Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Я йшоў па зьледзянелым Бульвары ў госьці, трымаючы ў рукох толькі набытыя ў краме пляшку каньяку і торцік, такі джэнтэльмэнскі набор для паходу ў госьці.

Кампанія, куды я кіраваў, была ня вельмі знаёмая для мяне, але прыемная, з пэрспэктывай, як кажуць. Далікатнасьць сытуацыі вызначала тое, што там знаходзілася жанчына, да якой я меў сымпатыю й сантымэнт.

Тое, што я трымаў пляшку ў рукох, было ня вельмі правільна, бо гэта быў Бульвар, дзе прайшло маё юнацтва. Я ўжо завярнуў у патрэбны двор, як пачуў вокліч, відавочна зьвернуты да мяне:

— Здароў, бадзяга! Але не чакаў цябе ўбачыць, ты ж даўна разьвітаўся з Бульварам.

Я прыгледзеўся, хто гэта, бо з голасу пазнаць ня даў рады. Але, падышоўшы бліжэй, усё зразумеў. Мяне спыніў мой колішні прыяцель Гена, хлопец з суседняга двара, зь якім мы вучыліся ў паралельных клясах: я ў «А», ён у «Б».

Я адчуў, куды будзе хіліцца справа, і аж да зморшчын на твары пашкадаваў, што своечасова не схаваў каньяк у сумку, але хаваць было ўжо позна.

— Як справы, пішуцца? — жартам запытаўся ён.

— Пішуцца, — каротка пагадзіўся я.

— Куды кіруеш?

— Ды тут… трэба ў госьці зайсьці. Чакаюць, — намякнуў я на недахоп часу.

Гена паглядзеў мне ў вочы, пасьля на пляшку, і наўпрост, без звычайнай у такіх момантах прадмовы, неяк абыякава запытаў:

— Наліеш сотку?

— Ну вось, — падумаў я, ты йдзеш сабе ў госьці, у цябе натхнёны настрой, цябе чакаюць і тут раптам цябе перапыняе смурнога выгляду школьны ўспамін з такой несвоечасовай просьбай-мэтай кульнуць сотку.

Я паглядзеў на яго крануты двухдзённай няголенасьцю твар, прыпухлыя вочы, расшпіленую куртку...

Гена не выдаваў на клясычнага алканаўта, але мяне ўсё ж агарнула выразнае раздражненьне, якое немагчыма было схаваць. Думаю, Гена яго заўважыў, але чакаў майго адказу.

Я пералічваў варыянты: можна было спакойна адмовіць, спаслаўшыся на абставіны; прыдумаць што-кольвек; папросту праігнараваць. Але я, нечакана нават для самога сябе, чамусьці пагадзіўся.

— Пачакай, зараз у краму зойдзем плястыкоўкі набудзем, — ня дужа задаволеным тонам, з такім самым выразам на твары прамовіў я.

Мы й не сябравалі надта. Гена быў школьным прыяцелем, ня болей. Так, дваровыя юнацкія прыгоды, гітара пад акном, дзяўчыны-раўналеткі і спорт. Ён таксама займаўся спортам, барацьбой і дзю-до. Такія абставіны нас лучылі дадаткова. Была асобная тэма для абмеркаваньня. Трэніроўкі, спаборніцтвы, траўмы, перамогі й паразы.

Калісьці на пятаку каля турніка ў нашым двары я вучыў яго біць сэрыю — левай, правай наўпрост; левай збоку. Ён мяне – кідку прогібам.

І вось праз шмат гадоў, у абсалютна нязручны момант, мы йдзем у краму па плястыкоўкі, каб наліць яму тую няшчасную сотку, — раздражнёна разважаў я, адчыняючы дзьверы ў краму.

Я пачаў згадваць, калі апошні раз мы бачыліся. Гадоў пяць-сем таму, гуляючы зь сям’ёй па Камсамольскім возеры, я сустрэў яго з дамай. Гена быў у форме: вясёлы, радасны, пад шафэ. Сонца, віно, шашлыкі.

— Знаёмся, мая жонка. Другая. Новая, — рагатаў ён.

Гена працаваў рэзьнікам у краме й выглядаў на гаспадара жыцьця. Такі крэпкі, пэўны мужчына, з выразнымі біцэпсамі й цьвёрдым позіркам празрыстых блакітных вачэй. Мы перакінуліся парай неабавязковых фразаў, пасьмяяліся і разьвіталіся.

Але за гэтыя пяць-сем гадоў ягонае жыцьцё, як падалося, крыху зьмянілася. Прынамсі выгляд ягоны быў такі… стомлены. Позірк зрабіўся хутчэй філязофскім, чым пераможным, хоць вочы па-ранейшаму зьзялі празрыстым блакітам.

Мы селі на пакрытую сьнегам лаўку і я скруціў корак з бутэлькі. Пачалася размова. Але пра што ў такіх выпадках гавораць – пра тое, што было. Дзіўна, мы гаварылі, і мае раздражненьне й нецярплівасьць неяк пачалі асядаць.

Згадалі сяброў юнацтва й аднаклясьнікаў, першыя школьныя каханьні, розныя дваровыя гісторыі. Выпілі яшчэ. Калі размова кранула сям’ю, Гена дастаў і запаліў цыгарэту, зацягнуўся й скрушна, запінаючыся прамовіў:

— Неяк ня так усё пайшло. З жонкай другой таксама разьвёўся. Дзеці вырасьлі, даўно самі па сабе са сваімі сем’ямі, а два гады таму мама памерла. Адзін жыву...

— Ведаеш, — адказаў я. У кожнага свае канавы ў жыцьці, я вон таксама спрабую пераскочыць…

Мы пагаварылі яшчэ пару хвілін і падняліся з засьнежанай лаўкі.

— Дзякуй табе, Алег, — сказаў ён на разьвітаньне. — Ведаеш, добра, што сустрэліся.

Ягоны лоб сабраў зморшчыны, нібы ён яшчэ нешта хацеў згадаць, але так нічога й не сказаў. Мы паціснулі рукі, ён павярнуўся й пайшоў. Празь некалькі крокаў азірнуўся й памахаў мне рукой.

Я глядзеў яму ўсьлед. Зь неба прамінулага году падаў сьнег. Ягоная расшпіленая куртка разьляталася крыламі ад ветру.

Спазьніўшыся ў госьці, я выглядаў трошкі нягегла са сваёй пачатай пляшкай каньяку і прыпарошаным сьнегам торцікам, але навагодні вечар усе няёмкасьці моманту зафарбаваў сваімі вясёлымі фарбамі.

Увесну, неяк зноў апынуўшыся на Бульвары, я перасёкся зь яшчэ адным школьным сябрам з таго самага паралельнага «Б». Ён запытаў, ці сустракаецца наш «А».

— Ты ведаеш, здаецца, не. Вы былі дружнейшыя за нас, — адказаў я.

— А мы ў канцы зімы сустракаліся, — зазначыў ён. З тымі, хто даехаў. Пагаварылі, паўспаміналі.

— Я тут на Новы год выпадкова вашага Гену-дзюдаіста сустрэў. Пасядзелі зь ім, як калісьці, на лаўцы, — пасьміхнуўся я.

— Не, Гены не было. Памёр Гена напачатку вясны. Матор спыніўся. Увогуле, з нашага кляса ўжо дванаццаць чалавек сышло.

Сьвяціла сонца, я сядзеў у кабіне сваёй «Хонды», глядзеў на людзей, што сновалі туды-сюды пад бульварскімі дрэвамі і разумеў, чаму ня здолеў адмовіць Гену ў той сотцы. І дзякаваў богу, што сталася менавіта так.

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG