Лінкі ўнівэрсальнага доступу

logo-print

“Мэсія” вярнуўся на беларускую канцэртную сцэну


Юлія Шарова, Менск 5 кастрычніка ў Беларускай дзяржаўнай філярмоніі прагучала араторыя Георга-Фрыдрыха Гендэля “Мэсія” – твор, які вельмі часта выконваецца ў Эўропе, але надзвычай рэдка цалкам гучыць у Беларусі. Пастаноўку ажыцьцявіў дырыгент Пётр Вандзілоўскі разам са сваім Камэрным аркестрам. Сярод выканаўцаў таксама Дзяржаўны камэрны хор і салісты Беларускай опэры. Генэральную рэпэтыцыю “Мэсіі” сёньня наведала наша карэспандэнтка.

Апошнім разам араторыя “Мэсія” цалкам гучала ў Менску 15 гадоў таму. З тых часоў пэўныя ўрыўкі з твору гралі й сьпявалі розныя калектывы і выканаўцы, але сабрацца ды сыграць усё разам ад пачатку да канца вырашылі толькі цяпер. Пётар Вандзілоўскі, мастацкі кіраўнік і дырыгент Дзяржаўнага камэрнага аркестру, апавядае пра сваё ўспрыняцьце музыкі Гендэля:

Вандзілоўскі: “Апроч таго, што яна аб’ектыўна прыгожая – там прыўкрысныя мэлёдыі, – яна напісаная з аднаго боку для шырокага кола слухачоў таго часу нават – гэта 300 гадоў таму. Яна дэмакратычная й даступная, але разам з тым яна не банальная. Яна вельмі паглыбленая, і ў ёй геніяльнасьць кампазытара відавочная”.

Сам дырыгент мае вялікі досьвед выкананьня “Мэсіі” – у Эўропе, зь іншымі аркестрамі. Гэта дазволіла яму абраць аптымальную, зь ягонага пункту гледжаньня, манеру – лёгкі й няжорсткі гук, які дазваляе дакладна адчуць усю прыгажосьць барокавай паліфоніі, але разам з тым запаўняе няпростую ў акустычным сэнсе залю Белдзяржфілярмоніі.

Аднак на ашаламляльны посьпех “Мэсіі” ў беларускай шырокай публікі маэстра Вандзілоўскі не разьлічвае і тлумачыць, чаму араторыю выконваюць у Менску гэтак рэдка:

Вандзілоўскі: “Мяркую, што наш культурны асяродак ідзе крыху па іншым шляху разьвіцьця. І гэтая музыка выявілася па-за полем увагі, нягледзячы на тое, што гэта безумоўны шэдэўр”.

Тэнар Рыгор Палішчук, вядомы канцэртны і опэрны сьпявак, таксама зьвяртае ўвагу на недастатковую запатрабаванасьць такой музыкі ў беларускіх канцэртных залях:

Палішчук: “Тут ёсьць, мне падаецца, пэўная віна й Міністэрства культуры, бо цяпер чамусьці незразумела зь якіх прычынаў усе сродкі ды высілкі скіраваныя на суцэльную эстраду. Прычым не на найлепшую эстраду. Эстрада – гэта і джаз, і рок, і іншыя розныя жанры. А тут, прабачце, адна танная папса й нічога болей. А гэта, мякка кажучы, зводзіць інтэлект нацыі ў нуль”.

Са словаў спадара Палішчука, беларускія выканаўцы прызвычаіліся арыентавацца на сярэдняга слухача, які ў клясычнай музыцы прызнае толькі шлягеры, кшталту куплетаў Герцага з “Рыгалета”. Таму прафэсійныя музыканты таксама ня хочуць ісьці ў непапулярным кірунку, кшталту барокавай музыкі.

Развагі працягвае салістка Беларускай опэры, сапраністка Тацяна Гаўрылава:

Гаўрылава: “На маю думку, нам трэба ў нашай краіне прапагандаваць як мага болей барокавую дый увогуле клясычную старадаўнюю музыку, бо яна ня вельмі ў нас цяпер у модзе ў адрозьненьні ад Захаду, дзе цяпер проста бум барокавай музыкі. І мне хацелася б, каб слухач пранікнуўся гэткай жа любоўю, гэткай жа цікаўнасьцю да гэтай музыкі. Хоць мушу сказаць, што ў паасобку “Мэсія” Гендэля – гэта крыху эстэцкі твор, і яно даволі складаным будзе для простага слухача, які хацеў бы першапачаткова азнаёміцца зь нейкай барокавай музыкай”.

Беларуская філярмонія шукае тэнара, 12.09.2007 Ва Ўроцлаве завяршыўся Фэстываль беларускай культуры, 11.06.2007
XS
SM
MD
LG