Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Алег Дашкевіч

Архіў

Сяргей Рутэнка

Сяргей Рутэнка

Найбольшая зорка айчыннага гандболу апошніх гадоў — Сяргей Рутэнка, абвесьціў пра заканчэньне спартовай кар'еры.

Абвесьціў напярэдадні чэмпіянату сьвету ў Францыі, куды наша каманда трапіла, прайшоўшы цяжкі адбор, дзе у накаўт-раўндзе з латвійцамі той жа Рутэнка згуляў адну з ключавых роляў.

Трэба сказаць, што нашы гандбалісты — адна зь нешматлікіх каманд, якія апошнім часам стала прысутнічаюць на топ-спаборніцтвах, і ў гэтым таксама ёсьць важкі ўнёсак Рутэнкі .

На прэс-канфэрэнцыі, прысьвечанай завяршэньню спартовае кар'еры, Рутэнка зазначыў, што зрабіў для зборнай усё, што мог, ягонае сумленьне чыстае і цяпер ён плянуе заняцца бізнэсам.

Гэтая заўвага пра чыстае сумленьне — ня проста фраза. Яна мела сваю гісторыю й падтэкст.

Гадоў дзесяць таму гандбольная зборная краіны, шчыра кажучы, не бліскала. Былая слава беларускага гандболу ўвогуле й менскага СКА ў прыватнасьці на той час пасьпела пакрыцца попелам. Тады раптам на беларускі спорт зваліліся вялікія грошы.

Спорт, як вядома, удзячная глеба для засваеньня вялікіх грошай. Але колькі мы ведаем прыкладаў, калі нават вялікія грошы не давалі ніякіх вынікаў і ні да чаго не прыводзілі. Што праўда, у нашым выпадку справа зрушылася, і паступова беларускі гандбол пачаў ажываць.

Рэанімаваць гандбол было даручана Ўладзімеру Канаплёву, які на той момант сышоў з палітычнае трыбуны і заняў пасаду старшыні фэдэрацыі гандболу.

Пачаліся перамовы з тымі, хто мог рэальна ўзмацніць каманду, але з розных прычынаў памяняў ці знаходзіўся ў стане зьмены грамадзянства й плянаваў сваю спартовую будучыню ў складзе камандаў іншых краін.

Што прапаноўваў Канаплёў за вяртаньне ў родныя пенаты былым нашым зборнікам і спэцыялістам, цяжка сказаць, але працэс, як той казаў, пайшоў.

Новым трэнэрам нацыянальнай каманды стаў Юры Шаўцоў, алімпійскі чэмпіён і былая зорка менскага СКА, які меў добрую трэнэрскую практыку ў Нямеччыне.

Канаплёву ўдалося вярнуць пад сьцягі беларускай зборнай Сяргея Рутэнку, на той час — топ-гандбаліста, неаднаразовага ўладальніка Кубка эўрапейскіх чэмпіёнаў.

Вяліся размовы наконт вяртаньня ў каманду апроч Рутэнкі, яшчэ і Андрэя Клімаўца, які выступаў у Нямеччыне, і Сяргея Гарбока, які наважыўся гуляць за Расею.

Што б ні казалі і якія б прычыны не падводзілі спартоўца да гэтае мяжы, але зьмена спартовага грамадзянства адбіваецца на любым атлеце. Гэта досыць сур'ёзны крок, ня столькі тэхнічны, колькі псыхалягічны. Ты трапляеш у сытуацыю, калі магчыма будзеш гуляць супраць сваёй радзімы, што ў будучым і здарылася з Андрэем Клімаўцом, які ў складзе нямецкай каманды перамог зборную сваёй радзімы. Камфортнай такую сытуацыю назваць нельга, якія б грошы табе не прапаноўвалі й якія б трафэі перад табой не зьзялі.

Канаплёву не ўдалося сабраць беларускую гандбольную каманду мары.

Клімавец, памяняўшы грамадзянства, пасьпеў стаць у складзе каманды Нямеччыны чэмпіёнам сьвету і цяпер муштруе каманду адной зь мінорных нямецкіх ліг.

Гарбок, спачатку паабяцаўшы вярнуцца ў беларускую зборную, усё ж выбраў зборную Расеі, дзе цяпер і гуляе. Праўда, абумовіўшы ў сваім кантракце з расейцамі пункт, што ня будзе гуляць матчы супраць каманды Беларусі, але тым ня менш выклікаў шквал нэгатыву на свой адрас з боку беларускіх чыноўнікаў і асабліва заўзятараў.

Але глянем на праблему трошкі пад іншым вуглом.

Сяргей Рутэнка таксама мог адмовіцца ад прапановы Канаплёва, аформіць гішпанскае грамадзянства й выйграць з камандай Гішпаніі які-небудзь тытул, але неўзабаве, празь пяць-сем гадоў, — канец спартовай кар'еры, і што далей?

Трэніраваць каманду мінорнай гішпанскай лігі?

Здаецца, Сяргей Рутэнка адзіны з тых гульцоў, хто дакладна ацаніў кошт прапановы Ўладзімера Канаплёва. Вяртаньнем у беларускую зборную ён, па-першае, зьняў праблемы нутранога псыхалягічнага дыскамфорту. Па-другое, забясьпечыў сабе пасьпяховую пасьляспартовую пэрспэктыву.

Ведаючы сыстэму дзейнасьці айчыннага бізнэсу, які мае вялікі адміністрацыйны складнік, неяк верыцца, што зь бізнэс-праектам, пра які гаварыў Рутэнка на прэс-канфэрэнцыі, усё ў яго атрымаецца.

Здаецца, Рутэнка знайшоў тое спалучэньне рацыянальнага й патрыятычнага, якое дазволіць яму спакойна глядзець у прышласьць. А такое ўдаецца далёка ня кожнаму, бо гэта якасьць сапраўдных прафэсіяналаў, якая не абмяжоўваецца выключна спортам.

Меркаваньні, выказаныя ў блогах, перадаюць погляды саміх аўтараў і не абавязкова адлюстроўваюць пазыцыю рэдакцыі.

Алег Дашкевіч

Алег Дашкевіч

У нядаўнія маразы шмат хто сутыкнуўся з праблемай — завесьці сваё аўта. Мароз мінус 28 з нашай вільготнасьцю — справа сур'ёзная.

То тут, то там стаялі кіроўцы з адкрытымі капотамі й варажылі над сваімі заглухлымі рухавікамі й замарожанымі акумулятарамі.

Добра, калі цябе такая праблема накрыла каля дому. А што, калі ў іншым раёне? А калі да таго ж у цябе ў машыне дзеці або старыя...

Што людзі робяць у такіх выпадках? Слушна, як у тым ток-шоў, націскаюць опцыю — «званок сябру». Я, прыкладам, гэтак і рабіў. Сябры на тое й сябры, каб дапамагаць.

Зноў жа добра, калі сябра акажацца здольным дапамагчы, а калі не? Альбо калі яго няма ў хуткай дасяжнасьці.

Лавіць дапамогу, галасуючы на дарозе, ці званіць таксёру малавынікова, дый няма ў людзей даверу ні да стопераў на дарогах, ні да таксёраў. А часьцяком няма дастаткова грошай. Таму то тут, то там у той люты мароз сустракаліся кінутыя проста на дарозе аўтамабілі.

Партал tut.by распавёў пра хлопцаў, што зарганізаваліся дапамагаць тым, каго засьпела такая праблема. Дапамагаць бясплатна.

Арганізатара суполкі «ўзаемадапамога на дарогах» у сацыяльнай сетцы «вконтакте» Сьцяпана Мардвінава калісьці самога напаткала гэткая праблема, але я ўласна не зусім пра гэта.

Я пра тое, што людзі сёньня даволі часта самаарганізуюцца ў падобныя сацыяльныя групоўкі, дзе галоўнае — бескарысьлівая дапамога. І гэтых людзей набіраецца шмат, і яны зусім розныя паводле свайго сацыяльнага статусу, прыбытку й занятку.

Што іх штурхае яднацца, каб дапамагчы камусьці абсалютна незнаёмаму?

У кожнага чалавека, нават у самага заўзятага аматара капіталізму, выходзіла ў жыцьці хоць раз дапамагчы камусьці проста так. Прасякнуцца сытуацыяй чыёйсьці бездапаможнасьці, разгубленасьці, недасьведчанасьці і... проста дапамагчы.

Памятаеце тое пачуцьцё — ненайгранае, шчырае ўдзячнасьці таго, каму вы дапамаглі.

Зь іншага боку, памятаеце тое пачуцьцё нейкай нявызначанай нутраной радасьці ад таго, што вы дапамаглі.

Выратаваць чалавека ў цяжкай сытуацыі без задняй думкі пра магчымыя дывідэнды ад зробленага — гэта кайф. Чым складанейшая сытуацыя, тым большы кайф. Кайф для абодвух.

І жыцьцядайная энэргія таксама для абодвух.

Шчырасьць у гэтым працэсе — як галоўны, пяты элемэнт, які яднае неяднальнае.

Шчырасьць — гэта тое, што наша грамадзтва згубіла, і вось гэтак, праз падобныя ініцыятывы звычайных людзей, што нараджаюцца як бы спантанна, спрабуе асьцярожна намацаць.

Грамадзтва наша неяк незаўважна згубіла тую шчырасьць у віхурах палітычнае барацьбы і эканамічных калапсах сярэдзіны 1990-х. Яно на самых розных узроўнях і ў самых розных сваіх іпастасях прадавала й прадае тую сваю шчырасьць то за ўладу, то за статус, то за грошы, то за гранты, то за невядома што і... губляе разам са шчырасьцю радасьць жыцьця. Кайф.

Але ні грамадзтва, ні чалавек бяз радасьці жыць ня можа. Ня можа і ўсё.

Радасьць — як жыцьцядайная хімічная рэакцыя, безь якой жыцьцёвыя працэсы ў любым жывым арганізьме прыходзяць да заняпаду.

Таму і паўстаюць то тут, то там розныя людзкія ініцыятывы, галоўная мэта якіх, шчыра кажучы, не дапамагчы завесьці ў жорсткі мароз машыну бедаку-незнаёмцу ці дапамагчы знайсьці згубленага сабаку, але менавіта зрабіць сваю ўласную й агульную атмасфэру трошкі болей шчырай і сапраўднай, а значыць трошкі больш радаснай, то бок трошкі болей прыдатнай да нармальнага чалавечага жыцьця.

Меркаваньні, выказаныя ў блогах, перадаюць погляды саміх аўтараў і не абавязкова адлюстроўваюць пазыцыю рэдакцыі.

Загрузіць яшчэ

XS
SM
MD
LG