Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Міхал Шарамет, адзін зь легендарных Міронаў, які памёр як Сакрат


Міхал Шарамет

Міхал Шарамет

27.2.1982, Менск — 21.4.2013, бераг возера Глубля, Мядзельскі раён. Пахаваны на могілках у в. Захарычы, Менскі раён.

27.2.1982, Менск — 21.4.2013, бераг возера Глубля, Мядзельскі раён. Пахаваны на могілках у в. Захарычы, Менскі раён.

Адно з маіх наймацнейшых уражаньняў ад летніх вандровак па Беларусі зьвязанае зь лясным прынарачанскім возерам Глубля. Мы ішлі па беразе, і раптам побач са сьцежкаю сярод папараці вырас камень з словамі, што паведамлялі вусьцішную зьвестку: на гэтым месцы, атруціўшыся цыкутай, памёр зусім малады хлопец Міхал. Надпіс на незвычайным помніку зьвяртаўся да падарожнікаў: «Памаліцеся за яго і беражыце сябе».

На мяне павеяла антычнасьцю і больш блізкай, сваёй гісторыяй — згадаўся сыход Сакрата і запаветы вальнадумцаў Каспара Бекеша і Казімера Лышчынскага.

Але я ведаў і гэтае імя — Міхал Шарамет.

Я памятаў Міхала на чале маладафронтаўскай дружыны.

Ён стварыў вайскова-патрыятычую арганізацыю «Ваяр», якая сталася спадкаеміцай «Краю» і з канца 1990-х да сярэдзіны 2000-х абараняла моладзь на масавых акцыях.

Колішні кіраўнік Маладога Фронту Павал Севярынец распавядае, што Шарамет быў сапраўдным прафэсіяналам: выдатна ладзіў летнікі, вышкалы з палосамі перашкодаў, спартовыя турніры... Іншага ягонага паплечніка — Сержука Бахуна ўражвала высокая Міхалава эрудыцыя, асабліва ў гісторыі і мове. Кажуць, Шарамет пасьпяхова замяняў кампутарную праверку правапісу: глянуўшы на беларускамоўны тэкст, адразу лавіў усе артаграфічныя і стылёвыя памылкі.

Міхал займаўся прамысловым альпінізмам, гэта значыць, выконваў заданьні на вышыні.У свой час ён працаваў у Міністэрстве надзвычайных сытуацыяў. Ня раз выносіў людзей з полымя, але не любіў гаварыць пра гэта.

Калегі-ратавальнікі не здагадваліся, што побач зь імі выяжджае на выклікі адзін зь легендарных няўлоўных Міронаў, якія ўздымалі нацыянальныя сьцягі ў самых, здавалася б, недаступных месцах.

Выратаваўшы многіх іншых, Шарамет ня змог уратавацца сам...

Ён быў зь сябрамі ў паходзе на байдарках. Прыхільнік мэтадаў экстрэмальнага выжываньня, Міхал заўсёды шукаў ядомыя расьліны. У ручаіне ўбачыў некалькі каранёў, якія здаліся яму знаёмым вадзяным тапінамбурам.

Праз гадзіну яго беларускае сэрца спынілася.

Краіну, дзеля якой ён жыў, павінен убачыць Міхалаў сын Алесь.

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG