Лінкі ўнівэрсальнага доступу

«Даніэла» і мэнтальнасьць


Джозэф Фаркухарсан, «Невясёлы зімовы дзянёк» (1883).

Джозэф Фаркухарсан, «Невясёлы зімовы дзянёк» (1883).

Сядзім у аўдыторыі БДУ. Прафэсар і я. Чакаем прыходу іншых удзельнікаў сустрэчы.

Пасьля даволі працяглай паўзы прафэсар кажа:

— Так... Сьнег і сьнег...

— Не кажыце, сёньня з Гародні — насілу даехаў! — сказаў я, каб падтрымаць размову.

— Вы пасьпелі, — і прафэсар паказаў на дзьверы, — а яны яшчэ не дайшлі, хоць сёньня ўжо ўсё ў горадзе прыбрана пасьля той завеі... Як яе? «Хаўер»?

— Не. «Даніэла». Хацелі сьнегу — то майце! — выказаў незадаволенасьць я.

— Не! Сьнег патрэбны! Гэта і вільгаць для расьлінаў, і покрыва ад марозаў. Полю, лесу...

«Селянін!» — падумаў я. Мне, гараджаніну — пофіг, што адбываецца на полі!


Ігар Кузьмініч


Шаноўныя чытачы, у гэтай рубрыцы кожны з вас можа апублікаваць свой тэкст, калі запрапануе цікавую тэму і ўкладзецца ў 100 словаў. Прысылайце свае прапановы на адрас svaboda@rferl.org




Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG