Лінкі ўнівэрсальнага доступу

У Слоніме грамадзкія актывісты стварылі ініцыятыву «Народны кантроль» і зьбіраюць подпісы супраць дэкрэту аб дармаедах. Яны патрабуюць, каб улады спачатку далі людзям працу і годны заробак, а толькі потым спаганялі з тых, хто ня хоча працаваць. Подпісы зьбіраюць каля 20 чалавек.

Слонім — адзіны горад у Гарадзенскай вобласьці, дзе актывісты зьбіраюць подпісы супраць дэкрэту Лукашэнкі аб дармаедах. Актывіст Іван Бедка апавядае, што ініцыятыва зьбіраць подпісы належыць самім гараджанам.

У тэксьце, пад якім людзі падпісваюцца, сказана, што найперш людзі патрабуюць, каб у горадзе стварылі годныя працоўныя месцы, з добрымі заробкамі, а потым прыцягвалі да адказнасьці тых, хто ня хоча працаваць. Бедка кажа: нават не спадзяваўся, што столькі людзей самі выявяць жаданьне зьбіраць подпісы:

«Уладкавацца на працу ў Слоніме вельмі складана, практычна немагчыма. Да ўсяго, амаль паўсюль зьмяншаюцца заробкі. Днямі я размаўляў са спадаром, які працуе на КБЗ — ён кажа, што ў іх заробак зьнізіўся да двух з паловай мільёнаў. Людзі выказваюць незадавальненьне, а дырэктар адказвае: ідзіце шукайце іншае месца. А іншых месцаў у Слоніме няма. А тут яшчэ прымаюць закон аб дармаедах. І што людзям рабіць?»

Вось подпіс ставіць жанчына, кажа, што ўжо на пэнсіі, дэкрэт аб дармаедах не падтрымлівае, бо на ўласным вопыце бачыць, што гэта зьдзек зь людзей. Ейны сын з усіх сіл пнецца, каб пракарміць сям’ю, а працы нармальнай знайсьці ня можа:

«Вы ведаеце, як складана цяпер знайсьці працу — гэта самая вялікая праблема. У мяне сын у такой сытуацыі, у яго трое дзетак, іх трэба неяк карміць, старэйшая паступае вучыцца, а за што яе вучыць? За два мільёны, якія ён атрымлівае на прадпрыемстве? Ну гэта ж немагчыма. І такая сытуацыя ў кожнай другой сям’і. Едуць рабіць то ў Маскву, то ў Менск, альбо наагул далёка за мяжу, каб неяк зарабіць і вывучыць дзяцей. Бо за нашы заробкі аплаціць вучобу нерэальна».

А вось пачалася дыскусія, спадары выказваюць супрацьлеглыя думкі пра дэкрэт аб дармаедах. Усё ідзе вельмі карэктна, ніхто нікога не перабівае, усё выслухоўваецца. Але відавочна, што кожны застаецца пры сваёй думцы.

— Так, подпіс я стаўлю і нават раней ставіў у электронным выглядзе. Наагул, я лічу гэты дэкрэт абсурдам, папросту выбіваньнем грошай зь людзей, якія працуюць за мяжой. Але якія яны дармаеды, калі працуюць у поце чала, як наагул іх можна называць такімі словамі? Усіх хочуць зачасаць пад адзін грэбень.

— А я думаю, што дэкрэт нармальны, бо разьвялося шмат людзей, якія наагул ня хочуць працаваць. Яны бічуюць, злоўжываюць алькаголем. А трэба, каб працавалі хоць трохі.

Да іх размовы далучаецца яшчэ адзін спадар, ён толькі што паставіў свой подпіс.

— Вы спачатку прапануйце людзям працу, а потым накладайце штрафы. Людзі хочуць працаваць, але дзе? Стаяць на біржы, а працы няма. А чалавеку з высокай кваліфікацыяй ісьці капаць траншэі альбо каменьне зьбіраць у калгасе — гэта ня выйсьце.

Спадар Сяргей на дадзены момант таксама беспрацоўны, жыве з таго, што трымае ў вёсцы гаспадарку. Прачытаў у газэце аб’яву і далучыўся да тых, хто зьбірае подпісы. Распавядае, што пражыць цяпер складана і ў вёсцы, і ў горадзе. Маўляў, паехаць на працу ў горад — аддай палову заробку на паліва. А яшчэ трэба дапамагчы дачцэ, якая вучыцца. То на сям’ю больш нічога не застаецца. Ён увогуле не разумее, як улады маглі прыняць такі дэкрэт:

«Ну як такое можа быць, што зь людзей хочуць браць грошы проста за паветра? Як такое можа быць? Пуцін кажа, што трэба весьці барацьбу зь беднымі, а тут з самых бедных хочуць драць грошы. Ну як такое можа быць? І як тут можна стаць багатым? У нас тут усе бедныя. Багатыя толькі дырэктары, бо рабочы атрымлівае два мільёны, а дырэктар — 50. І як такое можа быць? А потым вылічваюць сярэднюю і кажуць, што ўсе па 5 мільёнаў атрымліваюць».

Тэкст, пад якім слонімцы падпісваюцца супраць дэкрэту аб дармаедах

Тэкст, пад якім слонімцы падпісваюцца супраць дэкрэту аб дармаедах

Спадар мне распавядае, што многія людзі згодныя зь ягонай пазыцыяй, але подпіс свой ставіць баяцца, і гэта яго найболей зьдзіўляе. Кажа, што імкнецца з такімі людзьмі размаўляць, але безвынікова:

«Ва ўсіх краінах, калі вы бачыце ў навінах, як толькі зьніжаюць заробкі, адразу людзі выходзяць на вуліцу з пратэстам, і зь імі складана нешта зрабіць, бо ўсіх ня звольніш. А ў нас усім зьнізілі заробак, і ўсе далей гэтаксама працуюць, і яны колькі захочуць, столькі і заплацяць. Заўтра скажуць — давайце яшчэ па мільёну зьнізім, і зьнізяць, а ўсе далей будуць працаваць».

Спадар інтэлігентнага выгляду таксама паставіў подпіс. Ён кажа, што ў прынцыпе, так ці інакш, усе людзі плоцяць падаткі, бо тыя закладзеныя ў тавары, якія прадаюцца ў крамах, у паслугі, якія аказваюцца насельніцтву, і г.д. А тое, што дзяржава хоча яшчэ прымусова забіраць грошы, — гэта, на ягоную думку, парушэньне правоў чалавека:

«Уладам трэба іншыя шляхі шукаць, каб заахвочваць людзей да працы. Трэба даць ім магчымасьць працаваць, а ня проста дэкляраваць, што кожны мае права на годнае жыцьцё... Але калі заробак у цябе 2 мільёны, то як годна ўтрымаць сваю сям’ю? Людзі жывуць ад заробку да заробку, і то не хапае...»

У цэнтры Слоніма

У цэнтры Слоніма

Спадар Бедка кажа, што подпісы мяркуюць накіраваць у Савет міністраў, Адміністрацыю прэзыдэнта, а таксама ў Гарадзенскі аблвыканкам і Слонімскі райвыканкам. Я цікаўлюся ў яго — ці маеце спадзяваньне, што з гэтага будзе хоць які плён?

Бедка: «Насамрэч у нашай дзяржаве такія акцыі плёну не даюць, бо звычайна ў лепшым выпадку людзі атрымліваюць толькі адпіскі ад уладаў. Але мы робім гэта дзеля таго, каб паказаць, што насамрэч патрэбна для народа, а ня тыя законы, якія яны прымаюць — і ў выніку працаваць няма дзе і выплочваць падаткі ня будзе з чаго».

XS
SM
MD
LG