Лінкі ўнівэрсальнага доступу

logo-print

Хочацца пачаць 2014 год простым і пазытыўным тэкстам, напісаным некрытычна, бяз закідаў і мудрагелістых разважаньняў.

У суботу адбудзецца вясельле былога палітвязьня Паўла Севярынца і Вольгі Шылак. І я шчыра радуюся за маладых.

Чытаючы словы Паўла з «Беларускай глыбіні» пра мову і пацалунак, адчуваеш, што ён кахае.

«Размаўляеш па-беларуску — быццам цалуеш. Павольна. Мэлядычна. З ціхай пяшчотай. З ненатольнай мяккасьцю. У плыні цеплыні, калі зацінае дыханьне... Вусны наліваюцца роднасьцю, пякуча спалучаюцца і балюча расстаюцца, насычаюцца смакам блізкасьці, растуляюцца, каб прыняць ласкавыя штуршкі языка, і час ад часу нецярплівае прыцмокваньне дзеканьня і цеканьня кроплямі падтаквае ў тахт: так, так, так крынічаць толькі сэрцы, якія б’юцца любоўю і каханьнем».

Я ведаю Паўла не адзін год. Памятаю, як 24 верасьня 2001 году Павал стаў перад бульдозэрам, які ехаў на Курапацкія крыжы, і сказаў: «Усё, сюды больш ніхто не паедзе», і з таго моманту паўстала кругласутачная вахта памяці, якая доўжылася больш за 8 месяцаў.



Я памятаю, як разам з паплечнікамі, як журналістка, сустракала яго на сядзібе Партыі БНФ пасьля хіміі-катаргі ў Малым Сітне. Памятаю дзясяткі вулічных акцый зь яго ўдзелам, ягоную заўважную фігуру ў нязьменнай куртцы ў клетку, арышты, зьбіцьці, тры турэмныя тэрміны...

Памятаю і разважлівага Паўла ў Празе на сьвяткаваньні ўгодкаў БНР. Ведаю Севярынца змагаром, філёзафам, пакутнікам, вязьням і вернікам. А цяпер буду ведаць і чалавекам, які мае сваю неверагодную гісторыю каханьня.

Можа я памыляюся, але мне падаецца, што ў палітвязьняў, былых і сёньняшніх, ёсьць асаблівае ўспрыняцьцё блізкасьці, сям’і, вернасьці і каханьня. Турма расстаўляе на пэўныя месцы каштоўнасьці і прыярытэты. Пасьля шлюбу з Настай Палажанкай Зьміцер Дашкевіч сказаў на «Свабодзе», што для яго цяпер на першым месцы Бог, потым сям’я, а далей Бацькаўшчына.
Думаю, што гадоў пяць таму парадак быў бы іншы. Ня ведаю, ці так расставіць цяпер свае прыярытэты Павал Севярынец. Сам раскажа...

Павал, Вольга, шчасьця вам!

Фота Эўрарадыё

Фота Эўрарадыё



І я перакананая, што за вас цяпер шчасьлівыя ўсе родныя палітвязьняў — Валянціна Аліневіч, Марына Адамовіч, Віктар Статкевіч, Натальля Пінчук, Лідзія і Алена Аўтуховіч, Марына Лобава, Валянціна Яроменак, родныя Яўгена Васьковіча, Мікалая Дзядка, Васіля Парфянкова, Арцёма Пракапенкі, усе тыя, хто чакае сваіх блізкіх з-за кратаў.
  • 16x9 Image

    Ганна Соўсь

    Ганна Соўсь нарадзілася ў Менску. Скончыла факультэт журналістыкі БДУ. Працавала ў незалежнай газэце «Народная воля»(1997-2000). Ад 2000 году працуе на «Свабодзе». Кнігі на «Свабодзе» — «Дарога праз Курапаты» (аўтарка рэпартажаў), «Адзін дзень палітвязьня» (ідэя і ўкладальніца), «Адзін дзень палітвязьня. 2009-2011»(ідэя і ўкладальніца), «Жыцьцё пасьля раку» (аўтарка ідэі і каардынатарка праекту, рэдактарка). Аўтарка праекту «Расея і я», сэрыі інтэрвію з 12 экс-прэзыдэнтамі постсавецкіх кранаў. Сябра БАЖ.

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG