Пётра Садоўскі

Мадэрнізаваная эстэтыка як інтэлектуальны «эфэкт ачужэньня»

Працяг літаратурнай дыскусіі на Свабодзе.

“Гамбурскі рахунак Бахарэвіча” як мастацкі твор

На жаль, большасьць дыскутантаў разглядае «бязьлітасныя» тэксты Бахарэвіча толькі як літаратурную публіцыстыку, а не як мастацкі твор з элемэнтамі літаратурнага аналізу.

У павуціне дарагога піяру

Падчас візыту лорда Бэла ў Беларусь дзяржаўныя тэлекамэнтатары спрабавалі пашырыць кола станоўчых асацыяцыяў вакол ягонай фігуры, выкарыстоўваючы супадзеньне фамільнага імені лорда з прозьвішчам англійскага вынаходніка тэлефону інжынэра Аляксандра Бэла: як Аляксандар Бэл у свой час адкрыў сьвету тэлефонную сувязь, так сёньня Тыматы Бэл, гуру рэклямы і піяру, адкрые сьвету вочы на карысьць сувязяў зь Беларусяй.

Прыклад для КС Беларусі

Незаўважаная ў Беларусі: Сымон дэ Бавуар

7-11 студзеня 2008 г. эўрапейскія мэдыі – нават кансэрватыўнага накірунку – зьмясьцілі аўтарскія публікацыі, прысьвечаныя стагадоваму юбілею Simone de Beauvoir.

Беларусь: жыцьцё без сэнсацыяў

Сэнсацыя – панятак з жыцьця грамадства, дзе большасьць насельнікаў аб’яднаная нейкім агульным чаканьнем магчымых наступстваў пэўнай падзеі. Нашым журналістам не пазайздросьціш: інфармацыйныя нагоды – усё больш дробнага характару.

Ікары пазнаюцца праз гады …

Некалькі дзён таму на сайце “Народнай волі” прачытаў шчымлівае эсэ Сяргея Дубаўца пра Ігара Герменчука зь лірычна-ўзьнёслай, не-дубавецкай назвай “Востраў Ікарыя”.

“Карта паляка”: прагматычны патрыятызм

Калі ўсё чужое на адзін твар…

Эўрапейская “паліт- карэктнасьць”: урокі для Беларусі

У школах Эўразьвязу няма, як у нас, строга сфармуляванага курсу дзяржаўнай ідэалёгіі. Кожная ўзроставая група мае свой падручнік па гісторыі і грамадазнаўстве, які можа называцца “Палітыка” ці як-небудзь інакш, аднак дыдактычна матэрыял пабудаваны так, што вучні маюць магчымасьць (і абавязаны!) шукаць альтэрнатыўныя варыянты адказаў і тлумачэньняў паводле праблемаў, закладзеных у тэкстах падручнікаў.

І на чужы Сьвяты́ не кідáй у ніты́ …

(Пра кросны і талеранцыю)

Лічба як мастацкая дэталь

Нядаўна давялося прачытаць у інтэрнэце цікавы артыкул з назвай “Глябалізаваны мэркантылізм”, дзе аўтар (Heiner Flassbeck) разважае пра складанасьці эканамічнай інтэграцыі ў межах ЭЗ, нацыянальныя інтарэсы і эгаізмы ды нізкія курсы валютаў як сродак сучаснага “дзяржаўнага мэркантылізму”.

Ці пахне малінавы звон?

На мой запіс “Пра войска, мёртвы хлеб і “FM-дыяпазон” (13. 01. 07) вельмі прафэсійнай заўвагай адклікнуся чытач, што сьціпла называе сябе “лінгвістычна зацікаўлены”. Рэагучы на катэгарычную заўвагу чытача блогаў “Генадзя”, які напісаў, што гаварыць “Мы працуем у FM-дыяпазоне” няслушна, бо FM – гэта не дыяпазон, а спосаб (частотавая мадуляцыя), памяркоўны чытач заўважае, што “Генадзь” абапёрся выключна на свае тэхнічныя веды … Абурацца “моўнымі недакладнасьцямі” трэба вельмі асьцярожна, бо …мова можа нешта алягічна “спрамляць” і дадаваць “ад сябе”.

Пра войска, мёртвы хлеб і “FM-дыяпазон”

Пасьля публікацыі запісу “Пра абсурд, веру і давер” (7. 01. 08) я атрымаў некалькі водгукаў у інтэрнэце (больш крытычных, чым салідарных), а таксама сем лістоў на электронны адрас, які апублікаваў на просьбу чытача свабодаўскіх блогаў, што назваўся “Генадзь”. У інтэрнэце на заўвагі я задзірыста “пікаваўся”, прызнаючы зрэшты сваю недасканаласьць. Нават расказаў гістарычны анэкдот пра тое, як Гегель выступаў перад французскімі акадэмікамі.

Пра абсурд, веру і давер

Ergo bibámus et cantémus!

Пасьля ціхіх калядных роздумаў ды пераднавагодніх клопатаў настаў час у коле сямейнікаў ды сяброў-спадароў а шэрай гадзіне першага дня перад студзеньскімі календамі за сталом гавэнду завесьці ды грыгар’янскае зь юльянскім зьмяшаць.

Пераднавагоднія трывогі

Мой большы ўнук, якому вось-вось будзе 18, называе ягаднае і фруктовае варэньне “сочыва”. Гэтае слова ён пераняў ад маці, якая прынесла гэтую назву з “Майстроўні”, калі яшчэ была студэнткай БДУ і хварэла на патрыятычны лексычны пурызм: каб толькі не было падобна на расейскае!

Пра сяброўства і таварышаваньне

У зацемцы “Мой Шыбалет” (17.12.07), разважаючы пра сувязь мовы, нацыянальнага характару, цынічнасьці і маральнасьці, я напісаў: “Непазьбежнасьць ісьціны схаваная перш за ўсё ў дарэчна ўжытым матываваным слове”. Магчыма, ня ўсе, хто слухае і чытае тэксты “Свабоды”, сустракалі слова “таварышаваньне”, што вынесена ў загаловак. Гэта ня я прыдумаў. Слова часта ўжывалася ў першую беларусізацыю ў 20-х гадах. Некалі Сяргей Грахоўскі ўзгадваў: “З Сымонам Баранавых мы хораша таварышавалі” (былі добрымі сябрамі). Не чужое было гэтае слова і Якубу Коласу. Яно нават у акадэмічным “Тлумачальным слоўніку” ёсьць – са спрэс станоўчай канатацыяй.

Kалядны роздум

Дзёньнікавыя запісы – як самасповедзь: напісаў і душу прасьвятліў, прыкрасьць на паперу адправіў, шалі чуйнага сэрца ў раўнавагу прывёў. Дзёньнік робіць чалавека сыстэмай. Папяровы дзёньнік -- для свайго спажытку. Блогеры – публіка з прэтэнзіяй або з пакутай сумневу: піша нешта, што і для іншых можа быць цікавым, або адказу шукае.

Нашыя сябры – наша люстэрка

У сваёй першай нататцы “Мой шыбалет” (17. 12. 07) я спрабаваў справакаваць сяброў “Свабоды” заглянуць у сваю хатнюю душу: хто мы і што ёсьць наша мова? Сёньня прапаную аглянуцца далёка вакол -- на зямную кулю, на сваіх стратэгічных партнёраў. Іх у нас тры (паводле афіцыйных заяваў): Расея, Кітай, Вэнэсуэла. Пра першых двух мы ведаем, бадай, ня менш, чым пра саміх сябе. А вось пра трэцяга – пакуль мала. З заходніх мэдыяў вядома: Уго Чавэс – bad boy. Нашыя пішуць, што якраз наадварот. А што пішуць вэнэсалянскія ды эўрапейскія медыі пра Беларусь і Чавэса?