Лінкі ўнівэрсальнага доступу

“Вясковы гонар” ачысьцілі ад штампаў і апранулі ў старыя касьцюмы


Юлія Шарова, Менск 12 чэрвеня Беларуская опэра прэзэнтавала на сцэне Цэнтральнага дому афіцэраў чарговую прэм''еру – спэктакль паводле твору П''етра Масканьі «Вясковы гонар» (Cavalleria rusticana). Гэты твор ня быў прынцыпова новым – опэра фармальна захоўвалася ў рэпэртуары тэатру, але яе ня гралі ўжо дзесяць год.

“Вясковы гонар” – гісторыя каханьня й рэўнасьці. Дзеяньне адбываецца ў сыцылійскай вёсцы пры канцы XIX стагодзьдзя. Галоўны герой опэры, Турыду, да таго, як сысьці ў войска, быў закаханы ў прыгажуню Лёлю. Лёля яго не дачакалася й пабралася з заможным Альфана. Вярнуўшыся, Турыду паспрабаваў суцешыцца разам з маладой дзяўчынай Сантуццай. Аднак Лёля спакусіла яго. Цяпер пакінутая й збэшчаная Сантуцца спрабуе вярнуць каханага і ўсё апавядае мужу Лёлі, Альфана.

Драму “любоўнага чатырохкутніка” ў Беларускай опэры абіралі з прагматычных меркаваньняў – тэатар, які ўжо два сэзоны працуе ў няродных сьценах, ня можа разьлічваць на дарагія й вялікія пастаноўкі. Таму й спыніліся на даўно знаёмай, але крыху забытай аднаактавай опэры.

“Вясковы гонар” для нас карысны чаму? Бо, па-першае, патрабуе меншых выдаткаў, чым любая іншая пастаноўка, – разважае мастацкі кіраўнік тэатру Маргарыта Ізворска. – Па-другое, займае цалкам увесь калектыў. І, па-трэцяе, калі мы падбіраем нейкія творы, мы думаем, ці маем мы тую колькасьць выканаўцаў, якія могуць зазьзяць”.

Менск, 06.12.2007. Дзеля эканоміі сродкаў некаторыя касьцюмы запазычылі зь іншых спэктакляў

Пастаноўку ажыцьцявілі толькі што запрошаны на пасаду галоўнага дырыгента заслужаны артыст Украіны Віктар Пласкіна й швэдзкі рэжысэр з расейскімі каранямі й адукацыяй Аляксандар Нардштрэм. Віктар Пласкіна ў папярэднія гады дырыгаваў у Менску асобнымі спэктаклямі, таму крыху ведаў магчымасьці беларускай трупы. Аляксандар Нардштрэм летась паставіў тут “Джані Скікі” Пуччыні.

Салістка тэатру Ніна Шарубіна, адна з выканаўцаў партыі Сантуццы, кажа, што ёй падабаюцца новыя падыходы да працы. Яна лічыць іх эўрапейскімі:

“Матэрыял не мурыжыцца месяц, два, тры, калі ўжо папросту, прабачце, усім млосна ад музыкі. Усе сьпевакі прыйшлі да працы з дырыгентам з вывучаным матэрыялам. Нехта мае нейкія паралельна кантракты, нехта зьяжджае. Прыяжджае – уключаецца зноў у працоўны працэс. Заўсёды ёсьць нейкае сьвежае ўспрыняцьце партыі, і праца не зьнясільвае эмацыйна й фізычна”.

Рэжысэр Аляксандар Нардштрэм вырашыў не паддавацца модным у сучаснай опэрнай рэжысуры плыням. Пастаноўшчык кажа, што не хацеў перайначваць творы – мяняць сэксуальную арыентацыю галоўных герояў, альбо пераапранаць хор і мімічны ансамбаль у форму АМАПу. Ягоны “Вясковы гонар” цалкам клясычны, ненаватарскі.

“Гісторыі гэтыя таму й клясычныя, бо гэта вечныя гісторыі, – кажа Нордштрэм. – У гэтым сэнсе яны не наватарскія. Зьмяніўся час, зьмянілася мова тэатральная ў нейкім сэнсе. Але музыка й сам па сабе сюжэт – гэта ўжо цяпер нязьменнае. Гэта ёсьць. І нашая справа прачытаць слушна й сучасна, каб гэта дайшло сёньня”.

Дырыгент-пастаноўшчык Віктар Пласкіна лічыць, што над такім спэктаклем вельмі складана працаваць – опэра-гіт абрасла шматлікімі штампамі, ад якіх “Вясковы гонар” даводзіцца ачышчаць:

“Пра што гэтая опэра? Гэта опэра пра лёс. Кожны з нас мае лёс. Вось гэта опэра пра лёс, пра тое, як складваюцца ўзаемаадносіны адзін з адным, і колькі трэба пакутваць, каб неяк выразіць сябе. Таму гэтая опэра жывая, і яна будзе жыць вечна”.

• Новы дырыгент Беларускай опэры абяцае перамены, 18.05.2007 • Балет “Легенда пра Ўленшпігеля” сыгралі ў соты раз, 25.04.2007 • У Нацыянальнай опэры – прэм’ера “Кававай кантаты” Баха , 16.03.2007
XS
SM
MD
LG