Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Ці варта дэмакратычным сілам ўдзельнічаць у мясцовых выбарах?


Юры Дракахруст, Прага Ці варта дэмакратычным сілам ўдзельнічаць у мясцовых выбарах? Калі так, то пад якімі лёзунгамі яны павінны на мясцовыя выбары ісьці, на што рабіць націск – на агульнапалітычныя мэты ці на мясцовыя, лякальныя праблемы жыцьця людзей? Ці варта падчас кампаніі кінуць усе сілы на сталіцу, на Менск? Гэтыя праблемы абмяркоўваюць у “Праскім акцэнце” дэпутат Балаазерскага гарсавету Юрась Губарэвіч, намесьнік старшыні партыі БНФ Віктар Івашкевіч і сябра палітрады Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Паўлаў.

(Дракахруст: ) “На мінулым тыдні Аляксандар Лукашэнка падпісаў указ аб правядзеньні выбараў у мясцовыя Саветы, яны прызначаныя на 14 студзеня наступнага году. Ці варта дэмакратычным сілам, тым , хто хоча пераменаў , удзельнічаць у гэтых выбарах? Некаторыя беларускія палітыкі адказваюць “не”. Да байкоту заклікала КХП БНФ. Вось меркаваньне намесьніка старшыні гэтай партыі Юрася Беленькага”.

(Беленькі: ) “Даўно няма выбараў, адбываюцца толькі дзеі, якія можна назваць выбарчым фарсам і ня больш за тое. Акрамя таго, важна зазначыць і гэта вельмі сур’ёзна, што да так званых мясцовых выбараў могуць далучыць рэфэрэндум па так званым Канстытуцыйным акце, а фактычна па ліквідацыі сувэрэннага статуса Рэспублікі Беларусь. І гэта вельмі сур’ёзна”.

(Дракахруст: ) “6 кастрычніка супраць удзелу дэмакратычных сілаў у выбарах выказаўся старшыня БСДГ Станіслаў Шушкевіч. Ён заклікаў да байкоту, паводле яго «для апазыцыі прыйшоў час спыніць ліць ваду на млын рэжыму". Сярод прычынаў, паводле якіх ня варта ўдзельнічаць у выбарах, Шушкевіч назваў прыняцьце новай рэдакцыі Выбарчага кодэкса, якая, на яго думку, робіць шанцы дэмакратычных кандыдатаў трапіць у мясцовыя выбары яшчэ больш уяўнымі. "Толькі дурні могуць пайсьці на гэтыя выбары", - сказаў старшыня БСДГ. Вы, паважаныя ўдзельнікі нашай перадачы, належыце да партыяў, якія абвясьцілі, што будуць удзельнічаць у выбарах. Значыць, паводле Шушкевіча вы-....хто? Віктар Івашкевіч, Вам слова”.

В.Івашкевіч: Усе разумеюць, што вынікі галасаваньня будуць падтасаваныя і самае галасаваньне ня мае сэнсу па вялікім рахунку.Але ёсьць сэнс выкарыстаць гэтую выбарчую кампанію для прапаганды сваіх каштоўнасьцяў
(Івашкевіч: ) “Па-першае, хачу сказаць, што на мінулым тыдні адбылася нарада кіраўнікоў тых арганізацыяў, якія вырашылі браць удзел у выбарах. Там было прадстаўлена 12 палітычных суб''ектаў - фактычна ўсе , хто ўваходзіць у аб''яднаныя дэмакратычныя сілы плюс Сацыял-Дэмакратычная ПАртыя "Грамада" на чале з Казуліным. І быў прадстаўнік БСДГ Астапенка, які сказаў, што яны ўдзельнічаюць у выбарах і будуць вылучаць кандыдатаў у дэпутаты. Таму тая фраза, якую сказаў Шушкевіч падчас абмеркаваньня гэтага пытаньня, не пацьвердзіліся далейшымі рашэньнямі партыі.

Па-другое, усе разумеюць, што вынікі галасаваньня будуць падтасаваныя і самае галасаваньне ня мае сэнсу па вялікім рахунку. Але ёсьць сэнс выкарыстаць гэтую выбарчую кампанію для прапаганды сваіх каштоўнасьцяў, ідэй, бо ўлады ўсё ж падчас выбарчай кампаніі дазваляюць мікраскапічныя, але паслабленьні ў правядзеньні агітацыі апазыцыйнымі сіламі. І ў гэтай магчымасьцю трэба скарыстацца”.

(Дракахруст: ) “Спадар Паўлаў, Ваша партыя таксама вырашыла ўдзельнічаць у выбарах. А якая мэта гэтага ўдзелу? Чаго Вы хочаце дасягнуць сваім удзелам? Ці проста, як сказаў Віктар, правесьці агітацыю, нагадаць грамадзянам , чаго вы хочаце, якія вашы мэты? Ці можа вы хочаце рэвалюцыю зьдзейсьніць. І дарэчы - ці могуць мясцовыя выбары стаць каталізатарам працэсу, кшталту тых, якія былі 19-25 сакавіка сёлета?”

А. Паўлаў: Калі нашы кандыдаты пойдуць зьбіраць подпісы, будуць займацца агітацыяй, яны будуць даводзіць выбаршчыкам, што тыя кандыдаты, якіх прапануе ўлада, ніколі ня будуць вырашаць сацыяльныя пытаньні насельніцтва
(Паўлаў: ) “Я цалкам згодны з тым, што сказаў Віктар. Мы наагул не называем гэтую кампанію выбарамі. Мы гаворым пра выбарчую кампанію. Дэмакратычныя, апазыцыйныя сілы часта скардзяцца на тое, што няма магчымасьці камунікаваць з насельніцтвам, данесьці да насельніцтва нашае бачаньне праблемаў, нашае бачаньне разьвіцьця краіны. Зараз зьяўляецца тая сытуацыя, калі мы ў межах дзейнага заканадаўства можам свабодна камунікаваць з насельніцтвам і распавесьці яму тое, пра што я казаў. Калі мы гэта не скарыстаем, то ў мяне ўзьнікае пытаньне спадару Шушкевічу - а якім спосабам нам тады яшчэ камунікаваць з насельніцтвам? Калі нашы кандыдаты пойдуць зьбіраць подпісы, будуць займацца агітацыяй, яны будуць даводзіць выбаршчыкам, што тыя кандыдаты, якіх прапануе ўлада, ніколі ня будуць вырашаць сацыяльныя пытаньні насельніцтва. Чаму? Адказ прасты. Каго ўлада пераважна прапануе ў дэпутаты? Загадчыка паліклінікі, начальнік міліцыі, кіраўнік вытворчасьці - усе людзі, якія ўбудаваныя ў дзейную сёньня вэртыкаль. І стаўшы дэпутатам, такі чалавек ніколі ня будзе рашаць сацыяльныя пытаньні насельніцтва, бо будзе баяцца страціць сваё працоўнае месца. Ёсьць яшчэ шмат чаго, што мы павінны сказаць нашаму насельніцтву, нашаму народу”.

(Дракахруст: ) “Наколькі я зразумеў са словаў і Віктара, і Анатоля, мэта дэмакратычных сілаў на выбарах - агітацыя, а не атрыманьне дэпутацкіх мандатаў. Перад мінулымі выбарамі ў мясцовых Саветах прыхільнікі удзелу дэмакратычных сілаў у выбарах казалі пра шэраг магчымасьцяў, які можа адкрыцца перад дэпутатамі - якія-ніякія, а ўсё ж уладныя рычагі камунікацыя з насельніцтвам, (дэманстрацыя яму, што апазыцыянэры могуць ня толькі гаварыць, але і нешта рабіць, магчымасьць зарабіць аўтарытэт, адстойваючы інтарэсы людзей у канкрэтных сутыкненьнях з бюракратыяй) -- камунікацыя з самой гэтай бюракратыяй, з уладай на месцах.

Тады некалькі дзесяткаў чалавек дэмакратычных поглядаў былі абраныя ў мясцовыя Саветы, адзін зь іх - Юрась Губарэвіч. Юрась, гэтыя спадзевы, гэтыя надзеі спраўдзіліся?”

Ю. Губарэвіч: Зараз улада паводзіць сябе адносна дэмакратычных дэпутатаў , як да звычайных апазыцыянераў. Розьніцы вялікай я тут ня бачу
(Губарэвіч: ) “Так , яно спраўдзілася. Але адразу хачу сказаць, што за тыя 4 гады, якія прайшлі з мясцовых выбараў 2003 году, сытуацыя памянялася ня ў лепшы бок. На тую кампанію было ісьці прасьцей , бо ўлады не надавалі вялікай увагі мясцовым выбарам, яны не разьлічвалі, што нехта пройдзе, што нехта будзе падтрыманы насельніцтвам. Але гэта адбылося і на першым этапе для мясцовай улады гэта быў шок. Яны за апошнія 5 гадоў адвыклі ад прысутнасьці апазыцыі ў мясцовых Саветах, а гэта фактычна, паводле нашага заканадаўства, орган дзяржаўнай улады. Яны ад пачатку ня ведалі, як сябе паводзіць з гэтымі людзьмі. Мы гэтым карысталіся і шмат чаго атрымлівалася. Найперш гэта кантакты з насельніцтвам, праз тое, што мы ўздымалі вострыя сацыяльныя праблемы, праз перапіску з органамі дзяржаўнай улады, у складаных пытаньнях выходзілі на пракуратуру, на суды.

Прыкладаў і ў мяне, і ў маіх калегаў у регіёнах даволі шмат. Але на апошнім этапе і ў гэтым пляне сытуацыя зьмянілася ў горшы бок. Як паказваюць апошнія прыклады, са звальненьнем дэпутатаў праблемы зараз няма, той жа самы Чыгір, можна назваць яшчэ дзесятак прозьвішчаў. Хаця ў заканадаўстве ёсьць артыкул, які абараняе працоўныя правы дэпутата, гэта азначае, што ён ня можа быць звольнены бяз згоды Савета. Але гэта парушаецца і дэпутата выкідаюць на вуліцу.

Тое самае - суды, штрафы ў дачыненьні да дэпутата, ён ня мае ніякага імунітэту. Зараз улада паводзіць сябе адносна дэмакратычных дэпутатаў, як да звычайных апазыцыянэраў. Розьніцы вялікай я тут ня бачу”.

(Дракахруст: ) “Юрась, ці правільна я Вас зразумеў, што Вы падзяляеце прагноз Віктара, што вынікам наступных мясцовых выбараў будзе нуль дэпутатаў ад дэмакратычных сілаў, што спадзявацца на мандаты проста не выпадае”.

Ю. Губарэвіч: У нас у Белаазёрску колькасьць акругаў у гарадзкі савет зьменшылі з 25 да 17. Некаторыя жартуюць, што не знайшлося 25 надзейных людзей, дык вырашылі падагнаць колькасьць акругаў пад тую лічбу, якая ёсьць у сьпісе
(Губарэвіч: ) “Я бы так адназначна не сказаў. Магчыма, пры адпаведнай працы ў некаторых рэгіёнах вынік можа быць іншы, але выключна там, дзе людзі раней "не засьвяціліся" , як моцная апазыцыя мясцовай уладзе. Але збольшага я прагназую, што будучыя дэпутаты ўжо зараз прызначаныя, ужо ёсьць сьпісы зь іх прозьвішчамі і ўсё пройдзе паводле сцэнару рэфэрэндуму 2004 году і апошніх прэзыдэнцкіх выбараў. Выбарчыя камісіі атрымалі адпаведныя ўстаноўкі. Нават у нас у Белаазёрску колькасьць акругаў у гарадзкі савет зьменшылі з 25 да 17. Некаторыя жартуюць, што не знайшлося 25 надзейных людзей, дык вырашылі падагнаць колькасьць акругаў пад тую лічбу, якая ёсьць у сьпісе”.

(Дракахруст: ) “Спадар Паўлаў, а на што разьлічвае Ваша партыя: што хтосьці прарвецца і гэта ёсьць мэта вашых дзеяньняў ці вы робіце стаўку выключна на агітацыю, а на мандаты вы і не разьлічваеце, бо сытуацыя такая, якая ёсьць? “

(Паўлаў: ) “Не, чаму. У нас ёсьць шэраг фігураў, скажам, у Жодзіна ёсьць вельмі сур''ёзны чалавек - Аляксандар Валчанін. Пры нармальнай працы і яго вядомасьці ўладзе будзе вельмі цяжка спыніць яго. Ёсьць і іншыя.

Пра галоўную мэту я ўжо сказаў, але калі дзесьці ідуць нашы моцныя кандыдаты, зразумела, мы прыкладзем максымум высілкаў, каб яны маглі прайсьці. Адно ня выключае іншае. Хаця мы разумеем, што гэта будуць лічаныя адзінкі”.

(Дракахруст: ) “Калі ўсё ж вырашана ўдзельнічаць у выбарах, весьці агітацыю, то, так бы мовіць, пра што яе весьці? Ці лёзунгі, тэмы агітацыі павінны быць агульнанацыянальныя – Беларусь – у Эўропу, свабоду палітвязьням, свабоду друку, абаронім незалежнасьць, супраць кантрактнай сыстэмы, ці лёзунгі , тэмы кампаніі павінны быць лякальнымі – пабудаваць, скажам, у тым жа Белаазёрску школу ці дарогу, захаваць мясцовы рэчавы рынак, скасаваць несправядлівыя мясцовыя падаткі, звольніць кепскага кіраўніка мясцовай міліцыі? Вось як бачыць сабе сваю перадвыбарчую кампанію намесьнік старшыні БСДП “Грамада” Уладзімер Нісьцюк”.

(Нісьцюк: ) “"Выбары ў мясцовыя саветы -- гэта ня выбары заканатворцаў. Для выбарніка гэта выбары чалавека, які будзе абараняць яго інтарэсы на месцы. Мясцовы дэпутат -- гэта дэпутат, які павінны змагацца за іх зацікаўленасьці ў жыльлёва-камунальных праблемах, абараняць ад мясцовых уладаў, якія парушаюць іх рэальныя сацыяльныя правы. Ну, і, зразумела, вельмі многае залежыць ад таго, як кожны з кандыдатаў будзе праводзіць сваю кампанію. Я, прыкладам, у межах сваёй выбарчай акругі ўжо паўгода сустракаюся зь людзьмі, цікаўлюся іх праблемамі. Нейкія мы ўжо разам вырашылі, нейкія яшчэ вырашым. І таму я прыйду да выбарнікаў ня як прадстаўнік партыі ці дэмакратычных сілаў. Я прыйду як чалавек, які згодны і гатовы абараняць іх інтарэсы ў Менскім гарсавеце".

(Дракахруст: ) “Пазыцыя спадара Нісьцюка – відавочна другая з тых двух магчымасьцяў, пра якія я казаў. Ён нават ня пойдзе, як прадстаўнік партыі. Віктар, на Ваш погляд, наколькі ўдалай Вам бачыцца такая пазыцыя?”

В. Івашкевіч: Ёсьць людзі, якія жывуць пабытовым жыцьцём, але яны на сёньняшні дзень маюць кантракт з Лукашэнкам - ён абяцае (і пакуль што выконвае) паляпшэньне іх матэрыяльнага жыцьця, яны абяцаюць і выконваюць палітычную ляяльнасьць
(Івашкевіч: ) “Я лічу, што грамадзтва зараз падзяляецца на тры няроўныя часткі. Адны эстэтычна блізкія да Аляксандра Лукашэнкі, яны любяць Сталіна, любяць Гітлера, якія проста любяць Лукашэнку. Іншыя ізноў жа эстэтычна на дух не пераносяць гэты калгас, "савок" і протафашызм. Яны супраць. І ёсьць людзі, якія жывуць пабытовым жыцьцём, але яны на сёньняшні дзень маюць кантракт з Лукашэнкам - ён абяцае (і пакуль што выконвае) паляпшэньне іх матэрыяльнага жыцьця, яны абяцаюць і выконваюць палітычную ляяльнасьць.

І пакуль Лукашэнка здольны выконваць кантракт - паляпшаць матэрыяльнае становішча гэтых людзей, яны будуць выконваць кантракт ляяльнасьці Лукашэнку, як бы перад імі спадар Нісьцюк не раскланьваўся. У гэтай сытуацыі наша задача - актывізацыя тых людзей, якім брыдка глядзець на хамскія калгасныя праявы сёньняшняй улады, якія з пазыцый каштоўнасных, ідэалягічна-эстэтычных. а не каўбасных, супрацьстаяць гэтай уладзе. І наша задача - максымальна іх актывізаваць у дзеяньне, растлумачыўшы ім, што прыйсьці і кінуць паперку ў скрынку для галасаваньня - гэта на сёньняшні дзень абсалютна нікому не патрэбна. А патрэбна , каб гэты чалавек распаўсюджваў улёткі, ішоў на вуліцу, удзельнічаў у мітынгах - толькі такім шляхам можна дамагчыся пераменаў.

Паводле нашай пазыцыі, пазыцыі Фронту мы павінны максымальна наладзіць кантакт з гэтымі 25 -цю % людзей і вылузіць адтуль некалькі тысяч актывістаў, якія далучацца да палітычнай працы, растлумачыўшы гэтым людзям - гэтым 25% дэмакратычнага электарату, што партыі ў сваім сёньняшнім стане бяз іх дапамогі ня могуць выканаць тыя спадзяваньні, якія гэтыя людзі на партыі ўскладаюць - зьмяніць рэжым. Мы павінны пераканаць іх, каб яны сталі ня проста гледачамі, заўзятарамі футбольнага матчу, а каб яны самі сталі гульцамі, ня проста электаратам . бо выбараў няма, а актыўнымі грамадзянамі, якія змагаюцца за свае правы па-за галасаваньнем”.

(Дракахруст: ) “Спадар Губарэвіч, мне здаецца, што мінулую кампанію, калі Вы сталі дэпутатам, Вы вялі ня зусім у такой форме, якую прапануе зараз Віктар. Ці зьбіраецеся Вы зараз весьці яе так, як кажа Віктар - арыентавацца толькі на тых, хто ўладу на дух не пераносіць, а астатніх аддаваць уладзе?”

Ю. Губарэвіч: Трэба арыентавацца і на людзкія праблемы, бо людзі могуць цябе не зразумець, чаму ты ідзеш на мясцовыя выбары, а гаворыш выключна пра палітыку. Калі ты ідзеш ад дзьвярэй да дзьвярэй, на іх жа не напісана, хто там жыве - наш прыхільнік ці праціўнік
(Губарэвіч: ) “Пачнём з таго, што і для спадара Нісьцюка, і для спадара Івашкевіча, калі яны пойдуць на выбары са сваімі канцэпцыямі, вынік будзе абсалютна аднолькавы. Таму пытаньне ў тым, як весьці кампанію. Я лічу, што на сёньняшнім этапе магчыма сумяшчэньне гэтых двух падыходаў. Канечне, трэба арыентавацца і на людзкія праблемы, бо людзі могуць цябе не зразумець, чаму ты ідзеш на мясцовыя выбары, а гаворыш выключна пра палітыку. Калі ты ідзеш ад дзьвярэй да дзьвярэй, на іх жа не напісана, хто там жыве - наш прыхільнік ці праціўнік.

Але я лічу, што трэба казаць і пра агульнабеларускія праблемы. І тут магчыма будаваць пэўную сувязь паміж мясцовымі праблемамі і праблемамі краіны. Калі ў горадзе нешта ня робіцца, не закатваецца асфальт на пэўнай вуліцы, пра гэта трэба казаць. Трэба казаць, што мы можам гэта зрабіць, але мы можам гэта зрабіць тады, калі зьменіцца ўлада. ТАму што гэтая ўлада не дае грошы ў рэгіёны. Трэба сказаць людзям, што пасьля зьмены Лукашэнкі гэтыя пытаньні будуць вырашацца значна лепш”.

(Дракахруст: ) “Спадар Анатоль, а у якім ключы будзе дзейнічаць Ваша партыя?”

А. Паўлаў: Сёньня, калі ў кішені 20 тысяч рублёў, у краму можна не заходзіць. А гэта 10 даляраў. Праедзьце на тралейбусе туды-сюды - даляр аддалі. 30 дзён - гэта 30 даляраў. І пра гэта сёньня людзі абмяркоўваюць і на працы, і дома
(Паўлаў: ) “У нас у партыі таксама ёсьць розныя меркаваньні, адны падзяляюць погляд Івашкевіча, іншыя схіляюцца да меркаваньня Нісьцюка. Але пераважны пункт гледжаньня адлюстраваны ў нашым поглядзе на тое, якімі павінны быць улёткі кандыдатаў. Першая частка ўлёткі для ўсіх дэмакратычных кандыдатаў павінна быць аднолькавай, з адзіным брэндам. Скажам, спадара Нісьцюка абралі ў Менскі гарсавет. Ён там будзе адзін. А усяго дэпутатаў 55. Што адзін ён там зможа зрабіць? Таму выбаршчыкам, якія паводле спадара Івашкевіча, падпісалі кантракт аб ляяльнасьці. мы павінны ім патлумачыць, што пакуль у гарадзкім Савеце, у палаце прадстаўнікоў, будзе, умоўна кажучы, адзін Нісьцюк, то нічога ў нас ня зьменіцца.

Што ў нас сёньня непакоіць усё насельніцтва - ад правых да левых? Гэта няўрымсьлівы рост цэнаў на ўсё. Сёньня калі ў кішэні 20 тысяч рублёў, у краму можна не заходзіць. А гэта 10 даляраў. Праедзьце на тралейбусе туды-сюды - даляр аддалі. 30 дзён - гэта 30 даляраў. І пра гэта сёньня людзі абмяркоўваюць і на працы, і дома.

Мы павінны сказаць людзям, што існая сыстэма пабудаваная на тым, што цэны расьлі і будуць расьці. І калі вы хочаце спыніць рост цэнаў, трэба памяняць сыстэму. А для гэтага трэба прывесьці дэмакратычных людзей на ўсе ўзроўні ўлады.

Таму, я згодны з Івашкевічам, трэба працаваць і са сваімі выбаршчыкамі, але не забываць і пра тыя 40% і нават пра прыхільнікаў прэзыдэнта. Вы скардзіцеся на рост цэнаў? Ён ніколі ня спыніцца пры гэтай сыстэме. Бо раздзьмуты дзяржаўны апарат. Нядаўна ўрад абмяркоўваў праблему, што ў 4 разы вырасла колькасьць чыноўнікаў. А паглядзіце , колькі ў нас сілавікоў. У міжнароднай эканоміцы даўно вядома, што калі ў мірны час у дзяржаве больш 1% людзей служаць у сілавых структурах, такая эканоміка разьвівацца ня можа. Іх жа трэба апрануць, абуць, машыны памяняць, глядзіце, у міліцыі кожны год новыя машыны - то "опелі", то яшчэ штосьці. Значыць, 7 мільёнаў беларусаў-працаўнікоў павінны зьбіраць грошы, каб іх карміць. Натуральна, што рост цэнаў быў, ёсьць і будзе”.

(Дракахруст: ) “Нядаўна Сьвятлана Калінкіна апублікавала ў Інтэрнэт-выданьні “Партызан” артыкул пад назваў “Ці мае сэнс рэвалюцыя ў Жабінцы?” На думку Калінкінай апазыцыі, дэмакратычным сілам ня варта нават спрабаваць дасягнуць нечага ў рэгіёнах, мэтай паводле яе можа быць толькі Менск, сталічны гарсавет і раённыя Савету сталіцы. Бо калі ў Беларусі што і адбудзецца, то толькі ў сталіцы і праз сталіцу. Юрась, гэта ў пэўнай ступені Вам выклік. Ці згодны Вы з Калінкінай?”

Ю. Губарэвіч: Праца ў рэгіёнах адбіваецца і на настроях у Менску, бо большасьць менчукоў - гэта выхадцы з вёсак і малых гарадоў па ўсёй Беларусі, у іх там засталіся сваякі, блізкія, часам бацькі, і думка робіцца часам вырашальнай у фармаваньні поглядаў жыхароў сталіцы
(Губарэвіч: ) “Калі з гэтым пагадзіцца, то мне зараз трэба распускаць сваю каманду і ісьці адпачываць, бо ані я, ані шмат іншых людзей з рэгіёнах бліжэйшым часам пераяжджаць у Менск не зьбіраюцца. А калі сур''ёзна, то працаваць трэба паўсюль і ў першую чаргу там, дзе ёсьць каманды, здольныя працаваць. Зь іншага боку праца ў рэгіёнах адбіваецца і на настроях у Менску, бо большасьць менчукоў - гэта выхадцы з вёсак і малых гарадоў па ўсёй Беларусі, у іх там засталіся сваякі, блізкія, часам бацькі, і думка робіцца часам вырашальнай у фармаваньні поглядаў жыхароў сталіцы.

Існуе меркаваньне, што ў правінцыі пераважная большасьць за Лукашэнку. Таму мы павінны працаваць на тое, каб мяняць сьветапогляд людзей ня толькі ў сталіцы, але і ў рэгіёнах. Гэта ня выключае ўзмацненьня працы і ў Менску, але менавіта ўзмацненьня, а не канцэнтрацыі працы выключна на сталіцы”.

(Паўлаў: ) “У прапанове Калінкінай ёсьць пэўны сэнс, бо гісторыя паказвае, што ўсе сур''ёзныя падзеі адбываюцца ў сталіцах. Але зь іншага боку ўявіце сабе сытуацыю, што ва ўсіх Жабінках - я не хачу крыўдзіць нашы рэгіёны, там мужныя людзі працуюць ва ўмовах вельмі моцнага ціску, дык вось калі ў кожным райцэнтры да выканкаму выйдзе па тысячы чалавек. А калі яшчэ тое самае будзе ў нашых абласных цэнтрах, у буйных гарадах. Ня трэба забываць, што скажам, Гомель - гэта паўмільёна людзей, Бабруйск - 200 тысяч чалавек. Нам трэба больш працаваць з гарадамі, у нас каля 6 мільёнаў чалавек жывуць у буйных гарадах. Хіба ў іх ня трэба працаваць? Таму я лічу, што нельга зацыклівацца на адной сталіцы. і забываць аб рэгіёнах. Зразумела, у малых населеных пунктах цяжэй падняць людзей, але там і лягчэй падлічыць, там людзей лягчэй спытаць, за каго ты галасаваў, і даведацца праўду. Там ўсе адзін аднаго ведаюць і там цяжка схаваць канцы ў ваду”.

В. Івашкевіч: Калі разглядаць гэтыя мясцовыя выбары ў кантэксьце стратэгіі, то гэта - падрыхтоўка да масавых акцыяў увесну наступнага году, гэта ідэалягічная артпадрыхтоўка
(Івашкевіч: ) “Па-першае, на мясцовых выбарах галоўны рэсурс - гэта людзі. А мы іх ня можам, як сказаў спадар Губарэвіч, усіх перасяліць у Менск. І таму там, дзе зьяўляецца актывіст, што вельмі рэдка, каштоўна і на вагу золата, там ён і працуе, там яго трэба і падтрымліваць.Таму што на сёньняшні дзень няма роўнай прапорцыі паміж колькасьцю насельніцтва і колькасьцю актывістаў. Актывісты зьяўляюцца там, дзе яны зьяўляюцца, і гэта не абавязкова будзе Менск ці Берасьце, гэта можа быць Вілейка ці Ліда. І мы абавязаныя падтрымаць тых людзей, якія гатовыя змагацца, бо пераважная большасьць людзей ня хоча змагацца.

Іншая справа, што падчас масавых акцыяў , калі ў Менску было 19-20 сакавіка, людзі з рэгіёнаў ехалі ў Менск. І ў намётавым гарадку сярод тых, хто стала там начавалі, была пераважная большасьць рэгіяналаў, бо менчукі ішлі дахаты грэцца, а рэгіяналы, якія прыехалі - ім было няма куды дзецца, акрамя гэтых намётаў.

Каб вось гэтыя рэгіяналы прыехалі ў Менск, яны павінны быць у рэгіёнах. І калі разглядаць гэтыя мясцовыя выбары ў кантэксьце стратэгіі, то гэта - падрыхтоўка да масавых акцыяў увесну наступнага году, гэта ідэалягічная артпадрыхтоўка. І яе трэба праводзіць і лягічна праводзіць там, дзе ёсьць тыя людзі, якія будуць гэта праводзіць. Скажам, у Мастах, у Шчучыне, у Сьвіслачы ў нас ёсьць людзі, а ў Наваградку, дзе 30 тысяч жыхароў - няма. Дык што - мы будзем кідаць нейкія рэсурсы ў Наваградак, дзе няма на каго абаперціся, а чалавека, які гатовы змагацца ў пасёлку Сьвіслач мы пракінем? Гэта нелягічна.

На сёньня галоўны рэсурс - гэта людзі, а матэрыяльны рэсурс трэба прывязваць да людзей, якія гатовыя змагацца там, дзе яны жывуць”.
XS
SM
MD
LG