Лінкі ўнівэрсальнага доступу

logo-print

Жанчына з чарніцамі: «Стабільнасьць наша — у лесе»


На Гомельшчыне з надыходам грыбной ды ягаднай пары сотні людзей падаліся ў лясы, каб назьбіраць чарніц, лісічак ды баравікоў сабе на зіму, а таксама і на продаж, каб мець з гэтага дадатак да сьціплых пэнсій ды заробкаў.

Нават радыяцыя не спыняе гамельчукоў. Для многіх грыбы ды ягады — адзіная рэальная магчымасьць зарабіць на жыцьцё, не чакаючы абяцанага ўладамі росту эканомікі ды даходаў насельніцтва.

Схаваўшыся ў цень ад гарачага чэрвеньскага сонца, сярэдняга веку кабета, якая назвалася Надзеяй, прапануе пакупнікам Цэнтральнага рынку сьвежыя чарніцы. Яны акуратна насыпаны ў 200-грамовыя плястыкавыя шклянкі.

«Купляйце! Шклянка — 15 тысяч. У мяне самыя чыстыя чарніцы — каля Дзікалаўкі зьбірала. Чысьцейшых ня знойдзеце».

Чарніцы Надзеі

Чарніцы Надзеі

Чарніцы правераныя ў тутэйшай лябараторыі на радыяцыю. Утрыманьне радыенуклідаў цэзію-137 у іх сапраўды невысокае — 15 бэкерэляў на кіляграм.

«А хто ж у мяне купіць „брудныя“?! — кажа кабета. — Людзі ж трошку навучыліся адрозьніваць, што да чаго. Я ж зьбіраю, каб прадаць. Бо на два мільёны 300 тысяч хіба ж можна пражыць? Гэта толькі ў тэлевізары паказваюць, як у нас добра ды стабільна. А наша стабільнасьць — лес, дзе ёсьць грыбы ды ягады».

Праз колькі мэтраў на той жа тэрасе Цэнтральнага рынку прапануюць чарніцы ды лісічкі яшчэ трое зьбіральнікаў «дароў лесу».

Лісічкі

Лісічкі

Жанчына з чарніцамі цьвердзіць, што правярала ягады на радыяцыю, але нехта выпісаны лябараторыяй цэтлік прыхапіў з сабою.

«Чарніцы з Пярэдзелкі, гэта Лоеўскі раён. Радыяцыі ў іх нават менш, чым па норме», — хваліць свае ягады мужчына ў гадах.

«Дык, можа, дасыпаць — цэзію ці стронцыю, калі «менш, чым па норме»? — жартаўліва падхоплівае сусед, што гандлюе сьвежай бульбай ды гуркамі.

Мужчыны пагаджаюцца, што жарт жартам, а рэальнасьць такая, што пойдзеш і ў лес, і ў балота, і на поле, каб крыху зарабіць на тым, што дае ў цёплае надворʼе прырода. Бо і дзецям трэба дапамагчы, якія вучацца, будуюць кватэры ці маюць крэдыты на спажывецкія патрэбы, і самім трэба жыць і харчавацца, ды яшчэ пантофлі ці кашулю купіць.

Кляновыя венікі на 20 тысяч

Кляновыя венікі на 20 тысяч

У пэрыяд росквіту зеляніны на рынках можна бачыць гандляроў, якія прапануюць кляновыя альбо бярозавыя венікі, а падчас сьвятаў, такіх, як Сёмуха, нават балотны аер.

Аер ад нячысьцікаў

Аер ад нячысьцікаў

«Во нарвала ў балоце за пасёлкам Бярозкі, — тлумачыць спадарыня Юля. — Пяць тысяч за вязанку — і пах прыемны, і ад нячысьцікаў бароніць».

Каля міні-рынку ў мікрараёне «Стары аэрадром» часьцяком можна бачыць хударлявага на выгляд мужчыну, які нядорага прапануе гараджанам грыбы — па 25-30 тысяч за кіляграм. Назваўся Яўгенам, яму пяцьдзесят пяць гадоў.

«Год ужо бяз працы — летась скарацілі. Рабіў на абутковай фабрыцы „Праца“. Не выпадае не сядзець склаўшы рукі — перад сямʼёю сорамна. Жонка працуе, а я, выходзіць, дармаед. Хаджу, грыбы зьбіраю. На поўдзень ад Гомеля іх хапае — да самай украінскай мяжы».

Добрую працу былому абутніку знайсьці ў горадзе не ўдалося, бо цяпер на прадпрыемствах больш скарачаюць, чым набіраюць. А хадзіць за два мільёны наладчыкам, маляром ці грузчыкам, як лічыць беспрацоўны гамяльчук, толькі час марнаваць ды абутак таптаць.

Ажывіўся з надыходам лета й прыдарожны гандаль. Да бойкіх аўтатрас зборшчыкі выносяць і грыбы, і ягады.

Урадзілі трускалкі

Урадзілі трускалкі

У вёсцы Акцябар Буда-Кашалёўскага раёну, пры шашы Гомель-Магілёў, вяскоўцы прапануюць цяпер падарожнікам багата садовых ягад — трускалак і малінаў.

«Толькі мяне не фатаграфуйце, імя таксама не пытайце — не скажу, — папярэджвае жанчына, што выставіла на продаж кагадзе выбраныя трускалкі. — А то чакай потым падаткоўцаў альбо сельсавецкіх. А яно мне трэба? Тут хоць бы крыху зарабіць, калі ягада ўрадзіла».

XS
SM
MD
LG