Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Жаліба пра заяву Лукашэнкі: Нічога не рабіць азначае сядзець і чакаць катастрофы


Барыс Жаліба

Барыс Жаліба

Сёньня Аляксандар Лукашэнка на нарадзе аб пытаньнях разьвіцьця эканомікі заявіў, што ня бачыць неабходнасьці мяняць курс, якога прытрымліваецца дзяржава.

Лукашэнка падкрэсьліў, што абдумваў прапановы ўраду не адзін дзень і не адзін тыдзень:

«І я не знаходжу магчымасьці і неабходнасьці мяняць курс (калі ў кагосьці ёсьць такія прапановы) у гэтай сытуацыі. Курс, паводле якога мы атрымалі незалежнасьць, стварылі сваю дзяржаву. І сёньня нешта ламаць, прытым залішне напружваючы людзей, прытым безвынікова, — я на гэта ня тое што не магу пайсьці, я катэгарычна супраць гэтага».

Лукашэнка сярод іншага запатрабаваў ад ураду абараніць унутраны рынак:

«Каб беларусы куплялі сваё, трэба прапанаваць якасны тавар і па нармальнай цане. Усё гэта мы ўмеем рабіць. Таму пытаньне за арганізацыяй справы».

Доктар эканамічных навук Барыс Жаліба пракамэнтаваў Свабодзе выказваньні Аляксандра Лукашэнкі:

«Сытуацыю праз унутраны рынак ня выправіш. Калі б у нас расьлі заробкі, расьлі прыбыткі, то такую задачу можна было б ставіць. Напрыклад, рэалізаваць праграму імпартазамяшчэньня: давайце будзем рабіць рэчы ня горшыя за імпартныя, але таньнейшыя. Тады людзі пераарыентуюцца — павялічыцца попыт на беларускую прадукцыю. І ў прадпрыемстваў ня будзе на складах затаварваньня.

Але ўсясьветны досьвед паказвае — добра абараняць свой унутраны рынак, калі людзі добра зарабляюць, калі ў іх ёсьць «лішнія» грошы.

А сёньня ставіць такую задачу ў Беларусі нерэальна. Ну як уздымецца ўнутраны попыт, калі заробкі зьмяншаюцца, калі людзі губляюць працу, калі прыбыткі ляцяць уніз?! Адкуль ён возьмецца, хоць ты сёньня супэр-якасную прадукцыю прапануй?

Тут няма ніякай стратэгіі. Можна казаць, што гэта пошук рашэньня тактычнай задачы. Але ж і яна ставіцца несвоечасова.

Лукашэнка зноў кажа, што ня трэба нічога прынцыпова мяняць. Але ж трэба нешта рабіць. Ужо, падаецца, усе пра гэта гавораць. Дый урад пад ціскам крэдытораў з МВФ піша нейкую праграму пераменаў. А кіраўнік дзяржавы гаворыць пра адваротнае — прынцыповых зьменаў ня трэба.

Ну добра, дасьць нам Расея тыя 23 мільёны тон нафты. І хоць па нафце цяжка рабіць доўгатэрміновыя прагнозы, спэцыялісты кажуць: сёлета кошты будуць нізкія. Значыць, і прыбытак ад нафтапрадуктаў будзе нізкі. Атрымліваецца, што многае зьмянілася — ужо трэба ня радавацца расейскай нафце, якая раней карміла, а думаць, як адыходзіць ад расейскай нафтавай залежнасьці.

Трэба мяняць структуру нашага экспарту, каб нафта не давала аж траціну ўсёй валютнай выручкі.

Трэба ж неяк перарабіць машынабудаваньне, каб яно таксама давала прыбытак. Але ж кіраўнік дзяржавы пра гэта сёньня нічога не казаў. Ніводнага гуку! А трэба казаць тэрмінова, бо ў нас ужо ня крызіс, справа ідзе да разарэньня.

Чаго Лукашэнка чакае? Ля мора пагоды. Цэны на нафту зноў узрастуць, расейская эканоміка выздаравее, ну і мы падцягнемся сьледам за імі. Скажу так: гэта азначае толькі адно — сядзець і чакаць катастрофы».

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG