Заклікаючы беларусаў у Эўропу, вы робіце замах на ідэнтычнасьць сваіх суайчыньнікаў! :)

Для чалавека, які нарадзіўся і вырас у Беларусі, які сфармаваўся як журналіст у Беларусі, пераезд ва Ўкраіну абарочваецца культурным шокам.

На сайце інтэрнэт-газэты «Салідарнасьць» надрукаваны вельмі цікавы артыкул Вольгі Цімохінай «Давайце прыдумаем дэспата, альбо Як мы творым Лукашэнку».

«Для масквічоў усе беларусы – лохі. Бо трымаюцца правілаў дарожнага руху».

Наведнік сайту падлічыў, што гэта бізнэс на мільёны і мільёны эўра: «І скажаце, што такі пірог праходзіць міма нашай улады?», не дае веры ён.

«Афіцыйныя прапагандысты проста застануцца бяз працы, дастаткова будзе проста без камэнтароў трансьляваць па БТ тое, што прадстаўнікі „трэцяга сэктару“ гавораць адзін пра аднаго», — піша Юры Дракахруст у сваім блогу

Што лепш — хапіць «па вярхах» нейкі літаратурны трэнд, накшталт «beat generation», ці засяродзіць перакладчыцкі час, каб перакласьці ад пачатку да канца і выдаць «On the Road» Джэка Кэруака або «One Flew Over the Cuckoo’s Nest» Кэна Кізі? Піша Ян Максімюк

Што гэта за Адзіная эканамічная прастора, дзе няма нават зоны вольнага гандлю. І які сэнс фармаваць новае аб’яданьне (Эўразійскі эканамічны зьвяз), калі не працуе тое, што ўжо створана?

Неяк мы зь сябрамі жартавалі: лёзунг «Людзьмі звацца!» ўжо неактуальны. Цяпер трэба заклікаць «Панамі звацца!».

Сёньня кожны мае прыйсьці ў Курапаты – фізычна ці ў думках – і памаўчаць.

Мала таго, што без улады ён застанецца як рыба, выкінутая на бераг. Дык знойдзецца яшчэ і шмат ахвотных зь ім паквітацца.

Цягам некалькіх апошніх тыдняў у Беларусі адбыўся шэраг канцэртаў, магчымасьць правядзеньня якіх яшчэ на пачатку году была амаль роўная нулю.

Пад прыгнётам лукашыстаў мы расьлі-сталелі, пад прыгнётам лукашыстаў гралі мы вясельлі.

Блог Юрыя Дракахруста «Як плённа прайграць выбары», нягледзячы на сваю арыгінальнасьць, вызначаецца рацыянальным падыходам, які шмат каму можа падацца цынічным.

Некаторы час таму адзін мой калега на падобнай канфэрэнцыі заявіў: я ведаю, як перамагчы на ​​прэзыдэнцкіх выбарах у 2015 годзе. Мая прапанова больш сьціплая, але, на мой погляд, больш рэалістычная — я ведаю, як плённа прайграць гэтыя выбары.

Спроба вярбоўкі? – Жаданьне ажаніцца? – Раны на целе – «Ты мяне падстаўляеш» – Душа паэта.

Як вы думаеце, якая цяпер найбольш актуальная праблема, якая хвалюе ўрад, дзеля якой адкінуты ўбок усе іншыя клопаты?

«Няўжо адзінае месца, дзе вы можаце быць салідарнымі, – гэта турма?»

Ідзе экскурсія па пекле. Катлы з амэрыканцамі, немцамі, іншымі пільна ахоўваюць чэрці. І раптам наведнікі бачаць кацёл без ніякай аховы. Як, чаму? А навошта, — адказвае гід, — там калі хто і паспрабуе вылезьці, дык свае ж за ногі ўніз сьцягнуць.

24 траўня 1995 некалькі дзясяткаў маладых людзей каля рэзыдэнцыі прэзыдэнта зладзілі акцыю-пэрформанс.

На дзень Перамогі 9 траўня ў Маскве адбылася падзея, якую ў параўнаньні з вайсковым парадам і іншымі сьвяточнымі мерапрыемствамі ў Расеі можна назваць малапрыкметнай. Але наступствы гэтай падзеі могуць быць (і хутчэй за ўсё будуць) вельмі і вельмі нават прыкметныя.

Яшчэ адзін цьвічок у труну нацыянальнай культуры пачынае заганяць тэатар, які носіць званьне Нацыянальнага.

І Лукашэнка пачаў дзейнічаць у сваім звыклым стылі. Добрую волю ён прыняў за слабасьць. А са слабымі трэба размаўляць з пазыцыі сілы. То бок – даціскаць.

Выкажу асьцярожную гіпотэзу, што дасьледчыца дрэнна разумее прыроду рэжыму Лукашэнкі.

14 траўня 1995 году адбыўся рэфэрэндум па чатырох пытаньнях, прапанаваных А. Лукашэнкам. Як працэдура прызначэньня, гэтак і само правядзеньне рэфэрэндуму адбываліся з парушэньнямі тагачасных Канстытуцыі і законаў.

– Хто будзе галасаваць супраць прапановаў прэзыдэнта на рэфэрэндуме? – Я, – Паша зрабіў крок наперад.

Франак Вячорка піша пра праўдзівае і надуманае ў мастацкай стужцы «Жыве Беларусь!».

Трываласьць, непахіснасьць незалежнасьці прадугледжвае стварэньне сучаснай эканамічнай базы, адаптаванай да выклікам глябалізацыі, здольнай выжыць без расейскіх энергетычных льгот і зьнешніх крэдытаў.

У адной з кніжак пра сталінскія рэпрэсіі 1930-х гадоў у СССР мяне ўразіў такі выпадак. Адна хатняя гаспадыня прысьніла, што яна сьпіць з маршалам Варашылавым.

Цемрашальства не залежыць ад таго, дэмакрат ты ці аўтакрат, апазыцыянэр ці вэртыкальшчык, рабацяга ці прафэсар.

Вызваленьне палітвязьняў стане выклікам і для апазыцыі. Ці мае яна пляны, што ж рабіць у аб'ектыўна лепшай, але нязвыклай сытуацыі?

Інфармацыя пра рашэньне стварыць да 2015 году на тэрыторыі Беларусі расейскую вайсковую базу выклікала шквал камэнтароў.

Калі я бачу чалавека ў майцы з партрэтам Чэ Гевары, мне хочацца мацюкнуцца.

Для Лукашэнкі пытаньне палітвязьняў важнае таму, што яно пра ягоны прэстыж, і таму, што яно пра Беларусь, якой ён кіруе. Для Эўразьвязу яно важнае таму, што яно пра яго, Эўразьвязу, прэстыж, што для яго значна важней, чым Беларусь.

Расейская родавая траўма зьяўляецца прычынай усяго, што цяпер робіцца ў Беларусі, дзе ўлада і чыноўнікі толькі ГУЛЯЮЦЬ у законы, а не выконваюць іх. Палітыка выходзіць з нашай культуры, а не наадварот, — піша ў сваім блогу Сяргей Абламейка.

Уступнае слова да кнігі «Турма і здароўе».

Этнічны беларус можа лічыць сябе расейцам, а этнічны расеец – беларусам.

Лукашэнка ў сваім пасланьні ці то спрачаўся зь нейкімі унутранымі й вонкавымі апанэнтамі, якія «вякаюць», ці то апраўдваўся перад імі.

Суд у справе Belarus Press Photo 2011 і прызнаньне альбому экстрэмісцкім абазначыў пераход рэжыму у новы якасны стан.

Тое, чаго так доўга чакалі, што вісела ў паветры і запабегчы чаму ўжо нават сьпяшалася ахоўная крытыка, адбылося! Нарэшце — на драматычнай сцэне ў Беларусі пабачыла сьвятло рампы вялікая паэма Адама Міцкевіча «Дзяды».

Не выключаю, што «асабістым укладам», аб якім гаворыцца ў прэзыдэнцкай падзяцы, мог стаць нарэшце першы беларускамоўны раман галоўнага пісьменьніка.

Беларуская грамадзкая зіма зацягнулася ня толькі ў вершалінах улады.

Інфармацыя пра паступовае ўрэгуляваньне беларуска-швэдзкага дыпляматычнага канфлікту, вяртаньне дыпляматаў, хуткі прыезд у Менск Часовага паверанага ў справах Швэцыі выклікала шмат камэнтароў. Галоўны прадмет дыскусіяў — хто каму пайшоў на саступкі.

Ці не падаецца вам, што пераадольваньне канфлікту, размарожваньне адносін паміж Беларусьсю і ЭЗ спараджае ня менш праблемаў, чым разьвязвае?

Афіцыянтка паказвае на праваслаўны катэдральны сабор: «Знаю, что этот костёл в честь 8-го марта».

У панядзелак у Менску прыступае да абавязкаў новы амбасадар Літоўскай Рэспублікі Эвалдас Ігнатавічус.

Якраз напярэдадні «дня яднаньня народаў Беларусі і Расеі» НІСЭПД апублікаваў вынікі апошніх сацыялягічных дасьледаваньняў — за сакавік.

І гэтую сыстэму прыгоннага права Валеры Цапкала прапануе дэмантаваць, аддзяліўшы ўладу ад бізнэсу.

Ехаў я ў палове сакавіка па праспэкце Незалежнасьці ў Менску ў бок вакзалу. У раёне Пляца Перамогі душа адчула нейкі дыскамфорт, нешта нябачна пачало замінаць, муляць вока, але яшчэ неўсьвядомлена.

Паездка Лукашэнкі ў Эміраты вельмі дзіўная і нават таямнічая.

Калі трапляюць у Менск, немцы слупянеюць: няўжо апынуліся ў ГДР, у былым Усходнім Бэрліне?

Гэта толькі беларуская мова, на ваш погляд, несумяшчальная з аднаполымі шлюбамі ці яшчэ якія ёсьць?

Памер Барыс Беразоўскі. Сыходзіць эпоха.

Тых, хто неяк сочыць за працэсамі ў беларускай эканоміцы, апошнія весткі ня вельмі абнадзейваюць.

22 сакавіка 1963 году ў музычных крамах Вялікабрытаніі зьявіўся дэбютны альбом групы «The Beatles» пад назвай «Please Please Me».

Хачу шчыра падзякаваць усім сваім крытыкам, якія выказалі рашучую нязгоду з тэзамі, што я выклаў у апошнім блогу. Яны, спрабуючы аспрэчыць мяне, дакладна сфармулявалі тыя высновы, якія хацеў выкласьці я сам.

Агляд блогаў, камэнтароў, сацыяльных сетак і ўсяго на сьвеце пра ўсё на сьвеце.

Спрэчкі пра байкот-удзел абрыдлі, здаецца, усім. Што не зьніжае іх імпэту і палкасьці.

Менавіта ў Канстытуцыі 1994 г., праз прэзыдэнцкую форму кіраваньня, было закладзенае тое, што неўзабаве вылілася ў «белыя плямы» у СМІ, палітычныя забойствы і тысячы палітычных вязьняў.

Чытаю ў «жывым журнале» аднаго нібыта пісьменьніка яхіднае: «Няўжо сапраўды ёсьць беларусы, якім ня ўсё адно, якога папу недзе выбралі? Сьвет квакнуўся на навінах… Дыягназ: гэта ня лечыцца».

Нялёгкая журналісцкая доля закінула была мяне на станцыю Койданава, таксама вядомую як горад Дзяржынск.

У недзяржаўных мэдыях актыўна працягваецца дыскусія пра тое, што рабіць на прэзыдэнцкіх выбарах 2015 году, каб дамагчыся зьменаў.

Агляд блогаў, камэнтароў, сацыяльных сетак і ўсяго на сьвеце пра ўсё на сьвеце.

Гэтымі днямі мінае 40 гадоў з часу, калі брытанскі рок-гурт «Пінк Флойд» выдаў свой фэнамэнальны альбом «Dark Side of the Moon» («Цёмны бок Месяца»). Першы наклад альбому быў выдадзены пад назвай «The Dark Side of the Moon», але ў наступных выданьнях пачатковы артыкль быў зьняты.

Мала таго, што доўгае знаходжаньне ва ўладзе аднаго чалавека згубна ўплывае на яго самога. Яно яшчэ і спрыяе нейкім цяжкім грамадзкім мутацыям.

Гляджу ў вакно на сьцягі над абласной уладай. У яе жалоба. Старшыня аблвыканкаму па мясцовым радыё выказвае далёкаму вэнэсуэльскаму народу свае спачуваньні. Не зьдзіўлюся, калі па чарзе тое ж робяць сёньня ў раённых радыёкропках начальнікі драбнейшыя.

Ідзе сьвяточная міліцэйская калёна. Начальства, сьцяг, ружовыя паголеныя шчокі. Міжволі прыглядаюся да твараў у профіль: ці ведаюць яны пра «подзьвігі» сваіх у Лідзе?

60 гадоў як памёр Сталін. Але ці насамрэч ён памёр?

5 сакавіка, у дзень сьмерці Сталіна (1953), завяршаецца публікацыя на сайце "Свабоды" сакрэтных архіваў КДБ.

Апошнія гадоў дваццаць Мікола Арочка пражыў, як Рабінзон на пустэльнай высьпе, як Дыяген у бочцы.

БДА «Песьняры» выставіў ультыматум фан-сайту «Песьняроў»: прызначыць мадэратарам сайту www.pesnyary.com прадстаўніка БДА, альбо зачыніць форум гэтага сайту ці сайт наогул, альбо перадаць сайт наогул ва ўласнасьць дзяржаўнага калектыву.

Нядаўна знаёмы расейскамоўны пісьменьнік зьвярнуўся да мяне зь не зусім звычайнай просьбай. Зрэшты, просьба як просьба, але матывацыя... Карацей кажучы, знаёмец папрасіў перакласьці на беларускую мову яго дзіцячую кнігу.

Ужо два разы пасьля вяртаньня з Сочы Лукашэнка скрытыкаваў урад, чыноўнікаў за празьмерную схільнасьць да прыватызацыі.

Калі няма аргумэнтаў, тады гучыць слова «сакральны».

Дызайнэры былі апранутыя непрыкметна. Гэта — беларуская мода ў Доме правасудзьдзя. А вось супрацоўніц Дому я сьмела адправіла б на подыюм.

Чаму ў Сочы не адбылася чаканая журналістамі і экспэртамі сустрэча прэзыдэнтаў Беларусі і Расеі, разважае Валер Карбалевіч.

Кожныя два тыдні зьнікае адна мова. Гэтую статыстыку сусьветныя СМІ нагадваюць штогод 21 лютага, у Дзень роднай мовы. І кожны раз у гэты дзень мне хочацца згадаць два-тры канкрэтныя выпадкі моваў, якія памерлі або паміраюць.

У міністэрстве абароны працуюць фантазёры або тыя, у каго была двойка па гісторыі.

23 лютага споўніцца 5 гадоў, як ня стала Ірыны Казулінай. Ёй было толькі 48 гадоў.

На першы погляд міністар абароны Беларусі Юрый Жадобін не сказаў нічога нечаканага.

Яновіч бачыўся зь невялікай адлегласьці, але празь дзяржаўную мяжу, у пэўным сэнсе волатам, сумленьнем беластоцкіх беларусаў, летапісцам сваіх землякоў.

Сакрат Яновіч стаяў ля вытокаў той неверагоднай эпохі ў гісторыі беларусаў Беласточчыны, калі ў 1956 годзе ўзьнік тыднёвік «Ніва» і ў больш за сотні вёсак пачалося навучаньне беларускай мовы.

Заяву намесьніка старшыні Апэратыўна-аналітычнага цэнтру пры прэзыдэнце Уладзімір Рабаволаў аб «чорным сьпісе» сайтаў камэнтуе Валянцін Стэфановіч.

Што сабой уяўляе сёньня грамадзянская супольнасьць у Беларусі? Тлумачэньне, якое Ўладзімер Мацкевіч дае гэтаму прадмету, нейкае цьмянае і размытае.

Юбілей паўстаньня 1863 году спарадзіў новую хвалю дыскусіяў ня толькі наконт месца Кастуся Каліноўскага ў пантэоне нацыянальных герояў Беларусі, але і пра тое, як гістарычная памяць становіцца фактарам палітыкі.

Палітоляг Яўген Прэйгерман прыйшоў да цікавай высновы: «Супраць пераменаў у краіне толькі адзін чалавек». Хацеў бы зазначыць, што ў ХХІ стагодзьдзі такое немагчыма ў прынцыпе.

Паведамленьні пра карупцыю, якая расквітнела ў кіраўніцтве справамі прэзыдэнта, не выклікаюць вялікага зьдзіўленьня, але прымушаюць задумацца пра прызначэньне гэтай інстытуцыі.

Польскі прэзыдэнт Браніслаў Камароўскі адбыў палову тэрміну (6 лютага). Палякі дагэтуль пад уражаньнем: выбралі вусача, а цяпер маюць бязвусага. Уся «чацьвёртая Рэч Паспалітая» гадае: чаму, навошта збрыў? Якая інтрыга для цэлага народу! Пытаньне ж: ці выбралі б, калі б быў бязвусым?

Усе экспэрты зьвяртаюць вялікую ўвагу на рэйтынг Лукашэнкі. Ён то павышаецца, то паніжаецца, і гэта дае падставу для нейкіх высноваў. Звычайна ў сьвеце, калі рэйтынг улады падае, то сымпатыі грамадзтва перацякаюць да апазыцыі.

Яны будуць казаць нам, што Джойсы-Буніны Гарэцкага не чыталі. Але чаму яны ўсе растуць зь яго, як з гогалеўскага шыняля?

На мінулым тыдні ў Бельску на Падляшшы адбылася паніхіда па 30 мірных жыхарах Падляшша, якія загінулі 67 гадоў таму. Некаторых зь іх застрэлілі. Большасьць забілі абухом сякеры.

Тэкст Альгерда Бахарэвіча «Чатыры тарпэды», па шчырасьці, уразіў. Уразіў тым, як ідэалёгія можа «заесьці» нават вельмі таленавітага мастака.

Чым бліжэй да прэзыдэнцкіх выбараў, тым больш у незалежных мэдыях абмяркоўваецца, здаецца, вечнае беларускае пытаньне «што рабіць?». На сайце belaruspartisan.org надрукаваны артыкул Аляксандра Камароўскага «Апазыцыйны фронт». Аўтар чарговым разам сфармуляваў тэзісы, якія неаднаразова гучалі ад прадстаўнікоў каманды Ўладзімера Барадача.

Канечне, як прыемна сёньня біць у літаўры ваенна-палявым судам, карным войскам, губэрнатару, які праславіўся шыбеніцамі! Ніхто не забароніць!

Прыводзіць тут выказваньні прадстаўнікоў беларускага музычнага мастацтва ня буду: манітор пачырванее.

Калі ў Аляксандра Лукашэнкі на прэсавай канфэрэнцыі спыталі, як Беларусь зьбіраецца вяртаць даўгі, ён адказаў, што ўсё ў парадку. Але, падаецца, ня ўсё тут так аптымістычна.

Сьпіс пераможцаў у намінацыі «Брэнд-пэрсоны 2012 году» выглядае ня проста як сэнсацыя, а цягне на скандал.

Журналіст Франак Вячорка і сьпявак Вінсэнт паехалі валянтэрамі ў Кенію. Пра ўражаньні ад паездкі, ламаньне культурных стэрэатыпаў і экстрэмальны досьвед на чорным кантынэнце — чытайце ў новым блогу.

Віталь Цыганкоў піша: «Варта задумацца, чаму Азаранка за такі кароткі час пасьпела заваяваць нелюбоў да сябе на самых розных стадыёнах сьвету».

Каліноўскі стаў нацыянальным героем не ад таго, што так пастанавілі Рада БНР або ЦК КПБ...

«Маскоўскі дзёньнік» Сяргея Навумчыка, частка 3.

У Аляксандра Лукашэнкі дзіўная любоў зь Пятром Пракаповічам.

Вельмі цяжка разьвітвацца зь сябрамі, калі яны заканчваюць свой жыцьцёвы шлях, а ты застаесься. 20-га студзеня ад сьмяртэльнай хваробы памёр Міхась Чарняўскі.

Калі вам нехта скажа, што дакладна ведае, чаму ў вышэйшы эшалён улады вяртаецца яго старажыл Віктар Шэйман — ня верце. Хто вам скажа — той ня ведае, а хто дакладна ведае — менавіта вам ня скажа.

У самым шматлюдным месцы Віцебску, ля «сіняга дому», на вачах у мінакоў невядомы хлопец забраўся на слуп і прымацаваў бел-чырвона-белы сьцяг у «гняздо», якое ў дні сьвятаў прызначанае для цяперашняга дзяржаўнага сьцягу.

Ён быў эстэтам, яму падабалася некалі называць сябе «лагодным дэндзі», сымбалісты, мадэрністы былых часоў былі яго ўлюбёнымі героямі. Але жыцьцё ня мела нічога агульнага з былымі часам.

У чацьвер, празь дзень пасьля прэсавай канфэрэнцыі Лукашэнкі, газэта «Советская Белоруссия» надрукавала артыкул галоўнага рэдактара Паўла Якубовіча пад вельмі крэатыўным загалоўкам «Вопросы и ответы».

Кантрабанда з тых яшчэ істотаў: адсякаюць адну галаву, замест яе вырастаюць тры.

Мерапрыемства, у якім мне давялося ўдзельнічаць у часе маскоўскай камандзіроўкі, было цікавае тым, што адлюстроўвала сучаснае становішча ў Расеі палітычнага спадкаемства Ельцына.

Праблема супрацоўніцтва беларускіх пісьменьнікаў са спэцслужбамі ў савецкія часы — гэта, калі скарыстацца мэтафарай Васіля Быкава, «бомба на ўзроўку, якая чакае сваёй пары».

На падлёце да Масквы стуардэсы прапанавалі замежнікам так званую міграцыйную карту. Рутынная рэч — такія блянкі для замежнікаў прадугледжаныя шмат у якіх краінах. Але тое, што прачытаў я ў першай графе блянка, было для мяне нечаканасьцю. Не скажу, што прыемнай.

Абышоў я, браце, каго знаў у сталіцы і каго пасьпеў у правінцыі. Не пабачыў я, браце, прыкметаў змаганьня і перамен...

Рытуалы — гэта сродак замацаваньня ў сьвядомасьці людзей пэўнай рэальнасьці. Беларуская рэальнасьць — гэта Лукашэнка. Ён як элемэнт прыроды, як частка жыцьцядзейнасьці соцыюму.

У сёньняшняй прэсавай канфэрэнцыі галоўным быў ня зьмест сказанага. У сказаным не было асаблівых сэнсацый. Ну зразумела, можна вызначыць нейкія аспэкты — пра супрацоўніцтва з Кітаем, пра мадэрнізацыю, пра Лябедзьку і Фядуту, якія сышлі ў апазыцыю, не атрымаўшы жаданых пасадаў. Але галоўнае — тон, стыль.

Мне не зусім зразумела, пра якую «крыўду» і «злосьць» піша Дубавец. Магчыма, Сяргей быў на кагосьці ці на нешта пакрыўджаны — у БНФ, як і ў кожнай іншай шматтысячнай арганізацыі, людзі былі розныя.

Дваццаць гадоў таму я сышоў з БНФ. Адчуў, што, апроч нацыянальнае рыторыкі, мяне з гэтай арганізацыяй ужо ня зьвязвае нішто.

І што далей? Каго яшчэ прымусіць любіць і клапаціцца? Мужа і жонку, братоў і сёстраў, каханак...

Ведаеце, чым вылучаецца тэлеканал «Беларусь ТВ» сярод іншых — расейскіх, польскіх, кітайскіх, якія вяшчаюць на замежжа? Ня толькі зьместам, як многія маглі б падумаць, але і колерам.

Узяцца за гэты тэкст мяне прымусілі апублікаваныя нядаўна вынікі перапісу насельніцтва Чэхіі, праведзенага ў 2011 годзе.

У сеціве адбылася дыскусія вакол разьмяшчэньня ў некаторых гарадах білбардаў “Мова = мама“, “Любіш маму?” ды падобных, якія адны ўспрынялі як знак павароту да беларусізацыі, а іншыя – як фарысейства, як спробу ўладаў, не мяняючы стаўленьня да мовы, перацягнуць на свой бок хаця б частку нацыянальна арыентаванага электарату.

У «Народнай волі» за 4 студзеня былы лідэр сацыял-дэмакратаў Анатоль Ляўковіч чарговым разам выступіў з рэзкай крытыкай апазыцыі.

Ня ведаю, як хто, а я кніжныя рэйтынгі мінулага году праглядаў з засмучэньнем. Сярод дзясяткаў самых разнастайных і, безумоўна, вартасных выданьняў практычна адчутнічалі кнігі паэзіі.

«Няма зусім відавочных кандыдатаў на Нобэлеўскую прэмію, і Нобэлеўскі камітэт апынуўся ў сапраўды незайздросным становішчы».

Пры канцы году і на пачатку новага ўсе падводзяць вынікі. Падводзяць іх і журналісты, прыгадваючы, якія тэмы выклікалі ў мінулым годзе найбольш гучны рэзананс, спараджалі сапраўдныя халівары на форумах і ў сацыяльных сетках. Можа, і памылюся, але прыгадаў бы такіх тры, насамрэч у нечым важным падобных — адпілаваньне дзюбаў бакланам, наезд кіроўцы «Поршэ Каена» на хлопчыка і зьбіцьцё наваполацкай кантралёркі.

Жэрар Дэпардзьё атрымаў расейскае грамадзянства ад Пуціна. Толькі лянівы ў сеціве цяпер ня кпіць, ня зьдзекуецца, не крытыкуе францускага актора.