Аляксей Янукевіч

Аляксей,што табе не падабаееца ў КХП-БНФ,
хто на тваю думку мог бы прынесці найбольшую карысьць Беларусі і беларускаму народу,узначаліўшы краіну нашу ? Толькі адкажы сумленна і канкрэтна.Дзякуй.
Туравец Віктар.

Дзякуй за пытаньне! У КХП-БНФ мне ад самага пачатку не падабаюцца прынцыпы яе фармаваньня й функцыянаваньня. У 1999 годзе на першай сэсіі Зьезду я галасаваў за Пазьняка. Другая сэсія павінна была адбыцца праз тры месяцы. І раптам я, як і большасьць дэлегатаў Зьезду, даведваюся з прэсы, што адбыўся устаноўчы Зьезд КХП-БНФ, старшынём адзінагалосна абраны Пазьняк. Я быў моцна абураны: яны зьбіралі на свой зьезд не паводле прынцыпу адданасьці Беларусі, але паводле прынцыпу адданасьці Пазьняку. На другой сэсіі я ўжо галасаваў за Вячорку. Я, натуральна, не адмаўляю, што ўсе прыхільнікі Пазьняка ёсьць шчыра адданымі Беларусі. Але яны катэгарычна ня могуць прыняць, што можна быць адданым Беларусі, ня будучы адданым Пазьняку. Вось гэта мне зусім не падабаецца. Што да кіраўніка краіны – я за тое, каб быў моцны парлямэнт і слабы прэзыдэнт. У такім выпадку кіраўнік краіны ў вялікай ступені мусіў бы выконваць перадусім рэпрэзэнтатыўную функцыю. З гэтай роляй выдатна справіліся б і Баршчэўскі, і Мілінкевіч, і Пазьняк.

Аляксей, Фронт пераможа. Пройдзе тыдзень, два, усе забудуць на Мiхалевiча i зноу пачнецца праца! Цi падтрымаеце вы на наступным зьезьдзе Вячорку? Хто рэальна мог бы стаць кандыдатам на прэзыдэнцкiя выбары ад Фронту? Нешта чуу, што Баршчэускi? Гэта вельмi добра. Усё наша мястэчка за яго прагаласуе

Дзякуй за пытаньне! На наступным Зьездзе я буду сам вылучацца на старшыню. Ня ведаю, ці будзе вылучацца Вячорка. Спадзяюся, што мяне падтрымае і ён, і іншыя заснавальнікі Фронту, і мае аднагодкі, і самае маладое пакаленьне фронтаўскіх актывістаў. Што да кандыдата на прэзыдэнта – цалкам з Вамі згодны. Баршчэўскі будзе вельмі добрым кандыдатам. Перакананы, што фронтаўцы падтрымаюць менавіта яго пры вызначэньні партыйнага кандыдата.

Чаму Міхалевіч адмаўляецца каментаваць сваё выключэнне з партыі? нідзе ў інтьэрнеце няма яго каментароў, гаворыць, пазней, пазней... На Радыё Свабода адмовіўся удзельнічаць у онлайне. Ён мусіць параіцца са спонсарамі, што рабіць? Ці што? Ці не здаецца вам, што палітык, які адмаўляецца ад каментароў, несамастойны?

Дзякуй за пытаньне! Матывы Алеся Міхалевіча мне незразумелыя. Я нават крыху зьдзіўлены тым, што ён адмаўляецца даваць камэнтары, гэта на яго непадобна. Магчыма, ён не прыняў рашэньня, што яму рабіць далей, і папросту ня ведае, што казаць. Што да несамастойнасьці й залежнасьці ад спонсараў – у мяне недастаткова інфармацыі, каб ацэньваць, ці маўчаньне Міхалевіча зьвязанае са спонсарамі. Але, у кожным разе, я згодны, што палітык, які адмаўляецца ад камэнтароў, выглядае недарэчна. Маўчаньне – вельмі слабая пазыцыя для палітыка.

Скажы калі ласка, а як ты ацэньваеш паступак Баршчэўскага і Хадыкі, якія да апошняй хвіліны падманвалі Міхалевіча і іншых партыйцаў, што на Сойме не будуць разглядацца персанальныя пытаньні? Як гэта стасуецца з маральнасьцю і прыстойнасьцю? Ці ведаў ты пра падрыхтоўку выключэння Алеся на гэтым Сойме?

Прывітаньне, Юрась! Дзякуй за пытаньне! Што насамрэч адбывалася напярэдадні Сойму паміж Міхалевічам, Баршчэўскім і Хадыкам, я ня ведаю. Чуў розныя вэрсіі. На паседжаньні Палітычнай камісіі ў пятніцу, 13-га, я чакаў, што нехта тэму выключэньня Міхалевіча закране. Аднак, на маё зьдзіўленьне, Юрась Губарэвіч запытаў Баршчэўскага і Хадыку адносна іншай асобы, прычым прагучала канкрэтнае прозьвішча, як ты памятаеш. Адказ быў: выносіць пытаньне па гэтай асобе ніхто не плянуе. І пытаньне на Сойм сапраўды не выносілася. Чаму Міхалевіч на Паліткамісіі сам адкрыта не запытаў Баршчэўскага ці Хадыку, застаецца пытаньнем. Што тычыцца іншых партыйцаў – на Сойм прыехала 48 сябраў, амаль поўны склад. Раней такога ніколі не здаралася. Таму нельга казаць, што пытаньне аб выключэньні паўстала зьнянацку. Да яго разгляду яўна рыхтаваліся. Рыхтаваліся ўсе. Натуральна, я ведаў пра падрыхтоўку выключэньня Алеся – аб гэтым Баршчэўскі яшчэ на мінулым Сойме сказаў адкрыта. І я быў перакананы, што пытаньне будзе пастаўленае на гэтым Сойме. Так і адбылося.

Аляксей, вітаю! Маё пытанне будзе наступным: ці магчыма было кіраўніцтву Фронту апублікаваць матэрыялы, якія сведчылі б пра разбуральную дзейнасць Міхалевіча на пасту намесніка кіраўніка партыі і ягоную адмову выконваць пастановы кіраўніцтва? Негатыўнае ўспрыняццё гэтага рашэння, на мой погляд, звязана перш за ўсё з тым, што людзі не змаглі своечасова пабачыць адэкватныя матывы выключэння Міхалевіча, якія былі б пацверджаныя і падмацаваныя фактамі. Менавіта з-за гэтага ягонае выключэнне ўспрымаецца як неправамоцны сродак барацьбы за лідэрства ў партыі і надае Міхалевічу імідж "ахвяры". Ці магчыма гэта было прадухіліць, як прадухіліць і само выключэнне?

Дзякуй за адказ. Поспехаў у палітычнай дзейнасці. Жыве Беларусь!

Дзякуй за пытаньне й добрыя пажаданьні! Цалкам з Вамі згодны, што менавіта недахоп інфармацыі ёсьць прычынай збольшага нэгатыйнага ўспрыняцьця выключэньня Міхалевіча з Партыі БНФ у інфармацыйнай прасторы. Але я супраць таго, каб публікаваць матэрыялы, што тычацца ўнутрыпартыйных справаў. Натуральна, мы нічога не хаваем – статут, рашэньні Сойму, у тым ліку тыя, што парушаў Міхалевіч, ёсьць на нашым сайце ў вольным доступе, www.pbnf.org Інтэрвію Міхалевіча “Салідарнасьці” ды іншым СМІ таксама ёсьць у сеціве. Калі чалавек сапраўды хоча разабрацца й высьветліць праўду, ён выдаткуе час і пераканаецца сам, што рашэньне было справядлівае і адзіна магчымае. Але калі чалавеку дастаткова штампу кшталту “пакаралі за свабоду слова”, ды яму хоць самыя падрабязныя й пераканаўчыя тлумачэньні прадстаў – ня будзе ён слухаць, бо трэба напружвацца, “уключацца” у тэму. Прадухіліць выключэньне мог толькі сам Міхалевіч. Ён чалавек дарослы, і немагчыма казаць, што яго своечасова на “ісьціны шлях” не паставілі, дазволілі ўвайсьці ў спакусу й г.д.

Паважаны Аляксей, я не ўваходжу ў БНФ, але сімпатызую вашым ідэям. І паважаю вас за тое, што БНФ - ідэйная партыя. Але бачу, некаторыя мясцовыя лідэры БНФ мала бываюць у сваіх родных гарадах - усё больш за мяжой, на бясконцых семінарах ды сустрэчах з "карыснымі" людзьмі. Вы не баіцеся, што ідэйнасць БНФ можа спасаваць перад гэтымі спакусамі? Што вы робіце, каб зберагчы дух БНФ?

Дзякуй за пытаньне. Каб зьберагчы дух БНФ, я пераду усім заклікаў бы Вас іншых ідэйных людзей далучацца да нашай партыі, каб працаваць разам. Знутры Вы зможаце пабачыць, што на 90 адсоткаў усе размовы пра замежныя паездкі, сэмінары, у якіх удзельнічаюць мясцовыя лідэры БНФ – гэта чуткі. Мясцовыя лідэры БНФ займаюцца канкрэтнай, цяжкай працай ў Беларусі. Што тычыцца спакусаў, яны сапраўды ёсьць. Але, на маю думку, праблема тут у тым, што некаторыя міжнародныя партнэры ўвесь час імкнуцца знайсьці па-за партыйных рэгіянальных лідэраў, а нават і штучна іх ствараць. У гэтым насамрэч ёсьць праблема, але я перакананы, што Фронт перажыве і гэтую спакусу таксама.

Сувэрэннае права кожнай партыі - наводзіць унутры сябе парадак і дысцыпліну. Відаць, Вячорка занадта мяккі як кіраўнік, вось і давялося Баршчэўскаму прадэманстраваць волю. Гэтая ня надта прыемная гісторыя праедзецца і забудзецца. Больш важна іншае: што ачышчаны БНФ зьбіраецца РАБІЦЬ і ПРАПАНОЎВАЦЬ ГРАМАДЗТВУ?

Дзякуй за пытаньне і за разуменьне сытуацыі. Вашае пытаньне, насамрэч, вельмі важнае і вельмі сур’ёзнае, каб цалкам адказаць на яго ў некалькіх сказах. Тым болей, што ў хуткім часе партыя БНФ мяркуе прэзэнтаваць грамадзтву нашую перадвыбарчую плятформу. Але каротка – БНФ прапаноўвае грамадзтву тое, што сёньня найбольш патрэба – іншую якасьць дзяржавы. Мы прапаноўваем дзяржаву, вольную ад хлусьні, дзяржаву, дзе насамрэч дзейнічае закон для ўсіх, дзяржаву, якая паважае годнасьць чалавечай асобы.

Міхалевіч кажа, што гэта канфлікт пакаленьняў. Але ж і ты і Лабковіч маладзейшыя за яго

Канфлікту пакаленьняў насамрэч у партыі БНФ няма. Больш за тое – я лічу, што канфлікту (гэта значыць – сутыкненьня інтарэсаў) у партыі БНФ наогул няма. Ёсьць адзін канкрэтны канфліктны выпадак, і на падставе яго нельга рабіць абагульненьні.

Čamu Michalevič pravakavau skandal vakol Belsatu i Radyjo Racyja praz viadomy list? Kali nia chočacie, možacie nie adkazvac.

Дзякую за пытаньне. У мяне, магчыма, недастаткова інфармацыі, каб правільна ацаніць гэтую сытуацыю, але мне здаецца, што на самой справе канфлікт вакол гэтых мэдыяў – не зьвязаны з Беларусьсю. Мне здаецца, што гэта – унутрыпольскі ці ўнутрыэўрапэйскі канфлікт. І Міхалевіч апынуўся ўцягнутым у яго, таму што мае добрыя стасункі з адным з бакоў. Лічу, што ягоны ўдзел у гэтым канфлікце не пайшоў на карысьць партыі БНФ.

Якубовіч прысьвяціў рэдактарскі артыкул Міхалевічу, заступіўся за яго. Можа, гэта знак, што пачалася адліга? І Міхалевіч можа быць фігурай, прымальнай як для ўлады, так і для апазіцыі?

Дзякуй за пытаньне, хоць я не да канца разумею ягоны сэнс. Мне ўсё ж фігура Міхалевіча не здаецца нагэтулькі значнай, аб ацэньваць яе з пункту гледжаньня прымальнасьці для ўлады. Ня той маштаб. Што тычыцца артыкула Якубовіча, дык відавочна, асоба Міхалевіча яго цікавіць далёка ня ў першую чаргу. Гэта – спроба апраўдаць недэмакратычныя дзеяньні цяперашніх уладаў --маўляў, “паглядзіце, усе так робяць, нават апазыцыянэры”.

Вам не здаецца, спадар Янукевіч, што Вы займаеце не адпаведнае месца, зьяўляючыся намесьнікам старшыні Партыі БНФ? На мой погляд, у Вас акрамя здольнасьцяў чытаць кніжкі па кансэрватызму іншых і няма. Ага! Яшчэ ёсьць здольнасьць паціскаць рукі Бушу і Тэтчару на цалкам выпадковых сустрэчах. Гэтым Вы мне нагадваеце спадара Лябедзьку. Вы не валодаеце абсалютна мэнэджарскімі ўласьцівасьцямі. Міхалевіч быў небясьпечны не для партыі, бо ён яе толькі ажыўляў, ён быў небясьпечны асабіста для Вас, для Вашага пекнага гальштучна-гарнітурнага жыцьця недзе паміж Вашым любімым Лёнданам і далёкім Вашынгтонам. Усьвядомце, Вы знаходзіцеся не на сваім месцы. Шкада, улада так псуе людзей, нават партыйная, нават у такой зьмізарнелай партыі як БНФ!

Дзякуй за пытаньне. Я перакананы, што займаю адпаведнае месца, таму што знаходжуся ў партыі БНФ. Маё месца менавіта тут. Што да пасадаў, якія я займаю ў партыі, -- гэта вызначае Зьезд, і Зьезд тройчы аказаў мне давер быць намесьнікам старшыні партыі. Я разьлічваю, што на наступным Зьезьдзе фронтаўцы абяруць мяне старшынём.

Я лічу пакаленьне 30-гадовых страчаным. Ніхто з вас ня здолеў рэалізавацца ні прафэсійна, ні палітычна (у адрозьненьні ад пакаленьня Баршчэўскага, якое заканадаўча зацьверділа існаваньне незалежнай дзяржавы - таму сьмешна чытаць, што Баршчэўскі бачыць ў некім з вашага пакаленьня канкурэнта). Што Вы скажаце пра модадзь? Ці ёсьць у нас, 20-гадовых, пэрспэктывы?

Дзякуй за пытаньне. Пра тое, ці пакаленьне страчанае, ці не, можна будзе казаць, калі нам будзе гадоў па 70. Хоць я разумею, што ў 20 гадоў і 30-ці гадовыя могуць падавацца дзядамі. Пэрспэктывы, у тым ліку палітычныя, ёсьць і ў 20-ці гадовых, і ў 30-ці гадовых, і ў пакаленьня Баршчэўскага.

Добры дзень сп. Янукевіч. Лічу Вас адукаваным сучасным эфектыўным палітыкам. Разумею, што прынятае рашэньне адносна Міхалевіча непапулярнае, алеж неабходнае. Алеж, растлумачце чаму сытуацыя дайшла менавіта да такога варыянта, а не абмежавалася чарговым папярэджаньнем? Як вы ставіцеся і як плянуеце рэагаваць на заявы некаторых абласных арганізацыяў БНФ?

Дзякуй за пытаньне і за добрыя словы. Як я ўжо казаў, сытуацыя патрабавала неадкладнага разьвязаньня. Бо далейшая кансэрвацыя яе вяла да самазьнішчэньня партыі. Тым больш, што дзеяньні Міхалевіча дэманстравалі ягонае поўнае ігнараваньне папярэджаньняў. Што да заяваў некаторых абласных арганізацыяў БНФ, -- стаўлюся да іх з павагай, тым болей што разумею, што і ўнутры партыі адносна гэтага пытаньня існуе істотны недахоп інфармацыі. А рэагаваць пляную сустрэчамі зь людзьмі, тлумачэньнем сытуацыі, тых матываў, якімі кіраваліся Сойм і старшыня. Я перакананы, што фронтаўцы зразумеюць.

Калі мы ўжо зламаем гэтую прыдуркаватую сыстэму ў гэтай краіне? Дзе наша моладзь? Дзе наш народ? Калі ён прачнецца? Як Вы мяркуеце, што можна яшчэ зрабіць? Я ўжо ня ведаю. Сам на працы ўсё гэта бачу. Я працую на Менскім Аўтамабільным заводзе. Я бачу, што народ ніякі, павольны, ходзіць сам па сабе, чытае літаратуру– дэтэктывы расейскія, напрыклад. Не чытае ён незалежны друк. А калі чытае, дык толькі як анэкдоты: пачытаў і пайшоў. Маўчыць, сваіх думак не выказвае. Вось мільён рублёў плацяць, і ён задаволены. Што можна яшчэ зрабіць, як вы мяркуеце?

Дзякуй за пытаньне. Асабліва дзякуй за тое, што пішаце “калі МЫ зламаем”, а не “калі ВЫ зламаеце”. Натуральна, што тычыцца тактыкі, мы можам і павінныя ўвесь час прыдумляць арыгінальныя крокі, быць больш дынамічнымі за гэтую ўладу. Але нашая стратэгія – правільная. І хоць цяжка, няпроста, нам важна захоўваць веру і не адступаць. Тым, што плоціць мільённыя заробкі, рэжым сам заганяе сябе ў пастку. У гэтым пляне камуністы ў свой час былі хітрэйшымі. Яны рабілі ўсіх беднымі, а бедны чалавек мае вельмі нізкія патрабаваньні. А калі чалавек атрымоўвае мільён рублёў – дык ён да гэтага прызвычайваецца вельмі хутка, і тады яму хочацца ўжо іншага – павагі ад начальства і чыноўнікаў, нармальнай сыстэмы адукацыі для сваіх дзяцей. Іншымі словамі, ён пачынае адчуваць сябе асобай. І я не магу Вам дакладна сказаць, калі мы зламаем гэтую сыстэму, і магчыма, нават за дзень да яе падзеньня мы ня будзем ведаць, што ўсё так блізка. Галоўнае – верыць і працягваць біць гэтую сьцяну. Яна абрынецца.

Алексей, чаму так атырмалася, што Алесь Міхалевіч у 2006-ым годзе не зрабіў амаль нічога, каб Мілінкевіч стаў адзіным кандыдатам, потым таксама аніяк не займаўся яго кампаніяй. Але пасьля выбараў раптам апынуўся шэрым каардыналам за Мілінкевічам? Вы ж былі пастаянна побач з Аляксандрам Мілінкевічам, суправаджалі яго ва ўсіх паездках, стаялі на плошчы разам, але цяпер вакол Мілінкевіча іншыя людзі?

Дзякуй за пытаньне. Я не лічу, што Міхалевіч апынуўся “шэрым кардыналам” за Мілінкевічам. Ён спрабаваў скарыстаць рэйтынг Мілінкевіча ў сваіх асабістых палітычных мэтах ў змаганьні за пасаду старшыні Фронту. Што тычыцца тых людзей, якія цяпер вакол Мілінкевіча – іхні пэрсанальны склад вызначаецца тымі рашэньнямі, на мой погляд, памылковымі, якія Мілінкевіч прыняў пасьля прэзыдэнцкіх выбараў. Ён вырашыў зрабіць стаўку на па-за партыйныя колы, і таму сёньня ў ягоным найбліжэйшым атачэньні перадусім па-за партыйныя дзеячы. Калі б Мілінкевіч зрабіў стаўку на партыі, перадусім на партыю БНФ, то я перакананы, што і сёньня вакол яго былі б тыя самыя людзі, якія працавалі на ягоную прэзыдэнцкую кампанію, у тым ліку і я.

Добры дзень Аляксей. Я сам сябра Фрноту з рэгіёну неаднаразова бачыў якімі мэтадамі сп. Міхалевіч купляў сабе падтрымку і на Зьездзе і на Сойме. Вельмі шкада, што зараз яму лепяць імідж шчырага і сумленнага хлопца, якога кепскія дзядзькі цкуюць у партыі. Я сам быў дэлегатам на зьездзе і чуў пэўныя прапановы, якія я атрымаю, калі падтрымаю Міхалевіча. Скажыце, хто для вас прыклад у палітыцы, каго вы лічыце сваім палітычным настаўнікам? Каго з палітычных сучасьнікаў вы паважаеце, і каму бы вы саступілі, калі б і вы і ён адначасова змагаліся б за пасаду старшыні БНФ? дзякуй.

Дзякуй за пытаньне. Калі казаць пра прыклады для мяне ў палітыцы – дык самае лепшае, гэта папросту ўзяць кнігу Уладзімера Арлова “Імёны Свабоды” і прачытаць ейны зьмест. Усе гэтыя людзі разам і кожны зь іх па-асобку ёсьць для мяне прыкладамі ў палітыцы. Палітычнымі настаўнікамі лічу, перад усім, лідэраў Фронту старэйшага пакаленьня. Таксама я меў гонар палітычна стажыравацца ў брытанскім парлямэнце і ў ценявым урадзе Кансэрватыўнай партыі Вялікай Брытаніі . Гэта таксама быў для мяне надзвычай карысны досьвед. Найбольш карыснымі для мяне лічу парады і рэкамэндацыі ценявога міністра замежных справаў Уільяма Хэйга, ценявога міністра абароны Джуліяна Льюіса, а таксама кіраўніка парлямэнцкага Камітэту па правах чалавека Гары Стрытэра.

Аляксей, у інтэрвію газэце "Салідарнасьць" Вы сказалі, што хочаце стаць старшынём Партыі БНФ. А чым Вашае бачаньне Партыі і яе далейшага разьвіцьця адрозьніваецца ад пазыцыі Вінцука Вячоркі і Лявона Барчшэўскага? Мне здаецца, калі Вы супрцьпаставіце сваю кандыдатуру старэйшым фронтаўцам, БНФ можа зноў вярнуцца да стану "вайны пакаленьняў", як гэта адбылося ў сытуацыі з Алесем Міхалевічам.

Дзякуй за пытаньне. У маім выпадку “вайны пакаленьняў” дакладна ня будзе, таму што, з аднаго боку, я наогул не зьбіраюся будаваць сваю кампанію на такой сумнеўнай падставе: “я маладзейшы – значыць, я лепшы”. І па-другое, я ня буду, не зьбіраюся сябе нікому супрацьпастаўляць. Таму, калі жадаеце, пры мне наступіць “мір пакаленьняў”. Ізноў жа, менавіта з названых вышэй прычынаў, я не лічу правільным ацэньваць пазыцыі Вінцука Вячоркі ці Лявона Баршчэўскага. А што тычыцца майго бачаньня, дык у тым жа інтэрвію “Салідарнасьці” я дастаткова падрабязна пра яго распавёў.

Аляксей, з аднаго боку ты робіш уражаньне простага хлопца з Чыжоўкі, а з другога - Вы такі выкшталцоны малады дыплямат. Як атрымліваецца спалучаць гэтыя два вобразы?

:-) Насамрэч, мне не даводзіцца прыкладаць спэцыяльных намаганьняў, каб спалучаць гэтыя вобразы. Таму што яны абодва праўдзівыя. Па сваёй сутнасьці я і ёсьць просты хлопец з Чыжоўкі. Я там вырас, там фармавалася мая асоба. Але пры гэтым добрая адукацыя і шматгадовыя заняткі ўсходнімі адзінаборствамі прывялі да фармаваньня тых якасьцяў, што сапраўды дазваляюць адэкватна выглядаць у любой, самай афіцыйнай і ўрачыстай, абстаноўцы. Калі дазволіце, то ў нейкай ступені для мяне мадэльлю ёсьць асоба Рональда Рэйгана, які заўсёды вельмі добра выглядаў і паводзіў сябе выкшталцона, але пры гэтым ня страціў прастаты і шчырасьці ў стасунках.

Аляксей, як бы Вы ахарактаразавалі насельнікаў Вашай акругі, дзе бялатаваліся? І калі апошні раз былі ў кінатэатры "Дружба"?

Прывітаньне, суседка. Вельмі рады Вас тут бачыць. Апошні раз у кінатэатры “Дружба” быў, калі шчыра, 1 сакавіка 2006 году, калі там адбывалася сустрэча Мілінкевіча з выбаршчыкамі. Таксама некалькі разоў у апошнія месяцы заязжаў туды, каб сустрэцца з некаторымі аднакляснікамі (яны гуляюць там у більярд), даведацца пра навіны раёну. Што тычыцца насельніцтва акругі, тут цяжка абагульняць. Насуперак стэрэатыпам, у Чыжоўцы жывуць ня толькі працоўныя і інжынэры, ёсьць і прадпрымальнікі, і творчыя людзі, і рэлігійныя актывісты. Але ўсё ж, я б сказаў, што ўсе яны – людзі вельмі шчырыя, вельмі працавітыя, і ў пераважнай большасьці – беларусы цэнтрычнага мысьленьня. Я ўпэўнены, што мой раён вельмі спрыяльны для агітацыі за каштоўнасьці Народнага Фронту.

Спадар Янукевіч! Гэта вельмі добра, што вы зразумелі і падтрымалі спадара Хадыка. Я адзін з тых , хто найбольш актыўна ствараў і стварыў БНФ ( Першамайскі р-н Менск) і добра ведаю гісторыю і людей БНФ. На вялікі жаль я бачу, што ад тых, хто прыйшоў у БНФ на пачатку 90-х, засталося у Фронце меньш 10%. А мы мэты нашай не дасягнулі!!! Але прыйшлі маладыя. На маю думку, маладыя фронтаўцы не прынеслі новага імпэту , эфектых тэхналёгій працы з насельніцтвам, ці нават працы да заахвочваньня быць беларусам. Ці далі сілу БНФ маладыя сябры? І чаму прымітыўныя бізнес -метады папулярны і сярод моладзі БНФ?

Дзякуй спадар Валер, за пытаньне. Што тычыцца стваральнікаў Фронту, дык насамрэч вялікая іх частка адыходзіць ці адышла ўжо ад актыўнай дзейнасьці. Хто па стане здароў’я, а хто проста страціў энэргію і веру ў магчымасьць дасягненьня мэты. І безумоўна, што кожны малады чалавек, які прыходзіць у партыю. Ён прыносіць свой імпэт, сваю веру, сваю энэргію. Гэта больш адчуваецца ў рэгіёнах, дзе ў нас працай вялікай колькасьці рэгіянальных структураў кіруюць, і кіруюць добра, маладыя фронтаўцы. Што тычыцца бізнэс-мэтадаў, тут я з Вамі нязгодны. Ні сярод моладзі БНФ, ні сярод іншых структураў партыі бізнэс-мэтады ня маюць вялікай папулярнасьці. Прычым, незалежна ад таго, што Вы маеце на ўвазе пад “бізнэс-мэтадамі”: ці то схемы ангажаваньня людзей у палітыку за грошы, ці то выкарыстаньня маркетынгавых стратэгіяў пры змаганьні за падтрымку людзей.