Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Сталкеры Свабоды

Іосіф Шор, чалавек, які стаў сымбалем Менскай вясны-1996


Ягоныя здымкі ў белай кашулі, пафарбаванай крывёй, што цякла з пабітай міліцыянтамі галавы, патрапілі на першыя старонкі усіх вядучых сусьветных мэдыяў. Але сам сябе ён ня лічыць героем беларускага нацыянальнага вызвольнага руху. Проста апынуўшыся ў патрэбным месцы ў патрэбны час ён зрабіў так, як мусіў зрабіць годны і горды грамадзянін і сумленны і мужны чалавек. І стаўся тым, кім стаўся — сымбалем Менскай вясны-1996. Былы вайсковы інжынэр, палкоўнік запасу Іосіф Шор — герой новага выпуску праграмы «Сталкеры Свабоды».

«Беларусам я пачуўся ужо даўно. Асабліва гэта я адчуваў, калі служыў на Далёкім Усходзе. Там мы, беларусы, былі між сабою вельмі блізкія. Я да гэтага часу памятаю іх: гэта быў са Старых Дарог Клышынскі Станіслаў Станіслававіч, з Горадні Каржанеўскі Генрых Казіміравіч. Мы жылі як браты.

А як прыехаў у 1987 годзе з Далёкага Усходу ў Менск, пачаў зьбіраць усю беларускую літаратуру. Пачалі ж якраз выходзіць цікавыя кнігі. У мяне цяпер багатая бібліятэка.

Прыгадваю, як у школе настаўніца задала пісаць сачыненьне на расейскай мове на тэму «Славлю отечества, которое есть, но трижды, которое будет». Я тады думаў, якое ацечаства можа быць. А цяпер ведаю: гэта айчына, гэта Беларусь мая, дзе я жыву.

Для мяне 26 красавіка — гэта, па-першае, дзень нараджэньня маёй дачушкі. Нарадзілася яна ў Горадні, калі жонка яшчэ была студэнткай медінстытуту. І тады, 26 красавіка 1996 году, я ня думаў, што стаў героем ці нешта падобнае адчуваў. Проста ў той час я працаваў у выдавецтве «Беларуская Энцыкляпэдыя», якое месьцілася каля Акадэміі навук, дзе зьбіраліся ўдзельнікі акцыі. І хочаш-ня хочаш, ты мусіў ісьці з працы па гэтай вуліцы і павінен быў стаць удзельнікам «Чарнобыльскага шляху».

Ішоў з усімі, а як мініфэстанты перакулілі машыны, якімі міліцыянты перагарадзілі праспэкт каля крамы «Лянок», я абмінуў гэтыя машыны і заслону міліцэйскую і, як многія іншыя, апынуўся на другім баку. І тут убачыў, што міліцыянэр у касцы прычапіўся да жанчыны, пачаў яе тузаць. Я заступіўся за гэтую жанчыну. Схапіўся зь міліцыянтам за грудкі ды кажу яму: «Што робіш, як можаш да жанчыны прыставаць?» Я наогул за людзей заўсёды заступаюся, у нас у сям’і зазвычаена памагаць людзям. Гэта самы галоўны прынцып нашай сям’і. Потым як скасіў вочы назад, то ўбачыў, што да мяне бяжыць іншы міліцыянэр з дубінкай. Што мне было рабіць, уцякаць? Паспрабаваў, але ён мяне дагнаў і ляснуў па галаве дубінкай.

Адразу я не адчуў, што галава разьбітая, потым намацаў штосьці такое цёплае, пагладзіў рукой і паглядзеў на яе — чырвоная ўся. Тут жанчыны падышлі, кажуць, давай завяжам рану. Спачатку адмовіўся, Але потым жанчыны настаялі на сваім і завязалі.
Чаму я хаджу на гэтыя акцыі? Трэба заўсёды быць чалавекам. Беларусам трэба быць і любіць гэтую краіну.

Маніфэстацыя пайшла наперад. Калі цырка была новая міліцэйская загарода. Там я скінуў пінжак, кашулю, узьняў яе і паказаў міліцыянтам. Кажу ім, што я палкоўнік у запасе, вы мне галаву разьбілі. За што? Хіба я вас чапаў? Ці на вас камянямі кідаў? Як гэта можна так?

Вось тады ўсё і пайшло ў мяне.

І на Дзень Волі хаджу. І 19 сьнежня 2010-га быў на Плошчы. Цікава мне ўсё бачыць гэта. І добрае, і дрэннае бачу на гэтых акцыях.

Чаму я хаджу на гэтыя акцыі? Трэба заўсёды быць чалавекам. Беларусам трэба быць і любіць гэтую краіну.

А кашуля акрываўленая будзе ў мяне, пакуль я буду жывы. Я яе хаваю, каб мае дзеці, унукі, калі будуць, бачылі, што рабіў іхні бацька і дзед, дзе ён быў, на якіх скрыжалях жыцьця свайго.

Беларусь павінна жыць! Такі мой тэзіс».

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG