Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Колькі каштуюць Севярынец і Статкевіч?


Юры Дракахруст, Прага Павал Севярынец і Мікола Статкевіч умоўна-датэрмінова вызваленыя ад пакараньня абмежаваньнем волі. У чым прычыны гэтага вызваленьня і якія наступствы яно будзе мець?

Вызваленьне аднаго палітвязьня – магчыма, выпадковасьць, вызваленьне дваіх – ужо тэндэнцыя.

Прапановы Менску Эўропе супрацоўнічаць зь Беларусьсю без усялякіх умоваў, толькі з геапалітычных меркаваньняў, належнага водгуку ў Эўразьвязе не знайшлі. Галоўную умову – вызваленьне вязьняў – абыйсьці не атрымліваецца.

А неабходнасьць супрацоўніцтва з Эўропай робіцца ўсё больш пільнай, пацьверджаньне таму – і падпісаньне канчатковай дамовы аб продажы “Белтрансгазу”, і ліхаманкавы пошук альтэрнатыўных крыніцаў энэргіі па ўсім сьвеце – ад Вэнэсуэлы да Ірану, і плянаванае скарачэньне ільготаў.

Грошы надта патрэбныя, а дзе іх узяць? З другога боку і з эўрапейскіх сталіцаў пасьля згоды Менску на адкрыцьцё прадстаўніцтва Эўракамісіі прагучала прынцыповая згода абмяркоўваць тыя праблемы, якія найбольш цікавяць Менск – энэргетычную бясьпека і транзыт. Але беларускі бок, як мелася на ўвазе, павінен зрабіць нейкія мінімальныя крокі, зрабіць жэст добрай волі.

Вось Менск такі жэст і робіць. Пры гэтым твар захоўваецца – Севярынцу і Статкевічу засталося паводле прысуду быць за кратамі літаральна пару месяцаў, так што, фармальна кажучы, беларускія ўлады як бы і нічога не саступаюць, і заходняму ціску не паддаюцца. З другога боку, людзі былі ў зьняволеньні, прычым людзі вядомыя, чые імёны на слыху, а цяпер – на волі. Жэст відавочны, крок зроблены.

Цяпер Менск будзе чакаць ад Эўропы адпаведнага перніка, чакаць, што прыхільнікі больш мяккага падыходу ў Эўропе будуць настойваць на тым, што беларускія ўлады такі пернік заслугоўваюць.

Менск зацікаўлены ў тым, каб расьцягнуць працэс выкананьня ўмоваў вызваленьня палітвязьняў як мага даўжэй і атрымліваць узнагароды за кожны крок на гэтым шляху.

У свой час Усходняя Нямеччына наладзіла з Заходняй своеасаблівы бізнэс, выпускаючы зьняволеных дысыдэнтаў з турмаў на Захад за памяркоўную суму за кожную галаву. Нешта падобнае хацеў бы наладзіць і сучасны Менск.

Адыход Беларусі ад прынцыпаў свабоды настолькі значны, што калі атрымліваць плату за кожны крок назад – хопіць надоўга. Іншая справа – ці захоча плаціць іншы бок.

А іншы бок можа і захацець. Па-першае, таму, што іншымі сродкамі дасягнуць хаця б якіх зьменаў у Беларусі ў Эўропы не атрымліваецца. Па-другое, таму, што дачыненьні паміж Эўразьвязам і Масквой цяпер кепскія, як ніколі, што засьведчыў саміт Расея-Эўразьвяз у Самары.

У гэтай сытуацыі каштоўнасьць супрацьдзеяньня расейскаму уплыву, ураўнаважваньня гэтага ўплыву ў рэгіёне для Брусэлю падвышаецца незалежна нават ад паводзінаў Беларусі. Туркмэнскі і казахстанскі правадыры – таксама не анёлы, але тое, што Пуцін здолеў прывязаць іх да сябе, амаль пахавала эўрапэйскі праект альтэрнатыўнага шляху дастаўкі энэрганосьбітаў.

Чым горшыя дачыненьні паміж Брусэлем і Масквой, тым больш Лукашэнка можа атрымліваць дывідэндаў ад становішча трэцяга, які радуецца, паміж імі.
XS
SM
MD
LG