Чаўшэску, 1968 – Лукашэнка, 2008

Вось тут, Юры, я цалкам з вамі пагаджаюся.
Асабліва , наконт, Захада, бо я ведаю.

Чаўшэску праводзіў сталініскую ўнутраную палітыку і гэта галоўнае чаму Крэмль яму дараваў некаторую самастойнасць у знешняй палітыцы: адмову ў інтэрвэнцыі 1968, добрыя стасункі з Кітаем, Ізраілем, удзел у Лас-Анджелескай Алімпіадзе 1984,крытыку СССР за напад на Аўганістан. А вось чэхам " сацыялізм з чалавечым тварам" не даравалі, хоць і Дубчак запэўніваў Маскву, што не збіраецца пакідаць Варшаўскі Пакт. Тoеж самае і з Лукашэнкам. Яго ўнутраная палітыка поўнасцю задавалняе Крэмль: ніякай дэмакратыіь як і ў Расеі + русіфікацыя. Як кажуць расейцы :" Ворон ворону глаз не выклюет "

Ясь, я і не кажу, што Лукашэнка - анёл. Я кажу толькі, што ён палітык. Вы, магчыма, і правільна тлумачыце матывы, чаму Масква цярпела самастойнасьць Чаўшэску. Хаця і тут можна запярэчыць - у Ціта ці Мао была прыкладна такая ж сталінісцкая ўнутраная палітыка, але іх самастойнасьць Крэмль успрымаў надзвычай хваравіта. Але тут цікавей пытаньне, чаму Захад Чаўшэску "ўсяляк прыманьваў і заахвочваў" (паводле выразу Бжэзінскага)? У Вас ёсьць тлумачэньне гэтага? Вы ня лічыце, што па тых жа прычынах заходняя палітыка можа стаць такой жа і адносна Лукашэнкі?

Паважаны Юры. Усе што Вы сказалі ляжыць у полі прагматыкі, альбо ў полі таго, што асабіста я называю “палітыкай у стылі Макіявеллі”. Аднак я прашу Вас адказаць на адно пытаньне. Зараз ранак 29 жніўня (7.40). Я працую у канструктарскім аддзеле прадпрыемства. Тут нас 14 чалавек у дадзеным кабінэце. Сярэдні ўзрост каля 30 год, асабіста мне 40. Дык вось, адзін хлопец раптоўна кажа: “Беларусь прызнала незалежнасьць Асэтыі і Абхазіі”. Я запярэчыў, што гэта на сеньня зусім ня так, што Лукашенка хутчэй хітруе, чым прызнае. І вось 10 чалавек (адукаваных і маладых) мне ў голас (на падвышаных танах) заявілі: “Расея вялікая страна, скора ЗША капец. Расея маладзец, гэдак і нада”. На мае пярэчаньні адносна Косава, Ічкерыі, Баскаў і г.д., на мае пярэчаньні аб міжнародным праве, аб недапушчальнасьці выкарыстаньня бруднай моцы ў міжнароднай палітыкі, аб тым, што Расеі да лямпачкі незалежнасьць згаданых тэрыторый, а галоўнае нафта Каўказа – толькі выкрыкі супраць. Сьмех, альбо маўчаньне. Заўважце: 1 спраць 13. Дык колькі на Ваш погляд Лукашенка пратрымаецца, і ці здолее ен хоць трошкі нагадаць Чаушеску?

Kazachstan pryznau nezaležnasc, i nia treba zajmacca geapalityčnym gistaryčnym relativizmem - Lukashenka padobny ci ne padobny u času i prastory.

"і новыя умовы правядзеньня выбараў укладаюцца ў адзін ланцуг – у ланцуг вялікага павароту"

дык вось, няма ані новых умоваў правядзеньня выбараў, ані вялікага павароту. Тут вы, Юра, зноў не ўгадалі, як гэта часта з вамі бывала і раней. З Захадам Лукашэнка толькі дражніцца, па-сур'ёзнаму -- толькі з Расеяй. А калі і рабіць паварот, то не зараз, калі большасьць насельніцтва ў гэтым канфлікце на баку Расеі, і нават тыя, хто супраць Лукі, лічаць, што рэспублікі трэба прызнаваць. Бо -- "справядліва"! Увогуле, я Луке спачуваю. Змагаўся з "нацыяналізмам", выгадаваў "саюзнае" пакаленьне, хай цяпер зь імі і змагаецца

Усё гэта добра, але ўсе ведаюць, чым скончыў Чаўшэску!

Лысевічу

У свой час Юры Шаўцоў трапна заўважыў: “Беларускае нацыянальнае не маніфэстуецца, а праяўляецца”. Калі рабіць высновы пра беларусаў толькі на падставе таго, што яны гавораць, дык абавязкова памылісься. Вашы калегі гавораць... Дык і Лукашэнка гаворыць – і пра “мудра, спакойна і прыгожа”, і пра “ня мела іншага маральнага выбару”. Проста калі прыходзіць час прымаць рашэньне , яно атрымліваецца не зусім адпаведным гэтай балбатні.
Гэтак і роўна 6 гадоў таму і Лукашэнка, і, пэўна, Вашы калегі казалі, як яны любяць Расею і жадаюць аб’яднацца зь ёй. І увесь народ казаў тое самае, апроч зразумела, “купкі агалцелых нацыяналістаў”. Але калі ў жніўні 2002-га Пуцін і запрасіў Беларусь у РФ – шасьцю губэрніямі, то “раптам” і Лукашэнка сказаў “не”, і што самае галоўнае – ніякага ня тое што пратэсту, а нават зьдзіўленьня гэта ні ў кога не выклікала (хіба ў той самай “купкі”): “А як жа ж, ну пэўна ж не, навошта нам туды”.

Зьмітру

Казахстан не прызнаў , Назарбаеў “падтрымаў прызнаньне”. Дык і Лукашэнка “падтрымаў”. Прызнаньне – канкрэтная юрыдычная працэдура, а Назарбаеў не вар’ят , маючы велізарную долю этнічных рускіх ў сябе на поўначы, гуляць у такія гульні. А наконт гістарычнага рэлятывізму – ну прабачце, калі наступны раз прыйдзе ахвота ім заняцца, спытаю Вашага дазволу

Вядомаму

Вы часткова маеце рацыю, гэта не зусім ужо поўны паварот, ня ў НАТА і ЭЗ Лукашэнка зараз пабяжыць. Але параўнаньнем з Чаўшэску я, здаецца, патлумачыў, пра які паварот ідзе гаворка. “Геній Карпатаў” шлях у Маскву не забываў і цалаваўся з Брэжневым з зайздроснай рэгулярнасьцю і ў сацлягер Румынія ўваходзіла. Але ў адрозьненьні, скажам, ад ЧССР ці ГДР Чаўшэску меў і нейкае заходняе апірышча, заходнюю падтрымку. Вось менавіта такога ж становішча Лукашэнка і дамагаецца

Spadar Juryj.
Lukashenka ni czym ne adroznivajecca ad usech astatnich liderau krain, jakija by jany ne byli. S koznym uves czas razmauliali i pryznavali. S Hitleram i Stalina dobra razmauliali, u hosci jezdzili. I s Lukashenka buduc razmauliac.

Na kont histarychnaha reliatyvizmu ja vam paraju ne rabic "hi-hi" bo ne u dziciachym sadku, ale zauzdy paraunouvajce situacyji ne s 2008 goda u 1968, a merkami 1968 goda, bo Čaušesku niamaje niczoha adnilkavaha z Lukashenka.

Dziakuju za uvahu

Цалкам з вамі згодны, Юры. Вось толькі ці мае намер Масква таксама ставіцца да Лукашэнкі, як яна калісь ставілася да Чаушэску?

Мельянцову
Думаю, што ў рэшце рэшт так, але не адразу. Ня выключана, што , скажам, зімой 2009 году адбудзецца чарговая "вайна" (дзякаваць Богу, не вайна), падчас якой пакыўджаная Масква паспрабуе пакараць "здрадніка". Гэта, дарэчы, будзе выпрабаваньнем ўсёй канструкцыі павароту -ці ўстане Захад на абарону Лукашэнкі (дзіка гучыць) і не глыбокай занепакоенасьцю, а канкрэтнай, у тым ліку і грашовай дапамогай. Лукашэнка ў прынцыпе моцна рызыкуе. Але калі гэты раўнд будзе зьведзены хаця б унічыю, то мяркую, што статус новага беларускага Чаўшэску Масква прыме. Ня надта ведаю гісторыю Румыніі, але цікава, як уласна Н. Чаўшэску заваяваў сабе такі статус, у прынцыпе савецкі Крэмль такія конікі, мякка кажучы, не вітаў. Ня варта выключаць экзатычны варыянт, калі рускі мядзьведзь, нарэшце прачнуўшыся, пачне на вядомы манер фармаваць у Беларусі сваю сетку грамадзскага ўплыву. Напрацоўкі ёсьць, але нейкія аглабельныя, нават шкада Сяргея Іванавіча. Праўда, ня выключана, што менавіта да прасынаньня мішкі Лукашэнка загадзя і рыхтаваўся, плён аналёгіі з Чаўшэску палягае, магчыма, і ў тым, што румынскі рэжым быў адным самых рэпрэсіўных у сацлягеры, дысыдэнты там адсутнічалі як зьява, іх проста нішчылі. Аднак ня толькі іх, але і нават магчымасьці стварыць сетку савецкага ўплыву.