Як правіла, такія гутаркі ахопліваюць вельмі шырокае кола тэм, якія тычацца сёньняшняга і заўтрашняга стану беларушчыны і тоеснасьці беларускага чалавека ў сучасным сьвеце. Што рабіць, каб захаваць родную мову, культуру і беларускую візію ўласнай гісторыі? На наступны дзень, у мінулую пятніцу сустрэча адбылася ў самым цэнтры Варшавы ў будынку Палаца культуры і навукі. Гэтым разам прэзэнтацыю ладзіла грамадзкая арганізацыя Беларуская Нацыянальная Памяць, а на сустрэчу сабраліся беларускія студэнты і бізнэсоўцы, неабыякавыя да ўсяго, што адбываецца ў Беларусі. Чарговая прэзэнтацыя пройдзе 4 лістапада ў Віленскай беларускай школе імя Францішка Скарыны. Аўтар свабадзянскай кнігі прадставіць як настаўнікам і вучням старэйшых клясаў.

Прэзэнтацыя кнігі Сяргея Дубаўца "Як?" у аўдыторыі Ф.Скарыны Віленскага пэдунівэрсытэту для студэнтаў-завочнікаў з усіх рэгіёнаў Беларусі, 22 кастрычніка 2009 году:






Сустрэчу ў Collegium Civitas у Палацы культуры і навукі ў Варшаве зладзіла грамадзкая арганізацыя Беларуская Нацыянальная Памяць, 23 кастрычніка 2009 году:

Сяргей Дубавец

17-ую кнігу сэрыі “Бібліятэка Свабоды. XXI стагодзьдзе” складаюць эсэ Сяргея Дубаўца “Як?”

Літаратар, журналіст, выдавец, сталы аўтар нашага радыё разважае ў ёй пра мадэлі этыкі сучасных беларусаў і дае свае варыянты адказаў на пытаньні, як збудаваць сваё жыцьцё шчасьлівым.

Спампаваць кнігу "Як?" у PDF-фармаце можна ТУТ.

УСЕ КНІГІ СЭРЫІ "БІБЛІЯТЭКА СВАБОДЫ. XXI СТАГОДЗЬДЗЕ"

ПРЭЗЭНТАЦЫЯ КНІГІ СЯРГЕЯ ДУБАЎЦА ПРАЙШЛА З АНШЛЯГАМ

ФОТАГАЛЕРЭЯ

МАРАТОН СВАБОДЫ. ЯК?


ЯК ДУБАВЕЦЬ?

"Як Дубавец? Напрыклад, так:? — у 50 гадоў напісаць кнігу, якая замест дубовых запытаў "хто вінаваты?" і "што рабіць?" задасьць магічнае і музычнае, такое неістотнае і такое біблійнае, галоўнае для свабоды, вайны і каханьня пытаньне — "як?", – піша дырэктар беларускай "Свабоды" Аляксандар Лукашук.



ПЁТРА САДОЎСКІ: РАБІ, ЯК КАЖА ДУБАВЕЦ!

Пакліканы я вас вучыць,
Як вільняваць, як спаць. як піць,
Як паміраць, як сьвяткаваць,
                           Як Беларусь дабудаваць,


ІРЫНА ДУБЯНЕЦКАЯ: ВІЛЬНЯР БЕЛАРУСКІ

Роздум пра Сяргея Дубаўца і ягоную кнігу “Як?” Як перагуквацца? Як быць Канфуцыем? Як быць хроснай Дубаўца? Як зладзіць ВКЛ – Вялікае Княства Любові?

“ЧЫМ БОЛЬШ ЧЫТАЮ ДУБАЎЦА, ТЫМ БОЛЬШ ХОЧАЦЦА ПРАТЭСТАВАЦЬ”

“Чым больш чытаю Дубаўца, тым больш хочацца пратэставаць. Тым большы пратэст выклікае кніга ягоных радыётэкстаў “Як?”. Нешта мне рымсьціць, нечага не хапае ў новых кароткіх і ў прынцыпе чытабельных тэкстах Сяргея Іванавіча”, – кажа паэт Славамір Адамовіч.


 "ЗАПАВЕТ ПІСЬМЕНЬНІКА: НЕ ПАВУЧАЙ!"

“Некалі даўно, яшчэ працуючы разам зь Сяргеем Дубаўцом у газэце “Гомельская праўда”, я прыдумаў для сябе гэткі адзінаццаты запавет, запавет пісьменьніка: не павучай..." – прыгадвае галоўны рэдактар часопісу “Дзеяслоў Барыс Пятровіч.


"РОБІЦЬ ГЭТА НЕ ПА-МЭНТАРСКУ"

“Сяргей Дубавец, якога я асабіста ведаю больш за два дзясяткі гадоў, на маю думку, вучыў і вучыць нас усіх верыць у гэтае жыцьцё. Але робіць гэта не па-мэнтарску, не энцыкляпэдычна, а неяк надзвычай далікатна, як гэта ён і зрабіў у сваёй новай кніжцы “Як?”, – сказаў паэт і праваабаронца Сяржук Сыс.


 "ДУБАВЕЦ – ПРАБЛЕМНЫ АЎТАР"

"Дубавец — гэта свой і ня свой. Свой, таму што ён — наш, а ня свой, таму што ён — спрэчны. Таму што ён — праблемны. І гэта, як мне падаецца, вельмі цікава, таму што дзякуючы менавіта такім праблемным аўтарам нашае супольнае мысьленьне робіць чарговы крок наперад”, – кажа крытык Максім Жбанкоў.


“ГЭТА АБСАЛЮТНА ЎНІКАЛЬНАЯ КНІГА”

Чым бы прафэсійна ні займаўся Дубавец, ён ніколі не займаўся сваёй прафэсіяй. Ён заўсёды і ўсюды рабіў толькі адно — нацыянальную Беларусь. У гістарычнай рэтраспэктыве пра такіх мы звычайна кажам — нацыянальны дойлід”, — кажа філёзаф Валянцін Акудовіч.



“МАСТАЦКІ ТВОР, У ЯКІМ ЛІРЫЧНЫ ГЕРОЙ — СЯРГЕЙ ДУБАВЕЦ”

"Кожны, чытаючы гэтую кнігу, можа далучыцца да аўтара ў пошуку адказаў на пастаўленыя пытаньні. Тым больш што ёсьць такая магчымасьць — праз інтэрнэт выкласьці пытаньні Дубаўца і даць на іх свае адказы”, — кажа журналіст і літаратар Севярын Квяткоўскі.
“КНІГУ ДУБАЎЦА МОЖНА ПАРАЎНАЦЬ З МАРАЛЬНЫМ КОДЭКСАМ”

"Працуючы над пасьляслоўем да кнігі, я шукаў, з чым параўнаць публіцыстыку Дубаўца. І неяк раптам падумалася, што ў ёй ёсьць нешта агульнае з мастацтвам вайны ў старажытнай Японіі, якое было зводам ня толькі стратэгіі і тактыкі, але і пэўных этычных правілаў. І вось я гляджу на гэтыя літары на вокладцы і бачу нешта падобнае да японскай каліграфіі", — гаворыць журналіст Віталь Тарас.

Імпрэза пачалася з выступу хору “Менка”. Першым слова ўзяў аўтар уступнага слова да кнігі і вядоўца імпрэзы, кіраўнік беларускай службы Радыё Свабода Аляксандар Лукашук:

“Гэта другая кніга Сяргея Дубаўца ў “Бібліятэцы Свабоды”. Першая кніга “Востра Брама” зьявілася гады 3-4 назад і адразу стала бібліяграфічнай рэдкасьцю. Як і ўсе кнігі “Бібліятэкі Свабоды”, бібліяграфічнай рэдкасьцю стане і гэтая”.

Кніга Сяргея Дубаўца “Як?” – гэта эсэ на кожную літару альфабэту: на А – “Як адбывацца”, на Б – “Як бараніцца”, на В – “Як варагаваць”, і гэтак далей. Сам аўтар сказаў падчас прэзэнтацыі:

“Дзякую вам, што прыйшлі сёньня. Спадзяюся, што гэты час не падасца вам страчаным дарэмна. Хачу сказаць вялікі дзякуй Радыё Свабода, якое ўсё гэта арганізавала і стварыла. А ўвогуле прыдумаў гэта галоўны рэдактар Аляксандар Лукашук”.

Прэзэнтацыя кнігі адбылася напярэдадні 50-гадовага юбілею Сяргея Дубаўца. З гэтай нагоды мастацкі рэдактар кнігі Генадзь Мацур прапанаваў падараваць аўтару паштоўку з аўтографамі ўсіх прысутных і першы зрабіў віншавальны надпіс на вялікім аркушы паперы. Многія выступоўцы дарылі юбіляру свае эсэ, прозу і вершы. Да прыкладу, былы амбасадар у Нямеччыне, таксама аўтар адной з кніг “Бібліятэкі Свабоды” Пётра Садоўскі:

“Каб ворагам зрабіць капец, каб гізаваў, як спадабец,
Для ўсіх сяброў быў свой хлапец: баец, ганец і красавец,
Дудзец, мудрэц і добры жнец, каб меў паўнюткі гаманец,
І каб залез на свой сталец, ды не патрапіў у чысьцец,
Рабі, як кажа Дубавец”.

На сустрэчу зь Сяргеем Дубаўцом і ягонай новай кнігай прыйшлі многія вядомыя літаратары, палітыкі, музыкі. Сярод іншых – паэт і былы палітэмігрант Славамір Адамовіч:

“Сяргея Іванавіча Дубаўца я заўсёды ўспрымаў як настаўніка. Мне падаецца, што я навучыўся за часы Дубаўца, як пісаць публіцыстычныя і журналісцкія тэксты з гледзішча беларускага, а ня проста так, як Бог на душу пакладзе”.

Паслухаць і павіншаваць Сяргея Дубаўца, падараваць аўтару кветкі, атрымаць у падарунак ягоную кнігу і адстаяць чаргу па аўтограф прыйшлі таксама многія прыхільнікі творчасьці Сяргея Дубаўца і слухачы Радыё Свабода.

Карэспандэнтка: “Чаму вы прыйшлі на імпрэзу?”

Спадар: “Я чуў голас Сяргея Дубаўца на Радыё Свабода. Гэта заўсёды кранала душу і сэрца. Бо ён закранаў вельмі глыбокія пытаньні жыцьця. Гэта праўда Божая і глыбіня Божая. Таму я вельмі ўдзячны гэтаму чалавеку, што ён ёсьць”.

Карэспандэнтка: “Ці чыталі кнігу Сяргея Дубаўца?”

Юнакі: “Гэтую не, нам не хапіла. Але раней чыталі, “Вострую Браму”, таму мы й тут. Чакалі імпрэзы, радыя, што яна адбылася ў такой прыгожай залі. Вось стаім у чарзе, каб паціснуць руку”.

На завяршэньне імпрэзы аўтар кнігі Сяргей Дубавец падсумаваў:

“Калі гэта камусьці патрэбна, я магу толькі цешыцца: значыць, не дарэмна я час траціў і сілы”.




Спампаваць кнігу "Як?" у PDF-фармаце можна ТУТ.

“Чым больш чытаю Дубаўца, тым больш хочацца пратэставаць. Тым большы пратэст выклікае кніга ягоных радыётэкстаў “Як?”. Нешта мне рымсьціць, нечага не хапае ў новых кароткіх і ў прынцыпе чытабэльных тэкстах Сяргея Іванавіча.

Кнігу “Як?” я чытаў, як глядзеў на шахматную дошку. Чытаў яе з пачатку, зь сярэдзіны, з канца, зьверху ўніз і наадварот. Чытаў — як варажыў, як правільна зрабіць ход канём. Пры тым, што гуляць у шахматы я ня ўмею. Урэшце я пайшоў пешкай і знайшоў у Дубаўца даволі вычарпальнае тлумачэньне кнігі “Як?”

“Мая азбука паводзінаў ня мае на мэце ані прымушаць, ані навучаць. Гэта пытаньні да сябе, якія часам задае сабе кожны з нас”, — піша аўтар і тым самым умывае рукі. А мне як чытачу хацелася б знайсьці сапраўдныя адказы на пытаньне “як?”, а ня аўтарскія рэфлексіі, а то і дастаеўшчыну.

Слова “як?” вельмі канкрэтнае, практычнае і, як цяпер любяць казаць, — прагматычнае слова. А вось Дубаўцова кніжка — паэтычная, зь лёгкім налётам бытавой філязофіі.

Каля ста гадоў таму нашы папярэднікі пісалі, як гадаваць трусоў. Дык яны і адказвалі на гэтае пытаньне вельмі канкрэтна. Яны ведалі адказ і даводзілі яго да іншых. Дубавец асьцерагаецца вучыць. Ён убаку, але хто ўбаку — ці можа ён уплываць на працэс?

Разам з тым у кнізе агучаныя і вельмі цікавыя як-рэфлексіі. Напрыклад, у рэфлексіі “Як фундаваць?” Дубавец прызнаецца-скардзіцца, што замежныя фундатары, якія інвэстуюць грошы ў беларускую дэмакратыю, як агню баяцца праінвэставаць беларускі нацыяналізм. У гэтым прызнаньні — адказ на многае. І чаму апазыцыя — гэта кучка адмарозкаў, і чаму яна, за выняткам фронту, не беларускамоўная, і да таго падобнае.

Кніга “Як?” — кніга чытабэльная. Гэта паўнавартасны нацыянальны покетбук, зроблены па-нашаму. Але покетбук чытаюць раз, ад сілы два разы, а хацелася б прачытаць нарэшце нешта фундамэнтальнае, чаго я і чакаю ад Сяргея Іванавіча апошнія гадоў дваццаць, якраз з таго часу, калі ў канцы 80-х мінулага стагодзьдзя ён напісаў сваё найлепшае эсэ “Падставы рацыянальнага нацыяналізму”.

Аляксандар Лукашук

Б — падлеткам прачытаць Шэксьпіра па-беларуску і захапіцца мовай так, каб потым друкаваць на ёй падпольную літаратуру на абсталяваньні Менскага апэратыўнага палка Ўнутраных войскаў СССР.

NGO — за царом гарохам, калі яшчэ ніхто ня ведаў слова «NGO», стварыць зь нефармальнымі беларусамі сапраўдную «Майстроўню» і зусім не местачковых «Тутэйшых».

В — стаць менскім віленчуком, абараняць летувіскі парлямэнт ад савецкіх танкаў і атрымаць мэдаль «За адвагу».

Сяргей Дубавец

Г — знайсьці ў нацыянальнай гісторыі найлепшае імя для газэты — «Свабода», год выдаваць яе і потым перадаць сябру, каб яна стала самым масавым незалежным выданьнем незалежнай Беларусі.

НН — адрадзіць затым «Нашу Ніву» так, што яе маглі б лічыць сваёй заснавальнік і рэдактар Аляксандар Уласаў, аўтар Янка Купала, стваральнікі БНР браты Луцкевічы.

П — пайсьці да паэта, які пасьля вершу пра аднаго вусатага знаўцу паэзіі паміраў у турме КДБ у сухой галадоўцы, і вярнуць яго да жыцьця.

Р — паглядзець на айчынную літаратуру, як францускія імпрэсіяністы на Лёндан, і паказаць тое, чаго не хацелі бачыць іншыя — ружовы туман.

С — дзевяць гадоў штотыдня выходзіць у этэр «Свабоды» з новай праграмай «Вострая Брама», якая адразу стала культам ягонай асобы.

Ь — выйсьці на суд за беларускую мову і перамагчы.

Ц — здавацца заўсёды цьвёрдым, бяз нэрваў, адчаю, трывогі і страху, аддаваць іншым свае ідэі й праекты, радавацца за іх посьпех і не сьпяшацца з асуджэньнем, памыляцца і папраўляцца, мець правільных ворагаў і невядомых прыхільнікаў і ня ведаць, што гэта і азначае — быць лідэрам пакаленьня.

? — у 50 гадоў напісаць кнігу, якая замест дубовых запытаў «хто вінаваты?» і «што рабіць?» задасьць магічнае і музычнае, такое неістотнае і такое біблійнае, галоўнае для свабоды, вайны і каханьня пытаньне — «як?».

І адказаць як чалавек, які любіць: так, як ты хочаш.

Так, як ты можаш.

Так, як найлепш.

“Некалі даўно, яшчэ працуючы разам зь Сяргеем Дубаўцом у газэце “Гомельская праўда”, я прыдумаў для сябе гэткі адзінаццаты запавет, запавет пісьменьніка: не павучай! Гэта было ў савецкія часы, калі літаратура павінна была выконваць ролю своеасаблівага маральнага настаўніка. Памятаеце гэтыя знакамітыя словы — “делать жизнь с кого-то”, чаму павінна была вучыць літаратура. Мне гэта страшна не падабалася, і той мой прынцып быў своеасаблівым супрацівам.

Вельмі важна, вельмі добра, што Сяргей Іванавіч у сваіх эсэ якраз устрымаўся і ня стаў кагосьці павучаць, як жыць і што рабіць. У яго атрымаліся не парады нават, а думкі, развагі пра нашу сучаснасьць, пра наша жыцьцё. Кожны сам павінен сёньня паводле гэтага выбіраць, як жыць, змагацца ці не змагацца, і калі змагацца, дык як. Кожны павінен выбіраць усё сам, не абапіраючыся на нейкі досьвед, у тым ліку і досьвед Сяргея Дубаўца.

Я хацеў бы павіншаваць Сяргея з выхадам новай кнігі, з блізкім ягоным юбілеем, а рэдакцыю “Свабоды” — зь вельмі ёмістым і цудоўным папаўненьнем у сэрыі “Бібліятэка Свабоды”.

“Сяргей Дубавец, якога я асабіста ведаю больш за два дзясяткі гадоў, на маю думку, вучыў і вучыць нас усіх верыць у гэтае жыцьцё. Але робіць гэта не па-мэнтарску, не энцыкляпэдычна, а неяк надзвычай далікатна, як гэта ён і зрабіў у сваёй новай кніжцы “Як?”

Зразумела, што гэтыя эсэ чытачам не даюць ніякіх адказаў, бо ўрэшце — гэта чужы вопыт, гэта вопыт самога лірычнага героя, а ў ім я бачу толькі самога Дубаўца. Аднак гэтыя эсэ, гэтыя “які” даюць чытачам магчымасьць, а можа, і сьмеласьць шукаць на свае ўласныя запытаньні “як?” нейкія правільныя ўласныя адказы.

Кніга прымушае і думаць, і шукаць адначасова. Можа, і ёсьць у гэтым сапраўдны Дубавец, якога і літаратарам называюць, і крытыкам, і журналістам, яшчэ кімсьці. А я дадам, што ён — яшчэ і паэт добры. Я памятаю часы, калі ён чытаў мне свае вершы. Тое, што ён паэт, заўважаецца і ў ягонай кнізе эсэ “Як?”

Мне падаецца, што гэта — не аднаразовае чытаньне, што да гэтых тэкстаў і можна будзе, і трэба, і проста неабходна вяртацца і далей, настолькі тут усё шматплянава і шматгранна. І ўрэшце кожны хай шукае адказы на свае “які” і робіць гэта так жа ўдала, як зрабіў гэты зь вялікай літары, не пабаюся так сказаць, Аўтар”.

“Мне падаецца, што кожная новая кніжка Сяргея Дубаўца — гэта ня толькі цікавая чытанка, але і вельмі істотнае аўтарскае выказваньне. Справа ў тым, што Дубаўца чытаць заўсёды цікава, нават калі зь ім не пагаджаесься. Рэч у тым, што, на мой погляд, Сяргей Дубавец належыць да таго нешматлікага, на жаль, кола беларускіх аўтараў, у якіх палемічнасьць пазыцыі заўсёды ўдала спалучаецца зь якасным літаратурным тэкстам.

З Дубаўцом пагаджацца не абавязкова, але ён заўсёды, як сапраўдны палеміст, выклікае пэўную эмацыйную рэакцыю чытача. Пазытыўную альбо наадварот — гэта іншая справа.

Тым ня менш, як мне падаецца, Дубавец заўсёды робіць, напэўна, галоўнае, чаго мы можам чакаць ад публіцыста, ад эсэіста, папросту ад выдатнага аўтара. Ён выбудоўвае пэўнае праблемнае поле ў нашай беларускай культуры, дзе, на жаль, пануе, хутчэй за ўсё, беспраблемнасьць альбо просты падзел на сваіх і чужых.

Дубавец — гэта свой і ня свой. Свой, таму што ён — наш, а ня свой, таму што ён — спрэчны. Таму што ён — праблемны. І гэта, як мне падаецца, вельмі цікава, таму што дзякуючы менавіта такім праблемным аўтарам нашае супольнае мысьленьне робіць чарговы крок наперад”.

“Мне пашчасьціла, відаць, больш, чым іншым чытачам, якія будуць чытаць гэтую кнігу, таму што мне давялося прачытаць яе некалькі, нават шмат разоў паводле абавязкаў рэдактара. Але і яшчэ раней, калі эсэ Дубаўца зьяўляліся на сайце “Свабоды”, я іх чытаў. Тады яшчэ я ня думаў, што ўбачу іх у кнізе.

Цяпер, калі я трымаю кнігу ў руках, прыйшло ўсьведамленьне таго, што гэта ня проста зборнік, а гэта цэласная кніга. Аўтар падыходзіў да яе нават стражэй, чым рэдактар, таму што давялося адмаўляцца ад некаторых эсэ і аўтар пры гэтым быў бязьлітасны, адсякаў усё лішняе.

Кнігу трэба чытаць усю, не выхопліваючы асобныя эсэ, хаця ў ёй ёсьць і такія, якія мне найбольш блізкія. Напрыклад, “Як застацца?”. У ім такая ня вельмі папулярная тэма, як пахаваньне і надмагільныя помнікі, раскрытая вельмі тактоўна. Ці “Як хітраваць?”, якое я лічу адным з найбольш парадаксальных эсэ.

Што мяне яшчэ ўразіла, дык гэта мастацкае афармленьне, якое я ўбачыў ужо ў гатовай кнізе, вось гэтыя літары на вокладцы мастака Генадзя Мацура.

Працуючы над пасьляслоўем да кнігі, я шукаў, з чым параўнаць публіцыстыку Дубаўца. І неяк раптам падумалася, што ў ёй ёсьць нешта агульнае з мастацтвам вайны ў старажытнай Японіі, якое было зводам ня толькі стратэгіі і тактыкі, але і пэўных этычных правілаў. І вось я гляджу на гэтыя літары на вокладцы і бачу нешта падобнае да японскай каліграфіі.

Гэтую кнігу яшчэ можна ўспрымаць як пэўны звод этычных правілаў, код альбо кодэкс. Зразумела, не маральны кодэкс будаўніка камунізму, які, напэўна, і ня ўсе цяпер памятаюць, а нешта зусім новае. Тэкст яго ня вельмі цяжкі для чытаньня, і я зайздрошчу тым, хто яго яшчэ толькі будзе чытаць”.

Прэзэнтацыя кнігі Сяргея Дубаўца “Як?” адбудзецца 16 верасьня а 18-й гадзіне ў малой залі менскай філярмоніі.

“Магчыма, камусьці падасца, што Сяргей Дубавец напісаў кнігу гэткіх парадаў, кшталту парадаў агародніку пра тое як, што і калі саджаць, а ў яго тое самае, толькі пра жыцьцё і Беларусь. Насамрэч Дубаўца трэба чытаць, разумеючы, што гэта абсалютна мастацкі твор, што пытаньні, як рабіць тое ці тое, аўтар задае сам сабе. Чытачу ж застаецца магчымасьць далучыцца да гэтага дыялёгу, які аўтар вядзе, натуральна, ня толькі сам з сабою, але і з чытачамі.

Кожны, чытаючы гэтую кнігу, можа далучыцца да аўтара ў пошуку адказаў на пастаўленыя пытаньні. Тым больш што ёсьць такая магчымасьць — праз інтэрнэт выкласьці пытаньні Дубаўца і даць на іх свае адказы.

Але, падкрэсьлю, у першую чаргу гэтая кніга — мастацкі твор, у якім лірычны герой — Сяргей Дубавец”.

Прэзэнтацыя кнігі адбудзецца 16 верасьня а васямнаццатай гадзіне ў Малой залі сталічнай філярмоніі.

МАРАТОН СВАБОДЫ. ЯК?  





А сёньня сваімі ўражаньнямі ад прачытанага дзеліцца філёзаф і літаратуразнаўца Валянцін Акудовіч.

“Калі я чую альбо чытаю, што Сяргея Дубаўца пазначаюць журналістам, літаратарам, публіцыстам ці кім там яшчэ, дык звычайна ціха сам сабе злуюся. Бо зьнітоўваць ролю і месца Дубаўца зь яго прафэсійнай дзейнасьцю — гэта праяўляць грубую неахайнасьць у ацэнках.

Чым бы прафэсійна ні займаўся Дубавец, ён ніколі не займаўся сваёй прафэсіяй. Ён заўсёды і ўсюды рабіў толькі адно — нацыянальную Беларусь. У гістарычнай рэтраспэктыве пра такіх мы звычайна кажам — нацыянальны дойлід. Таму і ягоныя набыткі ў кожнай асобнай прафэсіі і карэктна, і слушна будзе разглядаць толькі ў кантэксьце разбудовы нацыі. Апошняе тычыцца і ягонай кнігі “Як?”

У мяне як літаратурнага крытыка да гэтай кнігі як зборніка літаратурных тэкстаў літаратара Дубаўца ёсьць даволі і дробных, і канцэптуальных заўвагаў. Але мне яны нават самому неістотныя. Бо Дубавец пісаў яе, як і ўсё, што ён піша, не дзеля беларускай літаратуры, а дзеля саміх беларусаў як суб’ектаў жывога нацыянальнага быцьця. І з гэтай пэрспэктывы яго кніга — абсалютна ўнікальнае выданьне, якое мог стварыць толькі Дубавец. Бо Дубавец можа быць адно Дубаўцом і нікім яшчэ”.

16 верасьня ў Менску адбудзецца прэзэнтацыя новай кнігі з сэрыі "Бібліятэка Свабоды. XXI стагодзьдзе", "ЯК. Азбука паводзінаў" Сяргея Дубаўца.

Ад 1 па 16 верасьня ў эфіры і на сайце "Свабоды" 

Слухачы "Свабоды" могуць замовіць кнігу ўжо зараз. Прышліце свой паштовы адрас, і вы атрымаеце асобнік з подпісам аўтара.

Наш адрас у Менску: 220005, паштовая скрынка 111.


Спэцыяльная перадача Сяргея Дубаўца "Як?"
Кароткія эсэ на найбольш беларускія літары.

СЛУХАЦЬ:

Як хітраваць?

СЛУХАЦЬ:

Як фундаваць?

СЛУХАЦЬ:

Як сьвяткаваць?

СЛУХАЦЬ:

Як суседзіцца?

СЛУХАЦЬ:

Як пікетаваць?

СЛУХАЦЬ:

Як перамагаць?

СЛУХАЦЬ:

Як любіць?

СЛУХАЦЬ:

Як ідэнтыфікавацца?

СЛУХАЦЬ:

Як застацца?

СЛУХАЦЬ:

Як дараваць?

СЛУХАЦЬ:

Як выдаваць?

СЛУХАЦЬ:

Як варагаваць?

СЛУХАЦЬ:

Як бараніцца?

СЛУХАЦЬ:

Як агітаваць?

СЛУХАЦЬ: