Лінкі ўнівэрсальнага доступу

"На жаль, газэту "Придурок" не зарэгістравалі"


Падрыхтаваў Зьміцер Падбярэскі Пра што пісалі беларускія газэты 28 лістапада ў розныя гады мінулага.

“Беларуская крыніца” на гэтым тыдні 1927 году друкуе верш Сяргея Пеюна “Лістапад”:

Але-ж я надзею маю: Восень пройдзе і тагды, — Мой Народ гурбой спаткае Жыцьця шчасныя гады!

Сонца з хмарак твар пакажа, Неба кончыць сьлёзы ліць, — І пазнае сіла ўража, Што мы зможам вольна жыць!

Хай-жа суму лісьць далёка Адляціць ад нас назад! — Ў Волю верым мы глыбока! — Хоць кругом йшчэ Лістапад.

“Знамя юности” ў 1967 годзе піша: “Горад юнага лёсу, горад дзёрзкай мары; горад, сярэдні ўзрост жыхароў якога складае 27 гадоў; горад, дзе провады на пэнсію — яшчэ экзатычны выпадак... Гэта — Наваполацк... Горад яшчэ такі малады, што й сёньня вам могуць паказаць на беразе Заходняй Дзьвіны месца, адкуль адплываў першы паром перасяленцаў у “новы сьвет”. Разам з горадам мужнеюць ягоныя будаўнікі. Да слаўнага юбілею Кастрычніка навапалачане вырашылі атрымаць першы беларускі поліэтылен і слова сваё стрымалі”.

На старонках “Имени” ў 1997 годзе Ігар Гермянчук на пытаньне, ці сапраўды ён зьбіраўся рэгістраваць газэту пад назвай “Придурок”, адказвае: “Было такое. На жаль, яе не зарэгістравалі. Відаць, таму, што адразу ж зьвязалі гэты назоў зь нейкім канкрэтным чалавекам... Газэта павінна была быць прысьвечана аднаму чалавеку. Гэта мог быць зьбіральны вобраз, але ўсе б ведалі, хто гэты чалавек... Але цяпер, калі ў нас не атрымаецца абараніць сваё права выдаваць нармальную газэту, дык падпольна мы, безумоўна, будзе выпускаць зусім не газэту “Придурок”.
XS
SM
MD
LG