Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Тупік ці вакно магчымасьцяў?


Юры Дракахруст, Прага Матывы цяперашняй расейскай палітыкі адносна Беларусі, яе магчымыя наступствы, пазыцыі краінаў Эўразьвязу і Злучаных Штатаў – гэтыя тэмы абмяркоўваюць у наступным “Праскім акцэнце старшыня расейскай Рады зьнешняй і абарончай палітыкі Сяргей Караганаў, супрацоўнік амэрыканскага дасьледніцкага цэнтру "Heritage Foundation" Арыэль Коэн і кіраўнік аддзелу СНД Нямецкай рады зьнешняй палітыкі Аляксандар Рар.

(Дракахруст: ) “Калі пасьля перадапошняй сустрэчы Аляксандра Лукашэнкі і Ўладзімера Пуціна з вуснаў прэзыдэнта Расеі прагучала заява, што бакі згадзіліся з цаной “Белтрансгазу”, вызначанай незалежным ацэншчыкам, здавалася, што пік крызысу пройдзены. Аднак далейшыя падзеі паказалі, што ўсё толькі пачынаецца. Зь Менску прагучалі ацэнкі кошту “Белтрансгазу”, якія ў некалькі разоў перавышалі гэтую самую экспэртную ацэнку, а з Масквы грымнула гармата галоўнага калібру – пастанова аб абкладаньні экспартнай мытай пастаўкі ў Беларусь нафты. Увага грамадзтва і экспэртаў была ўвесь час прыцягнутая да газавай праблемы – узьніме “Газпром” цану да абяцаных 200 даляраў ці не, прададуць “Белтрансгаз”, а калі так, то за колькі?

Але прэфэрэнцыі ў гандлі нафтай былі насамрэч праблемай ня менш, а нават больш важнай і важкай. Менавіта на схемах, пабудаваных на адсутнасьці мыты на нафтавыя пастаўкі, будаваўся неверагодны рост беларускага экспарту ў Эўропу, паводле самых сьціплых ацэнак з-за гэтай пастановы расейскага ўраду бюджэт Беларусі не атрымае прынамсі 2 мільярды даляраў. Пастанова аб падвышэньні да рынкавага кошту чыгуначных тарыфаў, выдадзеная на гэтым тыдні, абяцае страты меншыя, але абазначае выразную тэндэнцыю – пераход на рынкавыя стасункі ідзе літаральна па усіх лініях, па ўсіх пазыцыях.

Чаму? Вельмі шмат сказана і напісана пра эканамічную мэтазгоднасьць гэтых крокаў для Расеі. Але эканамічна мэтазгоднымі яны былі і летась, і два, і пяць гадоў таму. Чаму зараз? Хіба тут справа толькі ва ўпартасьці беларускага боку ў пытаньні продажу “Белтрансгазу”?

На думку расейскага палітоляга Сяргея Караганава – ня толькі, а дакладней, зусім ня ў гэтым. Дарэчы, гадоў 10 таму ён жа заяўляў, што расейскае субсыдаваньне Беларусі ў самых розных формах – справа карысная і неабходная”.

(Караганаў: ) “Я лічыў, што мы можам ісьці на пэўныя ахвяры, каб Беларусь заставалася дружалюбнай дзяржавай і мела магчымасьць праводзіць рэформы і збліжацца з Расеяй у эканамічнай і іншых сфэрах. Зараз такіх надзеяў ужо больш няма, рэжым , з майго гледзішча, прыхавана, а нават і даволі адкрыта, праводзіць антырасейскую палітыку і практычна не засталося спадзяваньняў, што ён будзе рэфармаваць сваю эканоміку, а адпаведна каляпс непазьбежны пытаньне толькі ў тым – калі. Такі рэжым падтрымліваць бессэнсоўна”.

(Дракахруст: ) “І на Ваш погляд – чым раней ён абрынецца, тым лепш?”

(Караганаў: ) “Я лічу, што Расея ўжо спазьнілася. Можа, быў шанец на тое, каб пераканаць беларускае кіраўніцтва ў неабходнасьці рэформаў. Я лічу, што час даўно скончыўся”.

(Дракахруст: ) “Амэрыканскі дасьледчык, супрацоўнік цэнтру "Heritage Foundation" Арыэль Коэн у адрозьненьні ад спадара Караганава мяркую, што справа ня ў тым, што ў Расеі не атрымалася прымусіць Лукашэнку пачаць рэформы, а ў тым, што не атрымалася прымусіць зрабіць нешта крыху іншае”.

(Коэн: ) “Я мяркую, што любімы саюзьнік – Аляксандар Рыгоравіч Лукашэнка, проста Расею ўжо "дастаў", там заўсёды былі няпросты адносіны з прэзыдэнтам Пуціным. Расея, здаецца, нарэшце зразумела, што Лукашэнка ня пойдзе на той сцэнар, які яна хоча, а менавіта – безумоўнае ўступленьне Беларусі ў склад Расеі і распушчэньне ў Расейскай Фэдэрацыі. І калі Расея гэта зразумела, пайшоў прэсінг. Тут яшчэ адзін важны момант. Расея пачынае сур''ёзна разглядаць магчымасьць падтрымкі апазыцыйных прэзыдэнцкіх кандыдатаў у Беларусі”.

(Дракахруст: ) “Наконт альтэрнатываў Лукашэнку і стаўленьня да іх Масквы мы яшчэ пагаворым крыху пазьней, а зараз тое ж пытаньне – у Бэрлін, нямецкаму экспэрту Аляксандру Рару: куды ж падзелася дамоўленасьць па “Белтрансгазу”, абвешчаная Пуціным?”

(Рар: ) "Ніякай дамоўленасьці насамрэч не было. І я лічу, што напачатку году можа быць вельмі сур''ёзны крызыс, кшталту таго, што мы бачылі ў расейска-ўкраінскіх адносінах сёлета. Дамоўленасьці няма, ёсьць спроба дамовіцца. Але гледзячы на міміку, на рэакцыю Лукашэнкі і Пуціна пасьля кожнай сустрэчы, назіральнік прыходзіць да высновы, што паміж імі адносіны значна горшыя, чым, скажам, паміж Юшчанкам і Пуціным. Мне здаецца, што ў 2006 годзе Расея рэзка зьмяніла правілы гульні і хоча збудаваць свае адносіны з краінамі блізкага замежжа, як з краінамі на Захадзе. Я мяркую, што Масква пазбавілася ілюзіяў наконт таго, што зможа дамагчыся аб''яднаньня з Беларусьсю, а гэта быў спадзеў Пуціна на працягу ўсяго ягонага першага тэрміну. І ў апошнія месяцы свайго праўленьня Пуцін ня тое, што будзе караць Беларусь за тое, што яна гуляла зь ім у кошкі-мышкі, як гэта здавалася Маскве, але будзе будаваць адносіны зь ёй, як, скажам, з Баўгарыяй, Румыніяй, Польшчай, балтыйскімі краінамі”.

(Дракахруст: ) “На гэтым жа тыдні адбылася магчыма апошняя сустрэча Аляксандра Лукашэнкі і Ўладзімера Пуціна перад, як кажуць вайскоўцы, “гадзінай Ч”, перад першым студзеня, пасьля якой новыя цэны на газ і нафту і павінны ўвайсьці ў дзеяньне. Пасьля перамоваў кіраўнік Беларусі зрабіў заяву, у якой прадэманстраваў пэўны аптымізм”.

(Лукашэнка: )“У выніку нашых цяжкіх і працяглых перамоваў мы быццам бы знайшлі, як тут правільна сказаць, знайшлі тую нітку, за якую зможам учапіцца. Я думаю, што найбліжэйшым часам мы зможам зьняць вельмі многія пытаньні, якія сталі цяжкімі для нас, — не хваравітымі, а цяжкімі”.

(Дракахруст: ) “Зразумела, выключаць магчымасьці сюрпрызаў ніколі ня варта, але нітка, пра якую казаў кіраўнік дзяржавы, больш нагадвае саломіну, за якую хапаецца вядома хто і калі. Аналізаваць выказваньні палітыкаў на падставе таго, чаго ў іх няма – справа ня надта ўдзячная, але часам небескарысная. Калі б, напрыклад, Лукашэнка без патаемных намёкаў сьціпла пацьвердзіў словы Пуціна, сказаныя 2 тыдні таму пасьля перамоваў якраз з Лукашэнкам, што бакі дамовіліся па цане “Белтрансгазу” – абяцаньням, што “цяжкія, хаця і не хваравітыя” пытаньні будуць зьнятыя, можна было б і паверыць. Але менавіта такой канкрэтыкі (ці хаця б якой) з вуснаў Лукашэнкі і не прагучала.

Можа быць ён, як гэта было неаднойчы, паспрабаваў перавесьці праблему ў палітычную плашчыню – паводле яго, бакі пагаварылі пра Канстытуцыйны акт. Калі зыходзіць зь меркаваньняў Арыэля Коэна і Аляксандра Рара, мэтай Расеі ўсё ж застаецца далучэньне Беларусі і, можа быць, Лукашэнка вырашыў пайсьці Пуціну насустрач як раз у гэтым пытаньні. Але калі так, то чаму б не абвесьціць аб гэтым urbi et orbi ў крамлёўскіх палатах пасьля сустрэчы зь іх гаспадаром? А абвешчана было толькі пра “нітку”, што не выглядае надта пераканаўчым.

Для таго, каб зразумець, наколькі непахісна Расея будзе праводзіць сваю лінію, варта зразумець, як там бачаць яе наступствы. Ну вось простае пытаньне – а што, калі Лукашэнка, прыціснуты Масквой, паверне на Захад? Гаворыць Аляксандар Рар”.

(Рар: ) "Я думаю, што ў Крамлі быў зроблены разважлівы аналіз, што Лукашэнка нікуды не падзенецца, што ў яго няма іншага выйсьця, як у Грузіі ці Ўкраіны – спрабаваць убудавацца ў структуры Эўропы. Але і з Грузіяй усё няпроста. Прыгадаем рыскі саміт НАТА, дзе не было рашэньня аб запрашэньні Грузіі ў НАТА, хаця ўсе перадумовы для гэта былі. Я мяркую, што ў Крамлі разьлічылі, што пры Лукашэнку Беларусь нікуды не падзенецца. А Расея хоча зь Беларусьсю ўсё ж збудаваць новую дзяржаву. Лукашэнка ўсе 7 гадоў кіраваньня Пуціна проста гуляў з Масквой, абяцаў адно, рабіў іншае. Прыклад – тое, што бакі ніяк не змаглі дамовіцца наконт адзінай валюты. Лукашэнка цьвёрда сказаў, што адзінага эмісійнага цэнтру ня будзе. Тады Пуцін гэтак жа цьвёрда сказаў, што тады танных энэрганосьбітаў для Беларусі таксама ня будзе.

Гэтае напружаньне – частка таго напружаньня, якое пануе на ўсім кантынэнце ў сувязі з Расеяй. Расея дала зразумець, што ня будзе пагаджацца на кампрамісы. Яна лічыць, што яна мацней, ёй здаецца, што яна можа размаўляць з пазыцыі сілы, чаго не магла яшчэ некалькі гадоў таму”.

(Дракахруст: ) “Крызісы, падобныя таму, які насоўваецца зараз у беларуска-расейскіх адносінах, былі ў 2002 годзе і ў 2004 гадох, у 2002 – калі Беларусі было прапанавана ўвайсьці ў Расею шасьцю ці сям’ю губэрнямі, і ў 2004- калі адключаўся газ. І ня выглядае, што Расея тады перамагла ці дамаглася свайго. Ці ўлічыла яна зараз тагачасныя памылкі? Спадар Караганаў, як Вы мяркуеце?”

(Караганаў: ) “Ну, па-першае, мы ніколі афіцыйна не прапаноўвалі наконт сямі губэрняў, гэта адна зь ідэяў, якія цыркулявалі ў друку”.

(Дракахруст: ) “Прабачце, 14 жніўня 2002 году пасьля перамоваў з Лукашэнкам Пуцін публічна агучыў гэтую прапанову”.

(Караганаў: ) “Пуцін, наколькі я памятаю, казаў тады пра некалькі варыянтаў: 7 губэрняў, мадэль Эўразьвязу. І казаў, што хай выбіраюць любы, але нам трэба разумець, куды мы ідзем.

Што тычыцца 2004 года , то трэба было даводзіць справу да канца. І зараз, я мяркую, мы давядзем справу да канца. Бессэнсоўна перапампоўваць расейскія грошы ў бяздонную бочку. Тым больш, што беларускі народ ад гэтага нічога не атрымлівае, а большая частка грошай ідзе на атачэньне Лукашэнкі і сілавыя структуры. Пры ўсёй маёй павазе да іх я не лічу, што Расея іх павінна субсыдаваць”.

(Дракахруст: ) “Наконт давядзеньня справы да канца – сказана сурова, але калі справа дойдзе менавіта да яго, ці ня зьявяцца ў Лукашэнкі , дакладней , у кіраванай ім Беларусі, нечаканыя абаронцы, ці ня ўстане Захад на яго абарону ад “расейскага імпэрыялізму”? Спадар Рар, як Вы мяркуеце?”

(Рар: ) "Для Эўропы значна больш небясьпечны рускі імпэрыялізм, чым паўдыктатура ці аўтарытарны рэжым Лукашэнкі. Вы маеце рацыю – калі Расея пачне пагражаць Беларусі, то Захад можа ўстаць на бок Лукашэнкі. Але я ня думаю, што Расея да гэтага давядзе гэты канфлікт. Што тычыцца транзыту, то галоўныя транзытныя шляхі ідуць пераважна праз Украіну. Ня трэба забываць, што да 2010 году будзе збудаваны альтэрнатыўны шлях праз Балтыйскае мора.

Але зьвярніце ўвагу – Захад абараняе Ўкраіну ад Расеі, але дае зразумець Кіеву, што ён павінен прадаваць свае транзытныя магутнасьці Нямеччыне, Італіі ці Францыі. Дапамога ці падтрымка Беларусі з боку Эўропы таксама ня будзе альтруістычнай. І на Захадзе ёсьць свае інтарэсы, у тым ліку і эканамічныя. Лукашэнка можа зьвярнуцца да Захаду па дапамогу, але тут яго чакае, я мяркую, вялікі тэст. Ён павінен вельмі шмат адкрыць у сваёй краіне для заходніх інтарэсаў, а гэта можа паставіць пад пытаньне яго цяперашнюю палітычную базу”.

(Дракахруст: ) “У тым, што сказаў Аляксандар Рар, хіба не самае цікавае – паведамленьне пра ўмовы, якія Эўропа насамрэч выстаўляе Ўкраіне наконт продажу ёй нафта- і газаправодаў. Прагматыкі сядзяць ня толькі ў Маскве і пераважна ня там. Такая інфармацыя – падстава абрынуць філіпікі на хцівых эўрапейцаў і расейцаў, якія чамусьці ня хочуць дбаць аб беларускім дабрабыце, для аматараў такіх філіпікаў. Для іншых – гэта падстава падумаць аб практычных схемах, скажам, аб продажы доляў таго ж “Белтрансгазу” і эўрапейцам, і расейцам. Эканамічныя інтарэсы Эўропы ў Беларусі, якія ўзьнікнуць у выніку такой зьдзелкі, прымусяць яе больш дбаць і пра беларускія інтарэсы наагул, у тым ліку і ў адносінах з расейцамі, якія, у сваю чаргу, атрымаўшы кавалак “Белтрансгазу”, магчыма, ставіліся б да Беларусі больш лагодна.

Арыэль Коэн лічыць малаверагодным варыянт, калі Захад паўстане на абарону Лукашэнкі, але пэўныя камбінацыі не выключае і ён”.

(Коэн: ) “Лукашэнка спрабаваў гуляць на ўсіх франтах. Ён спрабаваў палепшыць адносіны з Кітаем, ён доўгі час падтрымліваў добрыя адносіны з Масквой. Ён мяркуе, ці меркаваў раней, што можа паліваць памыямі Захад наагул і Злучаныя Штаты ў прыватнасьці, і пры гэтым мець нейкія дывідэнды на Захадзе. Гэтага не адбудзецца, паколькі Лукашэнка не гатовы ісьці на свабодныя і празрыстыя, агульнапрызнаныя выбары.

З другога боку, да выбараў яшчэ трэба дажыць. І калі да выбараў застаецца 3-4 гады, Лукашэнка выйграе для сябе дадатковы кісларод. Я не выключаю магчымасьці нейкіх часовых кампрамісаў з Захадам”.

(Дракахруст: ) “Праўда, нават Аляксандар Рар ня лічыць, што Лукашэнку атрымаецца згуляць з Эўропай на чыстай геапалітыцы ці нават купіць яе падтрымку ці дапамогу беларускай уласнасьцю. У нашым папярэднім “Праскім акцэнце” расейскі экспэрт Андрэй Суздальцаў выказваў меркаваньне, што вядомыя прапановы Эўразьвязу Беларусі нібыта ўмацавалі пазыцыі Лукашэнкі, у прыватнасьці , у перамовах з Расеяй. У чымсьці, можа, і ўмацавалі, а ў чымсьці і не – нават у крытычнай сытуацыі кіраўніку Беларусі з Брусэлю далі зразумець, што дэмакратызацыя – гэта ня проста дэклярацыі зь міжнародных трыбунаў, а неабходная частка цаны, якую ён павінен заплаціць за тое, каб не застацца з Крамлём сам-насам”.

(Рар: ) "Ну, Захад усё роўна настойвае на выкананьні тых умоваў, якія вылучыў Лукашэнку яшчэ пасьля роспуску парлямэнту ў 1997 годзе. Санкцыі дзейнічаюць. У чымсьці Захад ідзе на іх зьмякчэньне. Але, на мой погляд, Лукашэнка пакуль зрабіў вельмі мала, каб працягнуць руку Захаду, каб збудаваць мост у Эўропу. Прапановы Эўропы ляжаць на ягоным стале, ён іх ведае – гэта расьсьледаваньне палітычных зьнікненьняў, гэта вызваленьне СМІ. Эўразьвяз чакае крокаў ад Лукашэнкі.

Што тычыцца Расеі, то там, як мне здаецца, прыйшлі да высновы , што Лукашэнка – ня той чалавек, які калі-небудзь можа быць прынятым на Захадзе, і што ў яго няма выйсьця, як трымацца за Расею”.

(Дракахруст: ) “Напачатку нашай размовы Арыэль Коэн казаў, што Масква прыглядаецца да альтэрнатываў Лукашэнкі. Масква – вялікі горад, і шмат чаго ў ёй ёсьць, але здаецца, што наш сёньняшні маскоўскі суразмоўца, Сяргей Караганаў, у апошнія гады кантактаваў зь беларускай апазыцыяй і ня толькі з апазыцыяй ці не шчыльней за ўсіх у расейскай сталіцы. У беларускіх афіцыйных колах лунае чутка пра так званы "Даклад Караганава", у якім ён нібыта грунтуючыся на досьведзе гэтых кантактаў напісаў, што ані сярод апазыцыі, ані сярод намэнклятуры сур''ёзных альтэрнатываў Лукашэнку проста ня існуе. Ці сапраўды існуе такі даклад?”

(Караганаў: ) “Няма такога дакладу. Гэта ці фальшыўка, ці спэцапэрацыя. Гэта не адпавядае маім поглядам, бо, я лічу, і сярод беларускай намэнклятуры, і сярод беларускай апазыцыі ёсьць шмат годных людзей, пра што я неаднаразова казаў у расейскім і ў беларускім друку”.

(Дракахруст: ) “Погляд нямецкага экспэрта Аляксандра Рара на гэтую праблему – больш пэсымістычны”.

(Рар: ) "Я думаю, што ўнутры Расеі ёсьць уплывовыя экспэрты, якія крытыкуюць Крэмль за тое, што ён ставіць толькі на Лукашэнку і ня хоча разглядаць ніякія альтэрнатывы. Але ў Беларусі пакуль і ня пахне "аранжавай" рэвалюцыяй. Там няма свайго Юшчанкі, лідэра, які б быў даволі блізка зьвязаны са структурамі ўлады і меў досьвед кіраваньня, а таксама вялікую папулярнасьць. З пункту гледжаньня Захаду такім чалавекам тэарэтычна мог бы стаць Аляксандар Мілінкевіч, але з пункту гледжаньня самой Беларусі і Расеі ён да гэтага не падыходзіць.

Паглядзім, як пойдуць падзеі. Нельга забываць, што 15 гадоў таму Беларусь пасьля распаду СССР Беларусі прагназавалі залатую будучыню ў Эўразьвязе, якая ішла самымі хуткімі крокамі ў бок Брусэлю, у адрозьненьні ад Расеі і Ўкраіны. Ніхто ня ведае, што будзе праз 10 гадоў. Але сёньня даводзіцца лічыцца з Лукашэнкам. Ён мае падтрымку, хай не 80% насельніцтва, але вялікую, ён кантралюе дзяржаўныя органы, ён для Беларусі не ізгой, у яго дастаткова салідная база. Я ня думаю, што зьмена рэжыму, сілавы варыянт магчымы сёньня ў Беларусі”.

(Дракахруст: ) “І яшчэ адно пытаньне ў Маскву, Сяргею Караганаву, у рэчышчы параўнаньня цяперашняга крызісу з папярэднімі. Паводле незалежных апытаньняў, адключэньне газу ў 2004 годзе і наагул ўвесь тагачасны канфлікт спарадзіў пэўнае ахалоджваньне ў стаўленьні беларусаў да Расеі, у прыватнасьці, з таго часу рэйтынг Пуціна ў Беларусі пакаціўся ўніз. Цяперашні расейскі рынкавы наступ – ці не спарадзіць ён падобную ж рэакцыю і нават рост антырасейскіх настрояў. Магчыма, з пэўнага гледзішча яны будуць несправядлівымі – а чаму Расея павінна прадаваць Беларусі танныя газ і нафту, але такія настроі будуць аб’ектыўным чыньнікам сытуацыі”.

(Караганаў: ) “Гэты рост антырасейскіх настрояў напампоўваецца беларускімі афіцыйнымі мэдыямі. Я сачыў за тым, што паказваюць па беларускім тэлебачаньні. Афіцыйны Менск напампоўвае антырасейскія настроі незалежна ад таго, дапамагаем мы ці не. Таму мяне ня надта непакоіць у гэтай сытуацыі магчымы рост антырасейскіх настрояў у Беларусі і спробы цяперашняга кіроўнага рэжыму зваліць віну на Расею за нежаданьне ісьці на рэформы і нават за рэпрэсіі, якія выкліканыя нежаданьнем ісьці на рэформы па мадэрнізацыі краіны”.

(Дракахруст: ) “І напрыканцы – пра некалькі крокаў Злучаных Штатаў, зробленых на гэтым тыдні, якія ў пэўным сэнсе тычацца нашай размовы. Абедзьве палаты Кангрэсу яшчэ на два гады працягнулі дзеяньне “Акту аб дэмакратыі для Беларусі” – закону, які прадугледжвае пэўныя эканамічныя абмежаваньні, санкцыі адносна кіраўніцтва Беларусі і дапамогу дэмакратычным сілам. Прадстаўнік ЗША ў Радзе бясьпекі ААН выступіў з прапановай абмеркаваць пытаньне аб сытуацыі ў Беларусі – нагадаем, што менавіта гэты крок быў умовай спыненьня галадоўкі, якую на працягу больш чым 50 дзён трымаў Аляксандар Казулін. У папярэднім “Праскім акцэнце” гучалі ацэнкі экспэртаў, паводле якіх выкананьне гэтага патрабаваньня было немагчымым з прычыны таго, што яно выходзіць за межы паўнамоцтваў Рады. Прагноз экспэртаў ня спраўдзіўся, але яны і не памыліліся – проста Злучаныя Штаты зрабілі беспрэцэдэнтны крок.

Але зь іншага боку, на гэтым жа тыдні прагучала заява прадстаўніка дзярждэпартамэнту ЗША, які сказаў, што "Злучаныя Штаты выказваюць сваю занепакоенасьць пазыцыяй Расеі ў справе фармаваньня коштаў на энэрганосьбіты для Беларусі".

Іншымі словамі, ЗША з аднаго боку на афіцыйны Менск ціснуць, а з другога – яго ж і абараняюць. Ці няма тут пэўнай супярэчнасьці? На думку Аляксандра Рара, гэта сьведчаньне барацьбы розных падыходаў унутры амэрыканскай палітычнай эліты”.

(Рар: ) "Я мяркую, гэта сьведчыць пра тое, што ў ЗША ідзе перабудова падыходаў да зьнешняй палітыкі. ЗША занепакоеныя сваім становішчам у Іраку, і постсавецкая прастора – запасная пляцоўка, дзе Амэрыка можа набыць геапалітычныя ачкі, калі яны будуць губляцца ў іншых рэгіёнах. Што тычыцца Беларусі, то гэтыя два крокі адлюстроўваюць дзьве лініі ў зьнешняй палітыцы. Ёсьць людзі, якія спадзяюцца, што менавіта зараз можна дамовіцца з Лукашэнкам і назаўжды вывесьці Беларусь з расейскай арбіты.

Ёсьць у амэрыканскім істэблішмэнце іншыя сілы, якія наагул ня хочуць займацца геапалітыкай, яны разглядаюць сьвет праз прызму заходніх каштоўнасьцяў. Дзе іх няма, там трэба іх прасоўваць. І для такіх падыходаў Беларусь – адна з тых краінаў, якія павінны адчуваць ціск Амэрыкі, аб зьмяніцца знутры”.

(Дракахруст: ) “Сяргей Караганаў мяркуе, што і прапанова разгледзіць беларускае пытаньне ў Радзе бясьпекі ААН, і заява аб занепакоенасьці расейскай цэнавай палітыкай адносна Беларусі – танная прапаганда і ня больш таго. У прыватнасьці, пра заяву дзярждэпартамэнту ён кажа”.

(Караганаў: ) “Я гэтую заяву ня чуў, але калі яна ёсьць і яна асуджае Расею за ўвядзеньне рынкавых цэнаў – гэта недарэчнасьць. Самі амэрыканцы нас неаднаразова крытыкавалі за тое, што мы падтрымліваем сваёй цэнавай палітыкай рэжым у Беларусі. Калі такая заява ёсьць, гэта азначае, што амэрыканцы танным спосабам спрабуюць нажыць палітычны капітал за наш кошт”.

(Дракахруст: ) “Арыэль Коэн, па-першае, ня лічыць прыгаданыя крокі Злучаных Штатаў чыстым піярам, а па-другое, ня бачыць супярэчнасьці паміж заявай дзярждэпартамэнту аб занепакоенасьці расейскай цэнавай палітыкай і спробай узьняць пытаньне аб Беларусі ў Радзе бясьпекі ААН”.

(Коэн: ) “Гэтыя заявы не супярэчлівыя. Я дапускаю, што Беларусь і Лукашэнка ўсё яшчэ разглядаюцца Злучанымі Штатамі як саюзьнік Расеі. Мы зараз абмеркавалі тое, што гэта зараз робіцца менш актуальным. Але пытаньне цэнаў на энэрганосьбіты мае агульнаэўрапейскае, агульнаэўразійскае значэньне. Мы бачылі падвышэньне цэнаў для Грузіі, для Ўкраіны, Заходняя Эўропа вельмі занепакоеная гэтым. Так што размова тут ідзе ня толькі пра Беларусь, размова ідзе аб цэнах на энэрганосьбіты як інструмэнце зьнешняй палітыкі Расеі”.
XS
SM
MD
LG