учыніў над нашым народам, працягваецца да сёньня, як на дзяржаўным узроўні, так і, (о, Божа мілы!) і праз РПЦ. Прыкладаў процьма. Прывяду толькі парачку. Жыровіцкі манастыр, збудаваны ўніяцкімі айцамі-базыльянамі. Нашчасьце, да нашых часоў захаваліся пяць цэркваў манастырскага комплексу - усе збудаваныя уніятамі. У галоўным храме Усьпенскім саборы захаваўся старажытны уніяцкі іканастас. Дык вось, зараз вядзецца яго паступовае зьнішчэньне. У канцы 90 гадоў пайшла пагалоска, што на верхнім ярусе знаходзіцца ікона, на якой выяўлены сьв. Язафат. Ці праўда гэта, ці не, але ікону адтуль выдралі і ўставілі новапісны, маскоўскага пісьма абраз. На гэтым не спыніліся. справа дайшла да ніжэйшых ярусаў, і ўжо выдрана парадка 5 старажытных іконаў, якія замянілі на новапісныя. Лёс старажытных іконаў невядомы, не выключна, што яны знайшлі свой апошні спачын у манастырскай кацельнай... Яшчэ нядаўна, у адным з кутой гэтага сабору можна было бачыць старажытнае надмагільле - тут спачывае фундатарка манастыра, просіць прачытаць за яе душу "Ойча наш" і 3 "Багародзіца Дзева, радуся". Бяда ў тым, што надпіс быў па-польску. 10 гадоў таму надмагільле проста і цынічна ЗАБЕТАНІРАВАЛІ, замазаўшы нашу гісторыю і памяць, пра тую, хто даваў свае сродкі на разбудаваньне уніяцкага Жыровіцкага манастыра... Была ў Жыровіцах і такая традыцыя: выбітных манахаў і фундатараў, а таксама дзетак, хавалі пад падвалінамі сабору ( Расеі у многіх манастырох і цяпер хаваюць падобна). Пасьля акупацыі манастыра РПЦ, іхнія целы вылі выдраныя з магільнікаў і пахаваныя ў брацкай магіле... А іхнія магільнікі сёньня запаўняюцца бульбаю, зьбіранай з манастырскіх палёў - так! Склепы ператвораныя ў амбары, як пры бальшавіках. Чаму ўсё гэта адбываецца??? Няхай кожны адкажа на гэтае пытаньне сам...
Адказаць

Імя:: Ананім
05.05.2012 17:23
Палякі, калі аднавілі незалежнасьць, разбурылі расейскія цэрквы. І гэта можна зразумець.
Нам, як мінімум, трэба даць высьпятка РПЦ з беларускіх храмаў, якія яна сабе прысабечыла. Рабіць гэта трэба без сантыментаў - рашуча і не зьвяртаючы ўвагу на апалягетаў РПЦ.

Імя:: Франак Нырка Горад:: Мінск
05.05.2012 20:01
Не былі нашыя продкі ніколі фанатычнымі вернікамі. Вось і ўвесь сказ.
Гэты артыкул з водгукамі яшчэ адное падцьвержанне таму, што такімі засталіся і нашчадкі.
Прыйдзе новая хваля крыжакоў-камісараў зноў перафарбуемся.
Галоўнае, каб быў чалавек. А прытулак дзеля душы знойдзецца...
І сапраўды каштоўныя дакуманты таксама.

Імя:: доктар СЫЧ Горад:: пралятаючы над сьметнікам
06.05.2012 00:17
сп.бэнэдыкта актыўны але мапапісьмены чалавек. Зь ім спрачацца не бачу сэнсу.

Вось напісаў сяньні Севярынец пра растрэл гітлераўцамі ксяндза патрыёта Гадлеўскага? У той жа момант адгукнуўся нехта Салаш: ані, касьцёл ня мусіць кананізаваць беларускага ксяндза, бо той у вачах прапольскага католіка Салаша ёсьць злачынцам - хацеў утварыць нацыянальны бел.касьцёл, вырваць яго з-пад улады Ватыкану. Гусіт, англіканец, etc. Салаш салідарызаваўся з гестапа. Цікавы персанаж гэты Салаш. Дарэчы, адзін з барысаўскіх функцыянэраў кампаніі Бяляцкага. Паплечнік антыбеларуса Белага. Вось цытата. Пераканайцеся самі ў якім здзеклівым стылі Салаш выказваецца пра беларусаў:

"Забойства ксяндза ДЭКАНА з мястэчка Мір на сумленні "сЬвядомых".

Бурмістр Міра, свядомы беларус, прапанаваў мірскаму ксяндзу дэкану адправіць набажэнства па-беларуску. Чым гэта скончылася? Яго і ксяндза пралата Віктара Неймака (Свержэнь), кс. Дамброўскага (Стоўпцы) і яшчэ аднаго невядомага ксяндза адправілі ў Калдычэва. Усіх растралялі па дарозе. Жахлівыя падрабязнасці і сведчанні ў скане. http://salasz.livejournal.com/117597.html "
Адказаць

Імя:: Бенедзікт
06.05.2012 11:44

Імя:: доктар СЫЧ Горад:: пралятаючы над сьметнікам
06.05.2012 00:17

сп.бэнэдыкта актыўны але мапапісьмены чалавек. Зь ім спрачацца не бачу сэнсу.
-------------------------------
Дзякуй, што заўважылі, сп. доктар.
Спадзяюся, што адкажаце больш адукаваным вашым апанэнтам, чым той Бенедзікт.
Адказаць

Імя:: ladzia Горад:: ..
07.05.2012 02:01
тое самае, што зрабілі зь нэймакам/дамброўскім/etc, сёньняшнія безпадважныя героі польшчы, акаўцы - сістэмна, штодзённа і без аніякіх ваганьняў ваганьняў рабілі з носьбітамі ЎСЯГО ліцьвінскага, беларускага.

як да гэтага нам ставіцца? правільна, адпаведна ставіцца.
калі мясцовыя ашаломы з каталікоў ставяцца йначай - ім ганьба, бо кампрамэтуюць канфэсыю таксама.

але ўпэўнены, што поўная руіна ліцьвінскае артадоксыі была вынікам маскоўскіх захопніцкіх войнаў, дзе яны натуральна глядзеліся памагатымі арды, якая зьнішчала в.к.л.

палякі ў стратэгічных мэтах з ардою былі салідарныя.
(адсюль і "здрада" радзівіла)

адпаведны гістарычны сёньняшні стан рэчаў.
дзе вайна "за беларусь" - надалей працягваецца.

у тым ліку - і вайна грамадзянская. бо кожны з агрэсараў надалей вярбуе сваю "пятую калону" сярод разгубленых нашчадкаў вялікае, але напаўзабытае гістарычнае традыцыі.

дзе ўсе мы - яе і ахвяры, і ўдзельнікі.
Адказаць

Імя:: ladzia Горад:: ..
07.05.2012 02:06
тое самае, што зрабілі зь нэймакам/дамброўскім/etc, сёньняшнія безпадважныя героі польшчы, акаўцы - сістэмна, штодзённа і без аніякіх ваганьняў рабілі з носьбітамі ЎСЯГО ліцьвінскага, ў сёньняшняй тэрміналогіі "беларускага".

як да гэтага нам ставіцца? правільна, адпаведна ставіцца.
калі мясцовыя ашаломы з каталікоў ставяцца йначай - ім ганьба, бо кампрамэтуюць канфэсыю таксама.

але ўпэўнены, што поўная руіна ліцьвінскае артадоксыі была вынікам маскоўскіх захопніцкіх войнаў, дзе яны натуральна глядзеліся памагатымі арды, якая зьнішчала в.к.л.

палякі ў стратэгічных мэтах з ардою былі салідарныя.
(адсюль і "здрада" радзівіла)

адпаведны гістарычны сёньняшні стан рэчаў.
дзе вайна "за беларусь" - надалей працягваецца.

у тым ліку - і вайна грамадзянская. бо кожны з агрэсараў надалей вярбуе сваю "пятую калону" сярод разгубленых нашчадкаў вялікае, але напаўзабытае гістарычнае традыцыі.

дзе ўсе мы - яе і ахвяры, і ўдзельнікі.
Адказаць

Імя:: Бенедзікт
07.05.2012 11:15

"...акаўцы - сістэмна, штодзённа і без аніякіх ваганьняў рабілі з носьбітамі ЎСЯГО ліцьвінскага, ў сёньняшняй тэрміналогіі "беларускага"...
--------------------------------------

Перш чым казаць падобнае, варта ўзгадаць што гэтаму папярэднічала.
Варта сказаць пра злавесную ролю Панамарэнкі ў гэтым супрацьстаяньні.

А менавіта, наступнае -
"Летом 1943 г. партизаны спровоцировали локальную войну с польской “Армией родины”(Армія Крайова, Б-т) на западе Белоруссии. Ранее поляки предложили совместно бороться с немецкими оккупантами, а также с бандитами и грабителями. Начались переговоры. Однако в июне Пономаренко приказал прекратить переговоры и незаметно ликвидировать основных участников сопротивления или передать их немцам.
В августе начались первые крупные операции против польских партизан. Советские партизаны пригласили руководство польского отряда “Кмичич” на переговоры и арестовали его. Остальных поляков внезапно атаковали на их базах и разоружили. В итоге Советы расстреляли польского командира и 80 бойцов. Остальных принудительно включили в свои отряды, а некоторых, разоружив, отпустили. После этого противостояние перешло в локальную польско-советскую партизанскую войну... "
http://javot.net/nitka/64.htm

Вось калі б Вы сказалі праўду, усю праўду, пра гэтую сітуацыю, гэта было б сумленна.
Але нажаль, Вы гэта не зрабілі.
Адказаць

Імя:: ladzia Горад:: ..
07.05.2012 20:24
шаноўны бэнедыкт.
а з чаго Вы ўзялі - што я лічу панамарэнку сваім?

ён што, для Вас на тым самым баку, што і ф.аляхновіч, ці кс. станкевіч? ці тых сьвятароў, якіх жыўцом палілі акаўцы?

для беларускага супраціву - панамарэнка акупант.
Вам патрэбныя факты вайсковых злачынстваў чырвонага саўка супраць беларускага цывільнага насельніцтва на акупаваных немцамі тэтыторыях?
Адказаць

Імя:: Бенедзікт
07.05.2012 21:33

Калі ласка,
не рабіце выгляд, што не зразумелі.
Дзе я пісаў, што Панамарэнка ваш?
Размова не пра гэта, а пра тое вяду гаворку, што дзеяньні "Арміі Крайовай" супраць беларусаў наўмысна справакаваў расеец Панамарэнка. ...

Адказаць

Імя:: ladzia Горад:: .
07.05.2012 22:18
я проста не лічу, што акаўцы забівалі беларускіх патрыётаў таму, што іх "справакаваў" панамарэнка.

акаўцы (апалячаныя крэсавякі) - цудоўна ведалі, хто быў ворагам беларускага супраціву. гэта чыстае дэжавю сытуацыі януша радзівіла, але 300 год пазьней. і сапраўднае месца палякаў у гісторыі трагедыі в.к.л..

дзе галоўнай іхняй мэтай - была поўная палянізацыя другой складовай часткі "дзяржавы дзьвух народаў".
польскія праблемы з украінаю толькі падцьверджаньне гэтага факту.

Імя:: доктар СЫЧ Горад:: пралятаючы над сметнікам
07.05.2012 12:43
тэма як бы дзьвюх кананізацыяў... Расейская пятая калона, якая мае сваіх папярэднікаў, але лепш сказаць гістарычную агентуру ў асобах праваслаўнікаў Самуйлы Сітняновіча, Георгія Каніскага і вуніята Сямашкі - ворагаў ВКЛ, апошнія два зьяўляюцца ўкраінцамі, намагаецца ўзяць рэванш і канчаткова закапаць у магілу памяць пра вялікалітоўскую незалежнасьць.
З каталіцкага боку выскачылі латэнтавыя да часу мясцовыя экстрэмісты тыпу Белага і Салаша і процідзейнічаюць услаўленьню патрыятычнага подзьвігу ксяндза Гадлеўскага. Што ж, будзем ведаць хто ёсьць хто.


ладзя: "палякі ў стратэгічных мэтах з ардою былі салідарныя. - абсалютовая праўда, якая няраз падцьвярджалася.

(адсюль і "здрада" радзівіла)"

каго з радзівілаў маеце на ўвазе ? Мікола Сіротка, псіхалагічна зламаны езуіцкай мафіяй, безумоўна здрайца перад Айчынай і сваім вялікім бацькам Князем Мікалаем Чорным. Але з-за гэтага ён на ўсё жыцьце застаўся душэўна няшчасным... Я бачыў пісаныя ім у Нясьвіжы паперы на вялікалітоўскай кірыліцы... Шчыра кажучы, мне яго жаль.
Адказаць

Імя:: ladzia Горад:: .
07.05.2012 20:41
перадусім маю на ўвазе януша радзівіла.

і "шведскі праект" патрыётаў в.к.л.(рэакцыя на імпэскую палітыку кароны ў адносінах да в.к.л.) - як адзіны геапалітычны шанец супрацьстаяньня абодвум аргэсарам: і кароне, і масковіі.
Адказаць

Імя:: ladzia
08.05.2012 00:46
дарэчы, мяне асабіста вельмі цешыць факт сымбалічнага увекавечаньня той, надзвычай салідарна раздушанай РАЗАМ расейцамі ды палякамі, альтэрнатывы.

гэтым ўвекавечаньнем ды цяпер ужо незьнішчальным напамінам ёсць колеры сёньняшняга украінскага дзяржаўнага сьцяга. за гэтае адно ўжо лічу ўкраіну за роднае нам, нягледзячы на складаную гісторыю, дзе таксама менавіта палякі сваёй палітыкай да ўкраіны справакавалі раскол, рэкі крыві, патоп і вайну.

Імя:: ladzia
08.05.2012 00:12
лічу, што з "акаўцамі" мы адхіліліся ад галоўнага, што найважнейшае ў артыкуле сп. абламейкі : гісторыя ліцьвінскай/русінскай артадоксыі, складнікі яе заняпаду.

таму рызыкну паўтарыцца : я ўпэўнены, што поўны заняпад ліцьвінскае артадоксыі ў перадунійны перыяд быў адзіным лягічным вынікам маскоўскіх захопніцкіх войнаў, дзе нашыя артадоксы (ня маючы аніякага выбару) ў пэрыяд "рэлігійных" войнаў міжвольна выглядалі памагатымі арды, якая зьнішчала в.к.л..

Імя:: доктар СЫЧ Горад:: пралятаючы над сьметнікам
08.05.2012 15:52
заняпад у ВКЛ грэчаскай вэрсіі хрысьціянства - артадоксіі (ганарліва піяранай, як "православіе") , экспартаванай Бізантыяй праз украінскі (рускі) Кіеў, стаўся непазьбежным пасьля таго як у нас зьявіліся рымска-каталіцкія місіянэры.
Дзьвюх імпэрскіх рэлігіяў у адной дзяржаве ВКЛ быць не магло па-вызначэньні. Як не магло быць пазьней дзьвюх КПСС у СССР. На жаль да гэтага доўга не ў стане былі даперці прадстаўнікі палітычнага класу - вялікалітоўскія баяры-шляхта і манархічны двор у Вільні. Яны спрабавалі балансаваць паміж двума ідэалагічнымі цэнтрамі досыць неэфэктыўна адбіваючыся ад усьцяж нарастаючай рэлігійнай і ваеннай экспансіі маскоўскага царства (ханства). Пасьля пасаду крэўскага Князя Ягайлы на польскі трон ВКЛ недаравальна прайграе Масковіі змаганьне за "праваслаўніцкую" карту . Так, існавала такая нефармальная карта. Цяперашняя "карта паляка" толькі водгульле мінулай вайны. Тагачасная эліта ВКЛ, на жаль выявілася як палітычна нерашучая , пазбаўленая імпэрскіх амбіцыяў. І ўсе нашы воінскія подзьвігі па вызваленьні Ўкраіны ад татараў, страшэнная наша нацыянальная ахвяра ўчыненая Князем Вітаўтам на Ворскле пайшлі марна, бо ўнутры Гаспадарства ўжо не было, так бы мовіць, "ідэйна-палітычнай еднасьці", а значыць былі мы асуджаныя на разарваньне агрэсіўнымі суседзямі з усходу і захаду. А нават з неўдзячнага ўкраінскага поўдню.
Альтэрнатыва, як нацыянальная кансалідацыя, паяўляецца толькі ў 16 ст. з пачаткам эўрапэйскай Рэфармацыі. Але й тут мы выявіліся духоўна й палітычна нясьпелым народам, каторы моцна трымалі ў руках чужынскія сілы. Найперш праз рэлігійныя кайданы. Навязаная каталіцкім Рымам, выгадная клерыкальнй эліце царкоўная берасьцейская вунія станавілася ўсяго толькі пераходным этапам для поўнага зпалячваньня вялікалітоўскага насельніцтва.
Чаму бізантыйска-рымская вунія была пагібельная
для нас ? Польшча ў гэты час была адной з самых адсталых краінаў Эўропы, зацягнутая ў вір рэлігійных канфліктаў, марыянэтка папскага Рыму, няздольная да сацыяльна-палітычных рэформаў. Такая ейная зацятасьць і прадвызначыла недалёкую ўжо нацыянальную паразу , тры анэксіі і ліквідацыю Рэчы паспалітай.
Князі Янаш і Багуслаў Радзівілы былі найвялікшым патрыётамі нашае Бацькаўшчыны. Іхнае сьветабачаньне было антыкаталіцкім і антымаскоўскім. На жаль, палітычны клас ВКЛ быў ужо моцна распрапагандаваны касьцёлам, у крытычны час не падтрымаў незалежнікаў Радзівілаў, не мог рабіць выратавальны незалежны выбар. У выніку шляхта страціла сваю Бацькаўшчыну - Літву, дэнацыяналізавалася і кінула свой просты народ на з"ядзеньне чужынцаў.



Адказаць

Імя:: ladzia
08.05.2012 17:22
да сказанага цяжка нешта дадаць.
як і нібыта складана разам нарэшце прыняць належныя высновы.

але іх прыйдзецца прыняць - і далей ужо быць заўжды разам.

Краіна яднае, не канфэсыйныя закалоты.
канфэсыям застаецца толькі ўлічваць свае чыньнікі ў трагедыі Краіны, каб не здэградаваць у нішто.
Адказаць

Імя:: Мухабойка
08.05.2012 19:53
Мне здаецца, што хутчэй ladzia з доктарам СЫЧом дэградуюць, чым канфэсіі. Зьдзіўляе, як бесталентныя людзі так адважна клацаюць па клавіятуры і з сур'ёзнай мінай выдаюць сваю бязглузьдзіцу за нешта вартае. Рэлігія, спадары блудасловы, заўсёды была і застанецца тым складнікам, які быў і будзе нацыя- і дзяржаватворчым. Клясычна кажучы: вы жахліва далёкія ад народу.
Адказаць

Імя:: ladzia
08.05.2012 20:30
"..рэлігія заўсёды была і застанецца тым складнікам, які быў і будзе нацыя.." (мухабойка)
___________________________________________________
мухабойка, Вы маеце разыю толькі ў першай частцы сваёй інтэнцыі. так было. але цяпер іначай.

а інтанацыі Вашыя найперш выдаюць фундаменталістку, то бок нясьпеласць. у першую чаргу рэлігійную, духоўную нясьпеласць.
Адказаць

Імя:: Мухабойка
08.05.2012 20:52
ladzia, слова "інтэнцыя" азначае "намер". Блытаніна ў тэрмінах выдае ў вас абсалютнага прафана. Я разумею, што вам хочацца бліснуць прыгожым слаўцом, якое некалі пачулі, але няблага было б спачатку навучыцца адрозьніваць гэтую самую "інтэнцыю" ад "сэнтэнцыі". А інтэнцыя мая была адна - падкрэсьліць вашу бязглуздасьць, і вы яе ізноў пацьвердзілі. Мая інтанацыя абсалютна адпавядае вашай манеры і непамерным, але беспадстаўным амбіцыям выносіць вэрдыкты ў справах, у якіх вы 0 бяз палачкі.
Адказаць

Імя:: ladzia
08.05.2012 23:04
абсалютная праўда - намер (intention).
але Вы пасьпяшаліся з высновамі:).

хадзіла пра Ваш "мухабойчын" намер не аргумэнтаваць пазыцыю, а скрыўдзіць апанэнта якраз з-за недахопу аргумэнтаў.
Адказаць

Імя:: Мухабойка
08.05.2012 19:21
На жаль, мая найгоршая асьцярога спраўдзілася. Доктар СЫЧ аказаўся ніякім не доктарам, а звычайным неадукаваным балбатуном-клікушнікам. А як усё ганарова ды пышліва пачынаў! Проста па-фэдраўску: раджала гара з нечуванымі стогнамі, і ўся зямля пакутвала ў чаканьні: а нарадізілася мыш...
Адказаць

Імя:: ladzia
09.05.2012 01:12
тут красамоўная ілюстрацыя да пададзенага мною вышэй.

на спрабуючы палемізаваць ні па водным з пытаньняў, бачым Вашыя паказальныя вэрдыкты. але чаму ўсе яны - выключна што да асобы сп.сыча, а не па сутнасці ім казанага?

то бок, Вы ня супраць ягонага бачаньня - але ён непрыймальны Вамі, як асоба?

гэтая якасць ёсць першай прыкметай чаго, як лічыце?
:)

Імя:: ladzia
09.05.2012 21:58
ні ў якім разе не лічу, што пад катэгорыю канфэсыйных закалотаў падпадае артыкул сп.абламейкі. ён даў вельмі патрэбны і глыбокі матэрыял для роздуму, каб менавіта тых самых закалотаў пазьбегнуць. бо для гэтага, як мінімум, трэба разумець іх прычыны. праз гвалт, адчужанасць і непрыняцьце яны будуць толькі мацнець.

ў катэгорыю таго, што спрычыняецца да дэградацыі канфэсый ў "нішто" (ці "цэзарава" - у адрозьненьне ад "богава"), на маю думку, якраз і трапляюць рэчы накшталт спробы кананізацыі сямашкі, ці зьнішчэньня аўтэнтычнай артадаксальнай рэлігійнай традыцыі, ці зьнішчэньня гістарычных помнікаў матэрыяльнай і духоўнай культуры гэтае самае традыцыі.

як прыклад, маю пытаньне адэптам р.п.ц., ці кананізатарам сямашкі - страціць ці нешта набудзе рэлігійная артадаксальная традыцыя са зьнішчэньнем грэцкай, армянскай ці грузінскай артадоксый?

я згодны з высновамі сп.сыча наконт аналізу трагедыі 16-17 ст.ст., але ня згодны зь ягонай спробай сёньня зьняважыць існыя канфэсыі. бо аб'ектыўна мы сёньня існыя ва ўсіх зь ніх. з гэтым трэба жыць, і іх абжываць пад сабе.

як могуць вернікі ў адзінага хрыста зьневажаць нат не паганцаў, а такіх самых вернікаў у таго самага хрыста?

як можна зьневажаць каталіцтва сёньня?

як можа расейскі клер зьневажаць апостальскую сталіцу, пабудаваную на магіле сьв. пятра, паўлы, марка?

усё падобнае - і ёсць прыродай канфэсыйных закалотаў.
а ўзаемапашана традыцый братоў па веры ў хрыста - адзінай гарантыяй іх пазьбегнуць.

Імя:: незалежнік Горад:: без забабонаў
10.05.2012 02:16
спадзяюся вашай наіўнасьці паможа гэтае відэа http://www.youtube.com/watch?v=M2Xp7qk0HV0&feature=related
У Расеі ёсьць цьвярозыя незалежныя людзі, а ў Беларусі недалёкая наша публіка топіцца ў рэлігійных забабонах
Адказаць

Імя:: ladzia
10.05.2012 19:04
дзякуй за лінк.
тэлевізар вельмі даўна не гляджу, але было цікава.

гэта ў тым ліку й мелася на ўвазе, дзе вышэй казаў: "..так было. але цяпер іначай..", таксама аб дэградацыі канфэсый у нішто.
Камэнтары. Старонка з 2
Відэа