Расея ў чарнавіках

Фатограф показвае жыцьцё на мяжы расейскага грамадзтва — праз камэру на сваім iPhone.

Пскоў увесну

Вайсковец з Рашчынскага, гораду ў Самарскай вобласьці

Фатограф Дзьмітрый Маркаў вырас ў бедным прамысловым мястэчку Пушкіна на поўнач ад Масквы. Як распавядае Дзьмітрый, яго дзяцінства прайшло сярод хлопцаў, якія нюхалі клей і хаваліся ад бацькоў-алькаголікаў у дварах. Тым ня менш Дзьмітрый змог вырвацца з гэтага заганнага кола.

Цяпер 35-гадовы фатограф актыўна займаецца блогерствам і валянцёрствам. Ён атрымаў некалькі грантаў, публікуецца ў прэстыжных расейскіх выданьнях (хаця калісьці яму спрабавалі не заплаціць за работу). Цяпер ён выдаў кнігу фатаграфій «Чарнавік». Але гісторыя Дзьмітрыя зусім не такая простая.

Яго ня раз запрашалі працаваць на буйных мерапрыемствах і выстаўляцца за мяжой, але лепш за ўсё ў Дзьмітрыя атрымліваецца здымаць жыцьцё расейскай глыбінкі. Менавіта з прычыны суровага рэалізму гэтых фатаграфій за яго працай сочаць больш за 200 тысяч падпісчыкаў уінстаграме.

Лета ў Пскове

З 2005 па 2012 год Маркаў працаваў валянцёрам у дзіцячым доме на мяжы з Эстоніяй. Аднойчы ён пакінуў у адным з пакояў свой фотаапарат. Больш ён яго ня бачыў. З тых часоў Маркаў здымае толькі на тэлефон. Якасьць, вядома, не такая добрая, але гэты недахоп, кажа фатограф, кампэнсуецца манэўранасьцю і свабодай, якія дае тэлефон.

Міша — адзін з сіротаў, зь якімі Дзьмітрый працаваў ў часе свайго валянцёрства, — спрабуе працьверазець у лазьні пасьля бойкі.

Маркаў распавядае, што выхоўваць сірот — усё роўна што прыглядаць за папулярнымі ў 90-я гады тамагочы. «Заводзіш монстра і корміш, корміш, корміш. А ён, сука, расьце, расьце, расьце. І здаецца, што ўсё ў жыцьці нездарма, нездарма, нездарма».

Хлопчыка стрыгуць перад выпускам зь дзіцячага дому

У адным з пастоў, дзе Маркаў распавядае аб сваёй валанцёрскай працы, Дзіма ўспамінае, што валанцёры часам забіралі сабе ахвяраваныя рэчы.

У інтэрнэце Маркава часта крытыкуюць за тое, што ён выстаўляе расейскую глыбінку ў занадта змрочным сьвятле, за тое, што на яго здымках яна патанае ў гразі.

Пад гэтай фатаграфіяй адзін з камэнтатараў напісаў: Так выглядае асуджанасьць...

У інтэрвію праекту Сибирь.Реалии Маркаў кажа, што галоўнае для яго — знаходзіць і паказваць прыгажосьць у простых і паўсядзённых рэчах, а не нагнятаць фарбы. «Нядаўна ў мяне памерла бабуля. Яна ўсё жыцьцё працавала швачкай на фабрыцы. Пад ложкам, дзе яна ляжала апошнія тыдні перад сьмерцю, у яе ёсьць торба з-пад бульбы — такія мяшкі яна шыла з дня ў дзень некалькі дзесяткаў гадоў. Вось у бабулі маёй так прайшло жыцьцё. Пра гэта таксама, напэўна, можна сказаць асуджанасьць, так? Наўрад ці моладзь марыць аб такой будучыні: адпрацаваць ўсю жыцьцё на фабрыцы і памерці на матрацы, пад якім мяшок з-пад бульбы», — кажа Маркаў.

«Пры гэтым калі я бачу такія карціны — гэтых цётак, гэты мех з-пад бульбы ў маёй бабулі — мне хочацца бачыць у гэтым сэнс і прыгажосьць. Наогул, гэта ж жыцьці людзей, яны праходзяць так. І гэта не якія-небудзь два-тры чалавекі, большасьць людзей так жывуць. Мне хочацца іх захаваць. Паглядзі ў любой краме на часопісныя стэнды: зоркі тут, зоркі там. А мне, наадварот, хочацца паказаць простага чалавека, паказаць прыгажосьць звычайнага паўсядзённага жыцьця».

Лета ў Краснадары

Дзень ПДВ у Пскове

Маркаў расказаў Радыё Свабода, што прыкладна палова герояў фатаграфій — яго знаёмыя.

«У нейкай ступені гэтыя алкашы нашмат больш сумленныя ў размовах, чым тыя, хто хавае свае праблемы пад тоўстым пластом сацыяльных нормаў і маралі».

Жыхар Пскову

Праца ў дзіцячым доме скончылася для Маркава адносным хэпі-эндам. Напрыклад, Міша, які на фота сьпіць на матрацах, цяпер працуе кухарам на гарналыжным курорце. Але былі і расчараваньні.

«Часам мне здаецца, прасьцей займацца дзецьмі, хворымі на рак — там хоць бы ёсьць зразумелы дыяпазон твайго ўплыву. Усё атрымалася, дзіця вылечылася — за * бісь, справа зроблена.

У валанцёра ракавага аддзяленьня няма маральнага абавязацельства думаць пра тое, кім гэтае дзіця стане праз дзясятак гадоў. Ня вылечыўся, памёр — ну што ж, можна паплакаць, зьмірыцца і жыць далей. Гэтае дзіця ня будзе гадамі маячыць на суседняй вуліцы з пакетам клею (Ігар, прывітаньне) або дасылаць смскі з калёніі, апускаючы цябе ў сумныя думкі і пачуцьцё віны».

Жыхар Пушкіна, зямляк Маркава

Пасьля лазьні, Пскоў

Вогнішча на халме ў Чыце

Зараз Маркаў у асноўным падарожнічае па Расеі, але домам сваім абраў Пскоў. Маркаў распавядае, што любіць гэты горад, нягледзячы на тугу, якую расейская правінцыя на яго часам навявае.

«Учора, спрабуючы заснуць, поўначы слухаў крыкі ў вёсцы: Кладзіся, бл ** ь, спаць, я сказала! Усе нэрвы выматаў! А тыдзень таму, таксама ноччу, пад маім акном у Пскове нейкі мужык спрабаваў спыніць жонку, якая зьяжджала, мабыць, на забаўляльнае мерапрыемства: Бл ** ь! Шалава! Дзіця адно кідаеш! Заб’ю! Машына зьехала, а ён яшчэ хвілін 15 крычаў у пустэчу. Сумна, адчай», — успамінае Зьміцер.

Байкал

Маркаў распавядае, што зарабіў дастаткова грошай, каб унесьці першапачатковы плацёж за кватэру: «Цяпер у мяне зьявіцца хоць нейкая стабільнасьць і сацыяльны статус. Але зь іншага боку, нашмат больш крута транжырыць на падарожжа».

Для сябе Маркаў зразумеў, што шмат чаго ў жыцьці ня трэба: «Наяўнасьць рук, ног і галавы — усё, што трэба для шчасьця».

Хлопчык зь Сябежа

У плянах у Маркава «нічога асаблівага — проста фатаграфаваць».