Лінкі ўнівэрсальнага доступу

«Уладзе ня варта народу перашкаджаць. Ён сам знойдзе выйсьце зь цяжкага становішча», — пэнсіянэры-гандляры


Звыклая карціна ля крамаў у спальных раёнах

Звыклая карціна ля крамаў у спальных раёнах

Нямала пэнсіянэраў выходзяць на ажыўленыя вуліцы гарадоў, каб прадаць назапашаную для сябе кансэрваваную садавіну, гародніну ды іншыя свае рэчы. Апошнім часам такіх нелегальных гандляроў заўважна паболела. Магілёўскі карэспандэнт Свабоды пацікавіўся ў старых, што змушае іх выбірацца з двара на такі занятак.

Свой някідкі тавар пэнсіянэркі выстаўляюць на скрынках ля крамаў спальных раёнаў. Невялікімі групамі яны прастойваюць па некалькі гадзінаў, чакаючы свайго пакупніка. Кожная з гандлярак па-свойму тлумачыць, чаму наважылася на распродаж прыпасаў.

«Я шмат год адпрацавала на заводзе „Строммашына“ майстрам, а цяпер даводзіцца гандляваць з гэтых скрынак, — апавядае пэнсіянэрка зь мікрараёну Мір-2. — А што вы думаеце, цяпер жа ўсё дорага. Пайшла зубы ставіць, дык сказалі шэсьць мільёнаў. Вось і трэба прытаргоўваць. У мяне слоік з кансэрваванай гароднінай, мо на якіх пяць тысяч даражэй, чым у краме. Але ў мяне ж свойскае ўсё, для сябе робленае».

У суразмоўніцы свае сталыя кліенты, якія часам скупляюць гуртам ейныя закаткі. Нараканьняў да набытага ў яе, цьвердзіць, не было.

«Вось у мяне свойскі часнык, а ў крамах жа кітайскі — увесь сіні. Яго паспрабуй закансэрваваць. Там жа столькі ўгнаеньняў, а наш чысьценькі», — нахвальвае свой тавар кабета.

Каляжанка суразмоўніцы, таксама жанчына сталага веку, у гаворку ня ўмешваецца, але ўхвальна ківае галаваю. Жанчыны ня раз прасілі ўладу паставіць прылаўкі для гандлю, але марна.

Часам са сваім таварам зьбіраецца немалая грамада пэнсіянэрак, і ў кожнай свая скрынка, а былі б прылаўкі, дык гандаль выглядаў бы цывілізана. «Нават гатовыя плаціць за месцы», — заяўляюць суразмоўніцы.

Тавар гандляроў-пэнсіянэраў

Тавар гандляроў-пэнсіянэраў

Бывае, кажуць жанчыны, што міліцыя праганяе іх.

На пытаньне, ці ня крыўдна, што пэнсіянэры ў Нямеччыне ці Францыі разьяжджаюць па сьвеце, а нашым даводзіцца прытаргоўваць, суразмоўніцы адказалі: «А што мы на сваю пэнсію можам? У нас яна па два мільёны сямсот. За кватэру аддай, нешта сабе прыкупі — і нічога не застаецца. Унукам трэба нешта адкласьці. Многа цяпер пэнсіянэраў, у якіх дачы і застаюцца лішкі прыпасаў, вось і гандлююць імі».

На разьвітаньне жанчыны зазначылі: бывае, што і нічога не прадасі, дык хоць нагаворысься — адным у хаце сумна.

«Па-першае сумна ў хаце, а па-другое мне ня трэба столькі гародніны, колькі за лета вырасьціла. Колькі змагу, дык прадам. Але сёньня нічога не купілі. Не было маіх пакупнікоў», — даводзіць пэнсіянэрка.

«Як што купляюць, дык бульбу. Дваццаць, трыццаць тысяч выгандлюеш ёю. Пойдзеш малака купіш, хлеба, — дадае суразмоўніца. — Дый, які гэта гандаль. У людзей грошай няма і на наша. Пэнсія ў мяне два мільёны васямсот. Хіба гэта цяпер грошы? За кватэру заплаціш. Лекаў набярэш. Ды ўнукі ёсьць. Аднаму дасі, ды другому...»

Ня кожная пэнсіянэрка была гатовая да шчыраваньня з журналістам пра свой гандаль. Некаторыя даволі агрэсіўна рэагавалі на пытаньні: баяцца, што пасьля такіх гутарак ім не дадуць гандляваць. Будуць праганяць.

«Многа тут ходзіць усякіх ды ўсё пішуць, а хто пра старых цяпер клапоціцца? Ужо старых людзей задзяўблі, што яны на двор баяцца высунуцца. Як ёсьць агарод ды нешта лішняе, то чаму не прадаць? Гэта ж ня крадзенае», — выгаварыла журналісту адна з такіх гандлярак.

Слоікі з закансэрваваным хрэнам і шчаўем, часнык, цыбуля, у плястыкавай бутэльцы боб — асартымэнт тавару гандляркі-пэнсіянэркі з Быхаўскага раёну

Слоікі з закансэрваваным хрэнам і шчаўем, часнык, цыбуля, у плястыкавай бутэльцы боб — асартымэнт тавару гандляркі-пэнсіянэркі з Быхаўскага раёну

Наступныя суразмоўніцы разьмясьціліся каля ўваходу на невялікі кірмашык. На скрынках з-пад шкляной тары выстаўленыя слоікі з кансэрваванай гароднінай, сочывам. Багата хто прынёс на продаж навязаныя шкарпэткі ды рукавіцы.

«Пэнсіі, вядома ж, не хапае. Цэны ў нас растуць, самі ведаеце», — заўважае адна з гандлярак.

На скрынцы ў яе з слоікі з закансэрваваным хрэнам, шчаўем, часнык, цыбуля, у плястыкавай бутэльцы боб. Прыехала суразмоўніца з Быхаўскага раёну.

Апошнім часам, шэптам паведаміла кабета, нас адсюль не праганяюць. «А было ж такое, што людзей выштурхоўвалі. Страх, што рабілася».

«Уладзе ня варта людзям шмат перашкодаў рабіць. Гэта шкодзіць народу. Народ сам выйдзе зь цяперашняга цяжкага становішча. Я ўжо шмат пражыла, таму маю права гэтак казаць, — разважае пэнсіянэрка. — На пэнсію пражыць цяжка. Калі ў пэнсіянэра няма чаго прадаць, ці нічога ня ўмее рабіць, дык я не ўяўляю, як ён жыве. Мы ж ня толькі тут сабе дапамагаем, але і іншым, такім, як мы, у якіх пэнсія па два мільёны. Таму я і кажу, што ня трэба перашкаджаць народу, ён сам выйдзе на патрэбную сьцяжыну».

«Троху хочацца падзарабіць», — ня ўтойвае наступная суразмоўніца, якая прадае зёлкі. Прызнаецца, што ейны тавар ня дужа хадавы. Купляе, кажа кабета, той, хто разьбіраецца.

Зёлкі таксама тавар. Купляе, хто разьбіраецца

Зёлкі таксама тавар. Купляе, хто разьбіраецца

«Гэта трэба цэлы дзень сядзець, каб зарабіць хаця б сотню тысяч. Як я, стары чалавек, дык не вытрымліваю. Пэнсія ў мяне два з паловай мільёны. Мне хапае, але хочацца і людзям быць карыснай. Зёлкі сама зьбіраю ў Шклоўскім раёне. Там радзіма мая, дык не забываю яе».

У адным з падземных пераходаў прапануе мінакам вязёнкі жанчына сталага веку, якая прадае навязаныя рукавіцы ды шкарпэткі, каб зарабіць капейчыну да пэнсіі.

«Трэба падзарабіць, бо цяпер мае дзеці ды ўнукі зарабляюць змала. Унук у мяне працуе на заводзе, дык заробак — тры мільёны. Хіба гэта грошы для маладога чалавека? — зазначае старая. — Тут, во, прадаю, дык часам ганяюць. Кажуць, не прыдатнае месца для гандлю. А дзе яно, тое вызначанае месца? Тут жа людзі ходзяць».

Лішак на продаж

Лішак на продаж

Паводле суразмоўніцы, удалы для яе дзень, калі атрымаецца натаргаваць тысяч на пяцьдзясят.

«Так, выходзіць, што ніткі даражэюць, а ў нас шкарпэткі таньнеюць. Дужа рэдка цяпер купляюць людзі нашы вырабы, — даводзіць старая. — Канкурэнтаў шмат. Прывазнога шмат. Раней жа ў нас куплялі. Тое, што выкладзена ў мяне, — леташняе. Не магу прадаць. Каб збыць, дык больш не пайду на такі гандаль. Старая я і хворая...»

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG