Пасьля вызваленьня палітвязьняў

Для Лукашэнкі пытаньне палітвязьняў важнае таму, што яно пра ягоны прэстыж, і таму, што яно пра Беларусь, якой ён кіруе. Для Эўразьвязу яно важнае таму, што яно пра яго, Эўразьвязу, прэстыж, што для яго значна важней, чым Беларусь.

Памер Барыс Беразоўскі. Сыходзіць эпоха.

Хачу шчыра падзякаваць усім сваім крытыкам, якія выказалі рашучую нязгоду з тэзамі, што я выклаў у апошнім блогу. Яны, спрабуючы аспрэчыць мяне, дакладна сфармулявалі тыя высновы, якія хацеў выкласьці я сам.

Спрэчкі пра байкот-удзел абрыдлі, здаецца, усім. Што не зьніжае іх імпэту і палкасьці.

Паведамленьні пра карупцыю, якая расквітнела ў кіраўніцтве справамі прэзыдэнта, не выклікаюць вялікага зьдзіўленьня, але прымушаюць задумацца пра прызначэньне гэтай інстытуцыі.

Тэкст Альгерда Бахарэвіча «Чатыры тарпэды», па шчырасьці, уразіў. Уразіў тым, як ідэалёгія можа «заесьці» нават вельмі таленавітага мастака.

Калі вам нехта скажа, што дакладна ведае, чаму ў вышэйшы эшалён улады вяртаецца яго старажыл Віктар Шэйман — ня верце. Хто вам скажа — той ня ведае, а хто дакладна ведае — менавіта вам ня скажа.

У сёньняшняй прэсавай канфэрэнцыі галоўным быў ня зьмест сказанага. У сказаным не было асаблівых сэнсацый. Ну зразумела, можна вызначыць нейкія аспэкты — пра супрацоўніцтва з Кітаем, пра мадэрнізацыю, пра Лябедзьку і Фядуту, якія сышлі ў апазыцыю, не атрымаўшы жаданых пасадаў. Але галоўнае — тон, стыль.

Пры канцы году і на пачатку новага ўсе падводзяць вынікі. Падводзяць іх і журналісты, прыгадваючы, якія тэмы выклікалі ў мінулым годзе найбольш гучны рэзананс, спараджалі сапраўдныя халівары на форумах і ў сацыяльных сетках. Можа, і памылюся, але прыгадаў бы такіх тры, насамрэч у нечым важным падобных — адпілаваньне дзюбаў бакланам, наезд кіроўцы «Поршэ Каена» на хлопчыка і зьбіцьцё наваполацкай кантралёркі.

Прыгадалася тое ў сувязі з нашай спрэчкай са Сьвятланай Калінкінай (у якой сваё слова сказаў і Андрэй Пачобут) – наконт «мудака» з «Барысаўдрэва».

Рабацягу з «Барысаўдрэва» беларуская дэмакратыя вуснамі Сьвятланы патлумачыла, што чакае яго ў дэмакратычным парадызе.

Учора кіраўнік Беларусі даў працяглае інтэрвію брытанскаму інфармацыйнаму агенцтву Reuters. Нават павярхоўны аналіз выказваньняў кіраўніка дзяржавы паказвае, што ён шмат у чым быў не зусім дакладны. Ці не зусім шчыры.

Цяжка быць Богам. Але, пэўна, не лягчэй — чалавекам. Годным чалавекам, такім, як Барыс Стругацкі.

Cамым вялікім расчараваньнем для гэтых вернікаў стане зьдзяйсьненьне іх мары – Беларусь без Лукашэнкі.

Утварэньне Эўразійскага саюзу ў складзе Беларусі, Расеі і Казахстану (і магчыма нейкіх іншых краінаў) і прэзыдэнцкія выбары ў Беларусі ў 2015 годзе будуць патрабаваць адэкватнага адказу, нават калі беларускае пытаньне ня будзе ў фокусе зьнешняй палітыкі Вашынгтону.

Гэта я да чарговых спробаў пошуку адзінай альтэрнатывы на прэзыдэнцкія выбары 2015 году.

Расейскі тэлеканал РТР паказаў «выкрывальніцкую» стужку пра лідэра расейскай левай апазыцыі Сяргея Ўдальцова, прыгадаўшы і лідэра Аб’яднанай Грамадзянскай партыі Беларусі Анатоля Лябедзьку.

На выбарах у панядзелак перамагла Грузія.

Пасьля сутыкненьня з заходняй цывілізацыяй у тубыльцаў Мэланэзіі і Папуа-Новая Гвінэя ўзьнік дзіўны рытуал — карга-культ.

Што будзе ў ноч выбараў і на наступны дзень пасьля іх? Што будуць рабіць улады, можна здагадацца ўжо зараз: Лідзія Ярмошына абвесьціць, што выбары адбыліся ва ўсіх акругах, у Менску яўка склала крыху больш за 50%, па краіне ў цэлым – каля 70%, сьпіс пераможцаў таксама будзе радаваць вока аднастайнасьцю іх палітычных прыхільнасьцяў.

У маё тлумачэньне ўкладаецца і рэакцыя нямецкіх уладаў на сэнсацыйнае выкрыцьцё іх «дапамогі дыктатуры»: «Спадарства, ну ня ўсе мэты і пляны варта агучваць».

Умовы правядзеньня выбараў у Беларусі — гэта ня толькі страчаная магчымасьць патрэбных краіне пераменаў, гэта і страчаная магчымасьць гамбурскага рахунку, вызначэньня, хто ёсьць хто ў айчыннай палітыцы.

Вызваленьне Сурапіна і Башарымава выглядаюць своеасаблівым пралёгам сёньняшняга прызначэньня, дэманстрацыяй, што акрамя словаў будуць і некаторыя справы.

Чэрвеньскае 2012 году апытаньне НІСЭПД зафіксавала дастаткова высокі ўзровень гатоўнасьці беларускіх выбарнікаў удзельнічаць у верасьнёўскіх парлямэнцкіх выбарах

У свой час вельмі ўразіла карцінка, так бы мовіць, жыцьцёвы дэматыватар. Сэнс зразумелы — прадаўцам зоалягічнай крамы надакучыла тлумачыць чульлівым наведнікам, што нічога шыншыле насамрэч не пагражае і ніякіх пакутаў яна не адчувае. Ёй так зручна.

Менавіта яго нагадвалі некаторыя сюжэты перамоваў беларускага кіраўніцтва і Дзьмітрыя Мядзьведзева падчас візыту расейскага прэм’ера ў Менск.

Тыя, хто называе Беларусь рэспублікай, зусім не абавязкова сьвядома адмаўляюць ёй у праве на самастойнае дзяржаўнае існаваньне. Але падсьвядома ёсьць у гэтым канстатацыя, перафразуючы Булгакава, «дзяржаўнасьці другой сьвежасьці».

Гісторыя з палётам швэдаў над Беларусьсю і іх «бамбардзіроўкай» краіны плюшавымі мядзьведзікамі можа мець адно нечаканае, але значнае наступства. Значныя наступствы, як правіла, якраз тыя, якія нечаканыя.

Гісторыя з палётам Маціяса Руста паўтарылася ў незалежнай Беларусі. Швэдзкі пілёт прыляцеў у Беларусь, скінуў над Івянцом «дэсант» плюшавых мядзьведзяў з заклікамі за свабоду і адляцеў, не заўважаны магутнай СПА.

Сэнсацыя — Аляксандар Лукашэнка падчас візыту ў Вэнэсуэлу намякнуў, што разглядае свайго малодшага сына Мікалая як пераемніка на прэзыдэнцкай пасадзе. На самой справе ніякай сэнсацыі няма, ці, дакладней, гэтай сэнсацыі гадоў так пяць.

Атрымаць грошы ад Захаду за вызваленьне вязьняў – руціна. А вось атрымаць грошы ад Расеі за зьяўленьне новых палітвязьняў – вышэйшая кляса...

У сэнсацыйным паведамленьні Gazeta Wyborcza пра знойдзеныя дакумэнты аб забойстве палякаў — вязьняў НКВД неяк рэзанула вока назва «беларускі катынскі сьпіс».

Вынікі нацыянальнага апытаньня, праведзенага грамадзянскай кампаніяй «Будзьма беларусамі!» і сацыялягічнай лябараторыяй «Новак» у сакавіку 2012 года, дае шмат падставаў для роздуму.

Пасьля перамоваў з высокім маскоўскім госьцем Аляксандар Лукашэнка загадаў адкаркаваць шампанскае. І варта сказаць, што меў на гэта сур’ёзныя падставы.

Царскаму суду неяк не прыходзіла ў галаву прымушаць бальшавікоў каяцца на старонках ленінскай «Искры». А судзьдзі Ірыне Лаўковай прыйшло.

«Расея зразумела, што яшчэ год такой палітыкі ў дачыненьні да Беларусі – і Беларусь больш ніколі ня будзе на баку Расеі». А на якім будзе?

Вядомае вызначэньне дэмакратыі, якое даў Уінстан Чэрчыль — самы кепскі спосаб кіраваньня, але іншыя яшчэ горш. Мог бы проста сказаць, што самы лепшы, але наўрад ці выбраў такую дыялектычную форму толькі з любові да парадоксаў.