чацьвер, 11 лютага 2016, Менск 07:22

    УСЕ НАВІНЫ / Людзі

    Рыгор Барадулін. Як беларусы сэксам займаюцца

    Крыніца: Дуліна ад Барадуліна. (Бібліятэка Свабоды. XXI стагодзьдзе). – Радыё Свабодная Эўропа/Радыё Свабода, 2004. С. 178-189.

    Слова “сэкс” прыйшло з кніжак. А наогул крывічы, як ніхто іншы, захавалі паганскія традыцыі й эўфемізмамі не карысталіся. Казалі катэгарычна, абапіраючыся на вопыт пасівелых ад жарсьці стагодзьдзяў і на жывучую паганскую інтуіцыю: “Кожнае дыханьне любіць папіханьне”. Альбо: “Кожнаму дыханьню трэба папіханьне”. Кшчоным паганцам не па дыеце было так званае ўстрымліваньне: “Пайшоў бы ў мніхі, дык яйцы ліхі”.

    Жарсьць, пал – болей літаратурнага паходжаньня, а ўсё гэта, калі выгукалася: “Ой, забрала, забрало, і ножачкі забрало”, называлася нецярпліва каротка – юр. “Як заюрыць, дык і пад хвастом гарыць”. Значэньня ня мае – ці хлопцу, ці бугаю. Пра спрытнага й здатнага ў гэтым клопаце казалі: “Да работанькі – анінютанькі, а да ябатанькі – ах, мае матанькі”. Калі што марнавалася, казалі: “Як у пізьдзе згарэла”.

    Пра вечны ражон і вабную патэленьку знаходзіліся ласкавыя формы словаў. Замест “нічога” ужывалі слова “ніхуютанькі”, ці прыцмоквалі: “Ой, прыгожанька глядзець, як пізьдзюленька ідзець”.

    На ўсё адпаведна былі стандарты ці, кажучы па-эсэсэраўску, госты. Пра важкі мужчынскі струмант казалася: “У яго ўручча – нападоймішча”. Даўжыня таксама мела свае вымярэньні: два кархі й два пальцы ды, як валуны, яйцы (корх – мера на шырыню далані). Галоўнае, каб было куды й было чым. Падспудна ў шчырых працаўнікоў жыла зайздрасьць да жарабцоўскага молата. Адсюль і канкрэтна-абстрактная мера: ігага да самага птру… Фалічны клопат маюць і застольныя, і падпольныя зычэньні: “Каб ды сьмерці хуй стаяў! Каб грошы стогам, а хуй рогам!

    Дый маладзіца мусіць быць мажной, а не такою, якую можа вецер зьдзьмухнуць: “Дзесяціна саду й млын ззаду”. Бо павінна пяцёх на ільдзіне сагрэць. Праўда, калі пытаньня не стаяла, тады суцяшалі самі сябе: “Не да еблі, калі рукі пакрэплі”. І пра такую, якая дужа заелася, усьміхаліся – яна ўжо хуй за мяса ня лічыць. “Сісі – па місі”, “Сіські, як бічоўкі, пізда, як начоўкі” (бічоўка – ударная частка цэпа, якая малоціць).

    Аратайныя вобразы. За аблокамі лунаюць тады, калі абодвум хораша. І перад пачаткам шчыраваньня працаўнік інтрыгаваў: “Я табе яшчэ ня ўсё паказаў, палавіну матузом прывязаў!” Потым, выходзячы скакаць, прыпяваў:

    Кумпяччо ў маёй красулі
    Сорак восем дзесяцін,
    Без штаноў, адно ў кашулі
    Дацямна араў адзін.


    Здатны ў заляцаньнях, юрлівы называецца жыгуном. І ацэньваецца адпаведна: “Такі жыгун і ў смаляной кабылы выпрасіць, і мёрзлай сучцы ўцісьніць”. Пра нягеглага недарэмна заўважалі: “Ён вялым хуем зроблены”.

    Было ж неяк, што маладзіца паспытала пана. На роспыты суседак тлумачыць: “Маладзічкі вы мае, мой жа, як нарогам, а пан, як пэндзэлкам, як пэндзэлкам”. Дарэчы, лічылася, што калі дзіця рабіць на гарохавінах, сукрыстым народзіцца, як амурчык.

    Рэкляма мае паважаны ўзрост:

    Каля рэчкі йшла
    Ды пасьвіставала.
    Пізду козырам нясла,
    Сіські выставіла.

    Такая мажніца шляхціцу, які мог толькі прасіць, а не працаваць, як нарогам, адказвала: “Я пана кохам, як капусту з грохам”.

    Побыт шмат у чым вызначае бачаньне наўкольнага, праяўляецца ў вобразах. І шчыраваньне, якое робіць жыцьцё нязводным, дапасоўвалася да хатняга клопату:

    Ой ты, мая Домна,
    Прыйдзі ка мне цёмна.
    Твая ступа, мой таўкач –
    Будзем крупы абтаўкаць.


    Зразумела, маючы добры таўкач, ніякая ступа ня ў страх.

    Гэта ня жарт, што ў чужых руках усё большым здаецца. У чужых руках і хуй з таўкач. З мройлівай зайздрасьцю пяялася:

    У цыганкі хвартух новы,
    А ў цыгана хуй дубовы.
    Хвартух новы не парвецца,
    Хуй дубовы не сагнецца.


    І калі да некага прыставалі й падганялі:

    – Ну?
    – Хуй гну, дуга будзіць!
    – чулася ў адказ, каб адчапіцца.

    Лепей, калі як дуга, чым як чарвяк.


    І колькі смутку ў запытаньні: “А дзе ж тое дзелася, што ў штанах вярцелася?

    Весялейшае запытаньне:

    Ці ня Бог табе даў,
    Мая Настачка?
    Усю ночку макаў,
    Як у маслачка!


    Узроставы фактар у юрлівым стараньні, як ні круці, дужа важны й важкі. Пакуль малады, ні начоўкі, ні ступа ня спыняць, не астрашаць. Па часе ўсё зьмяняецца. Гэта з вопыту пакаленьняў прыпеўка:

    Якочацца, рагочацца,
    За старога ня хочацца:
    Стары хочаць і баіцца,
    Каб у пізду не ўтапіцца.


    І адно шкадаваньне аб сустрэчы з такім:

    Ай, такую яго маць,
    Гэнага Міколку,
    Я хацела яму даць,
    А ў яго з іголку.


    Не дапаможа й народная парада: у лыжкі ўвязаць. Па-першае складана, а па-другое, адзервяненьне пачуцьця, дый вабная патэленка дрэва не прымае.

    І пра старога, а бывае, што й пра маладога кажуць: нямоглік. Ці зусім безнадзейна дакладна: слаб у яйцах. Тут ужо як у сучасным анэкдоце. Сустрэліся два мужыкі. Пытаецца адзін:

    – Як жывеш?
    – Слаба.
    – Выходзіць, кепска.
    – Ды не, выходзіць добра, заходзіць кепска.


    Нямогліку, відаць, ня дасьць рады й такая парада:

    І хвор Кузьма, і нядуж Кузьма,

    Прывяжыце Кузьме галаву к пізьдзе.


    Ухвалялася толькі слабасьць у руках, калі дзвюма ня мог мужчына свайго працаўніка сагнуць.

    Групэн-сэкс ня быў у крывічоў у модзе. Гэта ўжо калгасам пахла. Крывічы па трывалай натуры сваёй гаспадары, болей аднаасобнікі, хутаранцы, а не калектыўныя засранцы. І сваім распараджаліся як хацелі, у адпаведнасці з настроем: “Я сваю Марынку хоць пасярод рынку!” І ў выразе “Сябры – удваіх адну кабылку яблі” болей прыклёпу й юрлівай фантазіі.

    Адпаведна й паставы ў папіханьні былі з аратайна-атарным адценьнем:

    Дай, дай, дай, дай,
    Раскінь ножкі, як баран рожкі,
    Хай упруцца ў небакрай
    Новыя панчошкі.
    Я табе іх купіў,
    Для цябе залупіў.


    І ўсё, што рухалася, па-свойму займалася папіханьнем:

    А сініца вераб’я
    Устоічку заябла.


    Гэта крылатыя. А бяскрылыя, насуперак пралетарскаму пісьменьніку Горкаму, які сьцвярджаў, што народжаны поўзаць ня можа лётаць, лёталі ў небе асалоды:

    А сініца і барсук
    Ябаліся цераз сук,
    А маленькі барсучок
    Цераз маленькі сучок.


    Была ў паставах і неабмежаваная таямнічасьць: “Перагнуў церазь мяжу, а што зробіў, не скажу”.

    Дый самы лірычны птах салавей даваў інструкцыю й паддаваў юру, сьпяваючы:

    Цімох, Цімох,
    Павёў дзяўчыну ў мох, у мох,
    Паваліў, загаліў –
    Торк, торк, торк, торк…


    Кожны стараецца ўторкнуць як хутчэй і як спрытней. Праўда, нэрвовы ці ня ў норму п’яны торкаў, торкаў то ў буракі, то ў моркву. З такога торканьня толку мала. Як ня лепей, калі паваліў у гурбіну ды не туды скіраваў, жыгануў у сьнег – аж зашыпела. Такі жох хуем падпаліць стог.

    Вясною, калі й трэска на трэску лезе, і ўсё, што сквярэцца, адно на адно дзярэцца, юр чуецца ня толькі ў сьпевах таго ж салаўя. І жабы, не падзяліўшы сваіх зялёных ад хаценьня вершнікаў, цьвеляцца, лаяцца, як прафэсійныя давалкі:

    Кккурвва, кккурвва.
    – Сама тттакккая, сама тттакккая…


    І ў лясных жыхароў не заахвочвалася кровазьмяшэньне:

    Ай там, на расіцы,
    Прасіў заяц у лісіцы.
    А лісіца не давала,
    Пізду лапай закрывала.


    Пра вітаміны, пра танізатары крывічы ня ведалі, дый учуць не прыслухоўваліся. Стравы гатаваліся й гатункаваліся дакладна:

    Ад бобу захочаш ёбу,
    Ад гароху будзіш сраць троху,
    Ад рыбы станіць хуй дыбы.


    І адмова ў ласым болей самаахвярная: зьеш хуй, а рыба дорага.

    Крывічы былі за такую міласьць, каб ці хуй напалам, ці пізда на дробныя цурачкі! Відаць, шкляной часам рабілася. Спагаду меў нястомны: ябаць, як воўк, прасіць, як заяц. І калі слаба палілася ў печы, кепліва заўважалі: “Тапленьне, як кашынае ябленьне”.

    Шчырая праца на ложку ці на атаве вяла да абстрактнага мысьленьня. Толькі ў адпаведным стане льга зразумець меру: тры пізды попелу. Ці капіздуленьку. Болей канкрэтна: зарабіў ад хуя вушы.

    З калыскі хлопчыка рыхтавалі да мужчынскай працы на працяг роду людзкога. Малога падкідвалі ўгору, прыгаворваючы: “Вялік расьці дзевак басьці!” У штодзённым побыце не забываліся пра асноўны клопат. Падымаючы поўную шклянку, дбалі пра гаспадарку й тую, на якой працавалі ўночы, і тую, што ўдзень сілу забірала: “Каб жыта расло й хуй стаяў!

    Нават загадка пра баравік (бо ён адпаведных абрысаў) была фалічнай: “Кладуць старца ў дамавіну, хуй тырчыць напалавіну?

    Сапраўдныя працаўнікі не ацяляквалі, у іх у роце мухі не ябліся. На ўсё глядзелі наўспагатоўна: “З голай сракай каля голага хуя не жартуй!

    Расчуліўшыся за чаркай і скваркай, выказвалі сябру сваю найвышэйшую пахвалу: “Каб я быў дзеўкай, я б табе даў”.

    Вядомую песьню “Ой, пайду лугам, лугам” чулі па-свойму. Радкі “А я ляжу ды думаю, думаю, што ліхую жонку маю” пяялі: “А я ляжу ды думаю, што для хуя жонку маю”. Яно неяк так болей мэтаскіравана.

    Кожны спэцыяліст ведае цану сабе й свайму майстэрству: “Навошта мне золата, калі ў мяне хуй, як долата?” Канкрэтна на мясцовасьці вырашалася апэратыўна, што ім рабіць, ці дзяўбсьці, ці шпакляваць. Залежала, відаць, ад стану аб’екту.

    У нястомным шчыраваньні быў і свой каштарыс ці натуральная аплата за натуру: “А за крупы, а за сала пізда лупы закасала”. Ці ў залежнасьці ад акупацыйнага рэжыму: “За пуп – руб, за касмарку – марку”. Цэны, як бачым, былі памяркоўныя. Не кусаліся.

    Фантазіі хапала. Малы, я зноў-такі не мог уцяміць (дый цяпер не даходзіць), як гэта ўдавалася:

    А па вуліцы мяцеліца мяцець,
    А дзед бабу за пяцеліцу вядзець.


    Калі я быў блізка, пяялі захмялелыя застольнікі й такі варыянт для мяне: “А дзед бабу за патыліцу вядзець”. Усё роўна яшчэ болей нязручна.

    У пашане ў крывічоў было стараньне. Што такое каханьне да заіканьня?

    Пан дастане
    Да пячонак пікай –
    Стане пані
    Радаснай заікай.


    Гэта зусім ня тое, як цяпер іншы раз:

    Ляжыць, як дошка,
    І лесам пахне,
    А ўсё чакае,
    Што нехта трахне…


    А ў прыгаворцы “Няхай жывець, красуецца, пакуль на хуй ня ўссунецца!” – чулася й пагроза, і зайздрасьлівы ўспамін, старая маладой і гразілася, і сама ў маладыя гады вярталася. Гэта калі да дзяўчыны сваталіся багаты на грошы й з уруччам нападоймішча, яна слушна вырашыла: “Хлеб голам, грошы пераводам, а хуй у векаўшчыну”.

    Самыя дасьціпныя, самыя іскрыстыя ў крывічоў былі й песьні й папеўкі якраз скаромныя ці, па-навуковаму, фалічныя:

    А ў чыстым полі
    Пад ябурамі
    Часалі дзеўкі хуй тапарамі,
    Яны часалі ды прымяралі,
    Ой, каб жа ціці, не ўкараціці.

    І дзяўчаты не баяліся мужчынскае працы, абы знасалодзіцца. Малы я ня мог зразумець, што за дрэва ябур. Пазьней дайшло, што гэта спэцыйна пачуты явар. Да сёньняшняга мне, як некурцу, так і няўцямна показка: “Ён так курыць, як пізда сена есь”. Адно дайшло: “Жыць будзеш, толькі не захочаш”.

    Хочацца, каб яшчэ доўга мог лячыцца па народнай крывіцкай мэдыцыне: “Жывот аб жывот пацерці, і ня будзіць балець да самай сьмерці”.

    Глыбокі ўзроставы сум у анэкдоце, які йдзе з даўніны. Дзед сядзіць на прызьбе. Певень гоніцца за курыцай. Дзед сыпнуў крылатаму заляцанку зярнятак. Певень спыніўся і пачаў дзяўбсьці, забыўшыся, што бег ябсьці. Дзед толькі й выгукнуў: “Гэта ж ня дай бог, каб я да такога дажыў…”

    У маладыя гады ўсё пачыналася, як бы вытворчасьць, у прыватнасьці, і як Гефэстава рамяство:

    Даражэнькая мая,
    У нас кузенька свая:
    Срака дзьмець, а хуй куець,
    Пізда жару паддаець.

    А як скаромяцца сэксам, пра гэта лепей могуць давесьці тэарэтыкі. А практыка, яна жывая, таму й няўлоўная, бо зьменлівая.

    Тэгі: сэкс

    Гэтая дыскусія закрытая.
    Камэнтары
         
    Камэнтароў няма. Дадайце свой і будзьце першыя.
    АПОШНІЯ НАВІНЫ
    External Widget cannot be rendered.

    іншыя навіны

    ТОП-ЛІСТ

    External Widget cannot be rendered.