Лінкі ўнівэрсальнага доступу

«Мы рускія па крыві, але адчуваем сябе беларусамі». Маці расказала пра затрыманага Аляксея Абрамава


Будынак КДБ у Менску

Кожны ліст да маці Аляксей Абрамаў заканчвае словамі: «Трэба проста прайсьці свой шлях». І дзякуе ёй, што не навучыла хлусіць. Свабода пагаварыла са Сьвятланай Абрамавай. Яе 37-гадовага сына Аляксея затрымалі па справе «Белага легіёну» 21 сакавіка.

Мой сын скончыў школу з срэбным мэдалём. Чацьвёрка ў яго была толькі па біялёгіі. Ва ўнівэрсытэце ён таксама вучыўся добра. З трэцяга курсу ўжо сумяшчаў вучобу з працай.

Я чалавек рускі. Прыехала ў Беларусь, калі мне было 12 год. Я гадавала сваіх дзяцей у любові да той зямлі, дзе яны жывуць. Мае дзеці заўжды любілі ўсё беларускае. Я самастойна вывучыла беларускую мову. Слухала радыё. Тую ж Свабоду, калі яна зьявілася. Чытала Быкава, чытала Караткевіча. Першую кнігу я прачытала — «На ростанях» Якуба Коласа.

І мне незразумела, як этнічным беларусам ня крыўдна, што губляецца іхні этнас? У кожнага другога беларуса, колькі жыву, пытаюся: «Чаму вы саромеецеся, што вы беларусы?» Ніводная нацыя так сябе не саромеецца.

А мы адчуваем сябе беларусамі. Я нарадзілася ў Курскай вобласьці. І мне сын заўжды так казаў: «Я ведаю, чаму ты такая беларуска атрымалася. Таму што ты нарадзілася ў былым Вялікім Княстве Літоўскім. Мяжа княства праходзіла праз Стары Аскол». Так мае дзеці жартавалі.

Ён добра ведаў гісторыю, бо на юрфаку было столькі прадметаў па гісторыі. І ў школе ў нас быў выдатны настаўнік гісторыі. Мой сын вельмі адукаваны чалавек.

Ён юрыст-палітоляг па спэцыяльнасьці. На юрфаку БДУ яму давалі накіраваньне ў асьпірантуру. Але ён не пайшоў. Палітолягам у нас працаваць можна толькі ў адным кірунку. І давялося б хлусіць. А я не навучыла дзяцей хлусіць. І вось цяпер думаю, ці правільна зрабіла.

Я так выхоўвала дзяцей, каб не хлусілі. І мы ніколі не хавалі таго, што думаем. Ня ўмеем прыстасоўвацца. І за гэта, аказваецца, мы пацярпелі

А сын піша, што правільна. Ён дасылае лісты зь СІЗА. Ён кожны ліст, я вось сёньня атрымала, заканчвае такімі словамі: «Трэба проста прайсьці свой шлях».

Ягоная любоў да свабоды — у каранях. Ягоныя прадзеды па бацькавай лініі — казакі зь Белгародзкай вобласьці. У ім заўжды было пачуцьцё свабоды і праўды. І я так выхоўвала дзяцей, каб не хлусілі. І мы ніколі не хавалі таго, што думаем. Ня ўмеем прыстасоўвацца. І за гэта, аказваецца, мы пацярпелі.

Жонка з сынам вярнуліся дахаты, калі ў доме быў ператрус. І яна спытала, што здарылася. А сын адказвае: «Я ня ведаю».

Мае дзеці, для іх Беларусь — вельмі важна. А як і хто іх цяпер выкарыстоўвае, мне незразумела. І гэты ўчорашні фільм — сорамна яго глядзець. Сярод усіх затрыманых я толькі прозьвішча Лазоўскага чула, бо чытаю навіны ў інтэрнэце. А астатніх дык я і ня ведаю. Хаця па фота гляджу — усе прыстойныя асобы.

Фігуранты справы «Белага легіёну»

Што такое «Белы легіён»

Ваша меркаваньне

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG