Лінкі ўнівэрсальнага доступу

У Беларусі «зялёных чалавечкаў» зьнішчылі б, — жыхары Чарнігава


Намёт у цэнтры Чарнігаву

Намёт у цэнтры Чарнігаву

Рэпартаж з памежнага зь Беларусьсю ўкраінскага горада Чарнігава, жыхары якога ўспрынялі вайну ў Данбасе як жорсткую рэальнасьць, рыхтуюцца да мабілізацыі, пасылаюць прадукты і амуніцыю вайскоўцам у зону АТА.

Чарнігаў — не прыфрантавы горад, ён далекавата ад Данецку й Луганску. Аднак вайну, разьвязаную прарасейскімі баевікамі на паўднёвым усходзе Ўкраіны, тут успрымаюць як жорсткую рэальнасьць — супольна зьбіраюць дапамогу ўкраінскім батальёнам і рыхтуюцца пасьля абвяшчэньня мабілізацыі папоўніць шэрагі ўкраінскай арміі.

Пералік рэчачаў, якія патрэбны ўкраінскім батальёнам

Пералік рэчачаў, якія патрэбны ўкраінскім батальёнам

Ва Ўкраіне цяпер абвешчана мабілізацыя. Пад яе падпадае 50 тысяч чалавек. Чарнігавец Васіль у свой час праходзіў тэрміновую вайсковую службу — і цяпер гатовы пастаяць за адзінства і незалежнасьць радзімы:

«З 20 студзеня ў нас новая хваля мабілізацыі. Скажуць, што трэба — я пайду. Гэта патрэбна, бо няма іншага выйсьця — толькі супраціў зьнешняму ворагу. Уладзімер Пуцін, апроч сілы, нічога не ўспрымае. Шкада, што раней не была пастаўлена задача зьнішчыць „зялёных чалавечкаў“, якія зьявіліся спачатку ў Крыме. Як бы было ў Беларусі, калі б хтосьці нават падумаў на сто мэтраў перайсьці дзяржаўную мяжу — зьнішчылі б, я ўпэўнены, усё: там і зямлі б не было — усё б гарэла. І праблема б зьнікла. А ў нас цяпер няма Крыму, няма дзьвюх абласьцей. А што далей будзе — ніхто ня ведае. І нават думаць пра тое страшна».

На цэнтральнай плошчы Чарнігава, побач з абласной дзяржаўнай адміністрацыяй, Самаабарона Майдану разгарнула брызэнтавы намёт, куды мясцовыя жыхары нясуць усё, што могуць: харчаваньне, цёплыя рэчы, грошы.

Сталая жанчына цікавіцца ў хлопцаў з самаабароны:

«Дык куды тут паставіць? У мяне кансэрвацыя — павідла, варэньне. А яшчэ дома ёсьць усякая гародніна кансэрваваная».

Многія мінакі кідаюць у празрыстую самаробную скрынку, якая стаіць пры ўваходзе на століку, пакамечаныя грыўні — свой унёсак у абарону Ўкраіны.

Дзяжурны Павал Зызэкала

Дзяжурны Павал Зызэкала

Дзяжурны, 22-гадовы абаронца Майдану Павал Зызэкала апавядае карэспандэнту Свабоды:

«Намёт паставілі дзеля таго, каб людзі прыходзілі, паглядзелі, што трэба нашым байцам — цёплыя рэчы, цыгарэты. Скрынка стаіць — грошы зьбіраем, каб купіць мэдычныя аптэчкі ды ўсё іншае па патрэбе. Дапамагаюць тым, хто знаходзіцца ў зоне АТА».

29-гадовы чарнігавец Вадзім, інжынэр-канструктар па прафэсіі, пазытыўна ставіцца да ініцыятывы самаабаронцаў Майдану:

У нас гэта — народная барацьба. Думаю, што беларусы гэта лепей разумеюць, чым расейцы, бо мы больш пародненыя народы. З кожнага па капейчыне — і можна ўжо аднаго байца адзець, абуць, накарміць.

«У нас гэта — народная барацьба. Думаю, што беларусы гэта лепей разумеюць, чым расейцы, бо мы больш пародненыя народы. З кожнага па капейчыне — і можна ўжо аднаго байца адзець, абуць, накарміць. Словам, дапамагчы. Гэта народны супраціў. Гэта не якіясьці там папулісцкія рэчы, а памкненьне душы, народная воля. Гэта народны супраціў супраць агрэсара, бо падзеі на ўсходзе Ўкраіны мы разглядаем як агрэсію супраць нас. І гэтага агрэсара мы ведаем».

Інфармацыя пра Дудка

Інфармацыя пра Дудка

Яшчэ адна задача, якую выконвае намёт самаабароны на цэнтральнай плошчы Чарнігава, — інфармацыйная. Побач зь ім — партрэты сябраў Партыі рэгіёнаў, якія падтрымлівалі прэзыдэнта-ўцекача Януковіча. Адзін зь іх — Валеры Дудко. Яго прасоўвае ў губэрнатары каманда папярэдняга абласнога начальніка-«рэгіянала». Партрэт Дудка зь невялікім тэкстам зьмешчаны на «Дошцы ганьбы». Пералічваюцца найбольш яскравыя «заслугі» Дудка, у тым ліку й галасаваньне ў Вярхоўнай Радзе за скандальныя рэпрэсіўныя «законы 16 студзеня», якія абмяжоўвалі грамадзянскія свабоды ўкраінцаў.

Улётка на Дошцы ганьбы

Улётка на Дошцы ганьбы

Інжынэр-канструктар Вадзім дадае, што пасьля Майдану ва Ўкраіне шмат што зьмянілася:

«Даволі багата зьмянілася. Калі раней адсоткаў 80 людзей маўчалі, то цяпер не маўчаць. І гэта вельмі добра. Зьмянілася ня ў пляне эканамічнага росту ці падзеньня, а з пункту гледжаньня людзкога ўспрыняцьця палітыкі. Цяпер у грамады ёсьць голас — раней яго не было. Палітыкаў я шаную не за папулісцкія лёзунгі ды штандары, а за дзеяньні».

XS
SM
MD
LG