Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Беларусь і Захад: пэрспэктывы паляпшэньня стасункаў


Чаму беларускія ўлады робяць высілкі па нармалізацыі стасункаў з Захадам менавіта цяпер? Ці гатовы Захад, навучаны горкім досьведам, пайсьці на чарговы раўнд дыялёгу? Як далёка беларускі бок гатовы пайсьці насустрач заходнім партнэрам?

Гэтыя пытаньні ў Праскім акцэнце абмяркоўваюць палітолягі: з Бэрліну - — Сяргей Богдан, з Варшавы — Павал Вусаў, зь Менску — Андрэй Ягораў.


Чаму менавіта цяпер?



Дракахруст: У апошнія месяцы беларуская дыпляматыя разьвіла незвычайную актыўнасьць на заходнім кірунку. Сустрэчы з прадстаўніком замежнапалітычнай службы Эўразьвязу, з кіраўніком кабінэту генэральнага сакратара Рады Эўропы, з пасламі заходніх краінаў, кансультацыі з прадстаўнікамі МЗС Літвы, перамовы з дэлегацыяй МЗС Швэцыі, гутарка зь міністрам замежных справаў Чэхіі — вось няпоўны сьпіс кантактаў і сустрэчаў міністра замежных справаў Беларусі Ўладзімера Макея і ягоных супрацоўнікаў з заходнімі дыпляматамі за апошнія два месяцы. Падчас сустрэчы міністра з кіраўніком дзяржавы на гэтым тыдні было заяўлена, што гэтыя крокі — элемэнты пэўнай стратэгіі паляпшэньня стасункаў Беларусі з Захадам.

Чаму цяпер? Пра тое, што вязьняў вось вось вызваляць, што ізаляцыя ад Захаду шкодзіць самому Лукашэнку, мудрыя экспэрты загаварылі, здаецца, ў лютым 2011 году. Зараз на дварэ 2013. Колькасьць палітвязьняў зьменшылася, але тузін іх застаецца за кратамі. Калі ізаляцыя шкодзіць самому Лукашэнку, то яна, здаецца, шкодзіла і два гады таму, і год таму. Дык чаму зараз такая актыўнасьць?

Павал Вусаў

Павал Вусаў

Вусаў: Тут варта ўзгадаць некалькі асноўных пунктаў. Па-першае, трэба падкрэсьліць, што спробы аднавіць дыялёг з Захадам былі і ў мінулым годзе і ў 2011 годзе. Але яны былі няўдалыя. Варта прыгадаць спробу выкрэсьліць са сьпісу неўязных у ЭЗ чыноўнікаў і бізнэсоўцаў. Але рэакцыя і незадаволенасьць Захадам ад таго, што адбываецца ў Беларусі, не спрыялі паляпшэньню сытуацыі ў 2012 годзе. На сёньня адбыўся зьбег абставінаў, якія патрабуюць ад Беларусі менавіта такіх крокаў на ўсталяваньне больш-менш лагодных, неканфліктных адносінаў з Захадам.

Перш за ўсё крыніца гэтага ляжыць у псыхалягічным становішчы самога Лукашэнкі. Бо мы ведаем, што ўсе і зьнешнепалітычныя, і ўнутрыпалітычныя крокі залежаць ад яго эмацыйнага падыходу. Праз гэтыя два гады Лукашэнка быў даволі моцна пакрыўджаны на Захад. Ён скардзіўся на тое, што яны жадаюць яго «нахіліць», але сваімі паводзінамі ён паказаў, што кантралюе сытуацыю ў Беларусі і застаецца непахісным лідэрам. Зь іншага боку, ён зразумеў, што без адносінаў з Захадам ягоны палітычны рэжым ня будзе цалкам у бясьпецы. Бо ўсё ж такі аднабаковыя адносіны з Расеяй пагражаюць пэўнай геапалітычнай залежнасьцю. Менавіта ціск з боку Расеі таксама ўплывае на інтэнсыфікацыю гэтага дыялёгу. Зараз склалася вельмі добрая геапалітычная кан’юнктура для Беларусі, каб распачаць вось такія размовы. А менавіта даволі моцны канфлікт Вашынгтону з Масквой — сьпіс Магніцкага, закон Дзімы Якаўлева і г. д.

Дракахруст: Зараз у мяне тое ж пытаньне да Сяргея. Вось Павал казаў больш пра псыхалягічныя аспэкты паводзінаў Лукашэнкі, маўляў, ён зараз зразумеў, што ізаляцыя — гэта кепска. А ў сьнежні 2010 году ён гэтага не разумеў?

Богдан: Я казаў бы не пра псыхалягічны аспэкт, а пра тое, што ўсё гэта вельмі добра кладзецца ў стратэгію вонкавай палітыкі Беларусі, якую Лукашэнка ажыцьцяўляе цягам апошніх прынамсі 15 гадоў. Пытаньне ў тым, што Беларусь і ў стасунках з Эўразьвязам, і ў стасунках з Расеяй мае справу з непрапарцыйна большай, чым сама яна, сілай. Таму Лукашэнка спрабуе ўраўнаважыць гэта нейкім чынам, каб атрымаць матэрыяльныя выгоды. Беларусь мае патрэбу ў падтрымцы і па лініі энэрганосьбітаў, і па лініі крэдытаў. Пра гэтыя ваганьні даводзіцца гаварыць час ад часу, таму што гэта такая мадэль. Адна з самых вялікіх крыніцаў рэсурсаў для Беларусі — гэта яе прамежкавае становішча. Ня маючы нейкіх радовішчаў, эксплюатуем тое, што вагаемся паміж Усходам і Захадам. І гэта тое, што Лукашэнка пасьпяхова робіць ужо колькі гадоў. Для яго гэта мадэль, а не часовая стратэгія.

Гэта ня толькі ягоная асабістая мадэль. Так сапраўды думае ўладная эліта. Яны вельмі цынічна да гэтага ставяцца, што для зьнешняй палітыкі ў прынцыпе някепска. У стасунках з Расеяй пануе «закон джунгляў». І сам Лукашэнка менавіта так апісвае і ўсьведамляе сытуацыю. Бачна, што і ён, і яго каманда разумеюць, што іх зьядуць, калі яны сам-насам застануцца з Расеяй.

Юры Дракахруст

Юры Дракахруст

Дракахруст: Андрэй, Сяргей казаў пра пэўную цыклічнасьць у палітыцы. Але мне цікава менавіта вось цяперашняя кропка. Ці можна было 2-3 месяцы таму, перад прызначэньнем Макея міністрам замежных справаў, сказаць, што вось зараз пачынаецца новая частка цыклю? Бо ўсе аргумэнты, якія пералічваюць калегі, мела месца і ў сьнежні 2010 году, і ў 2011 годзе, і ў 2012 годзе.

Ягораў: Мне падаецца, што выразнага тлумачэньня, чаму гэта адбываецца менавіта цяпер, няма ні ў каго. І для мяне немагчыма было сказаць за два месяцы ці яшчэ раней, што такая сытуацыя здарыцца. Адразу пасьля крызысу 2010 году я неаднаразова сьцьвярджаў, што тая сытуацыя, якая створаная, невыгодная для ўсіх бакоў. І ў гэтым сэнсе яна ірацыянальная, таму рацыянальна разважаць пра яе вырашэньне вельмі складана. Але ж, калі трошкі паразважаць, то можна ўявіць аналёгію зь непаслухмяным дзіцём, якому трэба зрабіць урокі, каб схадзіць у цырк. Але ён ня хоча рабіць урокі і спрабуе падлашчыцца да бабулі, дамовіцца з маці, ўгаварыць тату. Такім чынам, шукае любыя іншыя шляхі, каб вырашыць сытуацыю і атрымаць для сябе нейкія выгоды, не зрабіўшы тыя крокі, якія ад яго патрабуюцца.

Менавіта тое самае адбывалася і адбываецца з вызваленьнем палітвязьняў і іх рэабілітацыяй. Беларускі рэжым усе гэтыя гады, з 2010 году, шукаў іншыя магчымасьці перамоваў з Эўропай, напрыклад, праз Ватыкан і каталіцкую царкву ў Беларусі, шукаў шляхі атрымаць эканамічную выгоду, не вырашаючы палітычнай праблемы, спрабаваў гуляць на супярэчнасьцях паміж краінамі Эўразьвязу, спрабаваў прыцягнуць вялікую моцную Расею ў падтрымку пазыцыі Беларусі супраць санкцыяў і г. д. Нічога з гэтага не атрымался. Лягічна паслаць Эўропе нейкія знакі, што мы гатовыя да вызваленьня палітвязьняў, але што вы нам зараз можаце за гэта паабяцаць?


На што гатовы Захад?



Дракахруст: На ваш погляд, ці гатовы Захад — Эўразьвяз і ЗША — пайсьці на новы раўнд дыялёгу і нармалізацыі адносінаў? Здаецца, шмат заходніх палітыкаў, адвакатаў дыялёгу ў 2008-2010 гадах, вельмі моцна на гэтым апякліся, апынуліся ў няёмкім становішчы «кінутых лохаў», і ня надта хочуць зараз ізноў рызыкаваць?

Андрэй Ягораў

Андрэй Ягораў

Ягораў: Яны гатовыя пайсьці на дыялёг і перамовы з гэтым рэжымам, нягледзячы на тое, што іх у мінулы раз «кінулі». Гэта вынікае з таго, што ў Эўразьвязу няма іншага ўяўленьня пра магчымыя стасункі з кім заўгодна ў гэтым сьвеце, акрамя дыялёгу. Зараз, калі яны прымаюць перагледжаную палітыку суседзтва і ўводзяць прынцып «большае за большае», то гэта абавязвае іх да такіх дзеяньняў. І калі Беларусь ідзе на паляпшэньне сытуацыі, на хаця б вонкавую лібэралізацыю, то патрэба ў размовах, што далей рабіць зь Беларусьсю, як супрацоўнічаць у гэтых новых абставінах, у Эўразьвязу аўтаматычна ўзьнікае. Таму, калі будуць зробленыя мінімальныя крокі па лібэралізацыі, то Эўропа зь неабходнасьці пойдзе на гэтыя перамовы.

Дракахруст: Павал, як вы ацэньваеце ступень гатоўнасьці Захаду пайсьці на новы раунд дыялёгу з улікам мінулага? І як на гэтую гатоўнасьць уплывае геапалітычны кантэкст, пра што вы ўжо пачалі казаць. Як мы памятаем, у 2008 годзе чыньнікам тагачаснага замірэньня было ня толькі вызваленьне палітвязьняў, але і вайна, якая задала пэўныя «восі каардынатаў». Зараз яны падобныя на тыя?

Вусаў: Нейкая падабенства ёсьць. Я хацеў бы пагадзіцца з Андрэем, што сапраўды ў Захаду няма стратэгіі, што рабіць зь Беларусьсю. Існуе толькі два варыянты: дыялёг альбо санкцыі. Але, на маю думку, усё ж такі такога дыялёгу, які распачаўся зь Беларусьсю ў 2008 годзе, ўжо ня будзе. Гэта будзе палітычны дыскамфорт для эўрапейскіх палітыкаў, бо яны сапраўды былі «кінутыя». Ёсьць разуменьне таго, што зь беларускім рэжымам і пэрсанальна з Лукашэнкам няма пра што дамаўляцца і ня мае сэнсу, бо ўсе гэтыя дамоўленасьці выконвацца ня будуць. Калі яму будзе трэба, Лукашэнка скарыстаецца тымі ж мэтадамі ва ўнутранай палітыцы, якімі ён скарыстаўся ў сьнежні 2010 году.

І зразумела, што геапалітычны кантэкст зараз не такі напружаны, як у 2008 годзе. Усё ж такі вайна ў Грузіі — гэта не дыпляматычная вайна, якую мы назіраем зараз паміж Вашынгтонам і Масквой. Хаця Вашынгтон можа выкарыстаць Беларусь як раздражняльны фактар у палітычнай барацьбе з Расеяй, нягледзячы на тое, што ў Беларусі аўтарытарны рэжым, як, напрыклад, ён выкарыстоўвае аўтарытарны рэжым Карымава ва Ўзбэкістане. Дзякуючы менавіта перамовам, нейкім палітычным адносінам Узбэкістан выйшаў з АДКБ. І, калі гэты фактар будзе дамінаваць, калі будзе можна скарыстаць Беларусь дзеля сваіх мэтаў, Вашынгтон гэта зробіць. Гэта можа стаць умовамі для разьвіцьця дыялёгу паміж Беларусьсю і Захадам.

Дракахруст: Сяргей, а на ваш погляд, як на гатоўнасьць Захаду да дыялёгу ўплывае палітычны кантэкст: моманты, адзначаныя Паўлам, а таксама аўтарытарызацыя Ўкраіны і пляны Пуціна па стварэньні Эўразійскага зьвязу?

Сяргей Богдан

Сяргей Богдан

Богдан: Я лепей зьвярнуў бы ўвагу хутчэй на інтарэсы, чым на каштоўнасныя ўстаноўкі. Вялікіх інтарэсаў у Захаду ў Беларусі няма. Таму няма і той распрацаванай стратэгіі, пра якую ўжо казалі калегі. Тое, што было ў 2008-2010 гадах, можна назваць таннай спробай дамагчыся прыгожага посьпеху, што вось мы змаглі выхаваць Лукашэнку. Але не атрымалася. Справа ў тым, што, на жаль, Беларусь не зьяўляецца прыярытэтам зьнешняй палітыкі ні з боку ЗША, ні з боку Эўразьвязу. Гэта зьвязана з тым, што, па-першае, для ЗША — гэта далёка і зь Беларусі па вялікім рахунку нечага ўзяць. У адрозьненьні ад Ўзбэкістану, які зараз узгадваўся. Але там было нашмат больш інтарэсаў і, ў прыватнасьці, вайна ў Афганістане. Таму ЗША мелі інтарэс там штосьці мяняць. А ў Беларусі такіх інтарэсаў няма. Тое самае з Эўразьвязам. Ніводная буйная краіна Эўропы ня мае зацікаўленасьці ў моцных стасунках зь Беларусьсю.

Каб зьмяніць сытуацыю ў Беларусі, трэба нашмат больш грошаў, чым калі-небудзь дагэтуль Эўразьвяз прапаноўваў. ЗША ніколі не былі гатовыя гэта прапанаваць. З краінаў Эўразьвязу ў стасунках зь Беларусьсю зацікаўленыя толькі дзьве: Польшча і Літва. Безумоўна яны будуць рабіць нашмат больш для дыялёгу, што абсалютна натуральна. Але гэта ня тыя краіны, якія вызначаюць палітыку Эўразьвязу. То бок на дадзены момант такой зацікаўленасьці няма, але геапалітычная сытуацыя мяняецца з ростам канфрантацыяў у стасунках Эўропы з Расеяй. Калі будзе нарастаць канфрантацыя паміж Расеяй і Захадам, то значэньне Беларусі таксама будзе расьці. І значэньне зьменаў у палітычным становішчы Беларусі таксама будзе расьці для Захаду. Нельга катэгарычна казаць, што Беларусь не патрэбная Захаду. Проста на дадзены момант патрэбы і інтарэсаў у шчыльных стасунках не было. Усіх такое становішча задавальняла: Лукашэнка атрымліваў свае выгоды з Масквой, Захад, нічога не губляючы, меў цудоўнага хлопчыка для біцьця.


На што гатовы пайсьці афіцыйны Менск?



Дракахруст: А на што, на ваш погляд, афіцыйны Менск гатовы пайсьці насустрач Захаду? Вызваленьне палітвязьняў, палёгка для газэтаў і грамадзкіх арганізацыяў, месцы ў мясцовых саветах — што з гэтага?

Ягораў: Беларускі рэжым будзе гатовы пайсьці на тыя формы лібэралізацыі, якія будуць небясьпечныя для ўтрыманьня ўлады. Тут узьнікае такі парадокс, што рэжым прызвычаіўся кантраляваць у краіне абсалютна ўсё, таму для яго лібэралізацыя нават адной са сфэраў жыцьця нясе страшэнную пагрозу. Таму, хутчэй за ўсё, тактыка адносінаў з Захадам будзе такая: крок наперад і два крокі назад. Гэта значыць, што яны будуць спрабаваць рабіць кропкавыя захады па лібэралізацыі, напрыклад, пайсьці на пашырэньне магчымасьці уплыву нейкіх асацыяцыяў прадпрымальнікаў на эканамічныя адносіны, на заканадаўства, ці, напрыклад, пайсьці на падвышэньне ўзроўню акадэмічных свабодаў ва ўнівэрсытэтах. А Захад са свайго боку будзе гэтыя кропкавыя рэформы спрабаваць падтрымліваць.

Дракахруст: Андрэй, а палітвязьні? Ці лічыце вы іх вызваленьне магчымым?

Ягораў: Гэта першы крок, які папярэднічае ўсім гэтым загадам. Я думаю, што ён будзе выкананы. Бо інакш ніякіх размоваў ня будзе. Эўразьвяз гэта вельмі выразна прадэманстраваў у сваёй пазыцыі на працягу гэтых гадоў

Дракахруст: Павал, як вы лічаце, на што гатовы пайсьці афіцыйны Менск, але ня толькі ў пытаньні палітвязьняў, а і ў сфэры свабоды СМІ, свабоды асацыяцыяў, свабоды сходаў? І як вы ставіцеся да тэзы, якую агучыў Андрэй, што ў Беларусі такая сыстэма, што літаральна адну цаглінку выцягні і ўсё разваліцца? У тым жа Казахстане, ў Азэрбайджане, дзе таксама аўтарытарныя рэжымы, у эканоміцы дапускаецца значна больш свабоды, чым у Беларусі, і нічога там не развальваецца. Ёсьць досьвед Расеі, якая таксама аўтарытарная, але там узровень свабодаў вышэйшы, чым у Беларусі, і таксама нічога не развальваецца. Чаму Беларусь такая крохкая, уразьлівая, што калі што-небудзь вынуць, то адразу разваліцца. А можа і не разваліцца? Можа насамрэч яе запас трываласьці значна большы, чым думаем мы і, дарэчы, значна большы, чым думае Лукашэнка?

Вусаў: Справа ў тым, што на кантролі над эканамічнай сыстэмай, перш за ўсё — над буйнымі прадпрыемствамі, трымаецца гэты «сацыяльна арыентаваны» рэжым. То бок, выкарыстоўваючы рэсурсы з нафтапераапрацоўчых заводаў, іншых прадпрыемстваў, Лукашэнка можа перанакіроўваць грошы, рэсурсы ў іншыя сфэры, задавальняць насельніцтва. Чаго, напрыклад, няма ў Расеі, Азэрбайджане, дзе ўзровень карупцыі даволі высокі. Аднак і там няма свабоднай эканамічнай сыстэмы, як калісьці сказаў Людвіг фон Мізэс, у недэмакратычных краінах немагчыма існаваньне рынкавай гаспадаркі, такой, якая існуе ў дэмакратычных. Таму я пагаджуся з Андрэем, што як толькі пачнецца лібэралізацыя, хаця б толькі ў эканоміцы, то гэта можа прывесьці да нечаканых вынікаў. Напрыклад, як гэта было ў СССР — толькі пачалася палітычная і эканамічная перабудова, гэта прывяло да ланцуговай рэакцыі.

Дракахруст: Павал, а ў Кітаі не прывяло, а наадварот, яшчэ больш умацавала рэжым.

Вусаў: У Кітаі мы мелі расстрэл на плошчы Цянь Ань Мынь ў 1989 годзе. Таму ўвогуле гэта небясьпечна для ўсіх недэмакратычных рэжымаў — праводзіць глыбокія і нечаканыя зьмены. Што тычыцца палітвязьняў, то тут максымальна, на што пойдзе Лукашэнка — гэта выпусьціць іх зь вязьніцаў. Ніякай рэабілітацыі ня будзе. Таксама ён будзе імкнуцца, каб такія моцныя пэрсоны, як Статкевіч, Дашкевіч, калі яны выйдуць зь вязьніцы, выехалі за мяжу, як гэта адбылося з Саньнікавым. Трэці момант — абсалютна ня трэба чакаць нават нейкай імітацыйнай лібэралізацыі ў Беларусі ці паляпшэньня сытуацыі ва ўнівэрсытэтах, у акадэмічным асяродку, ці зьмены выбарчага заканадаўства. Мы ведаем, што ўчора прайшло паседжаньне ў адміністрацыі прэзыдэнта, дзе прысутнічалі прадстаўнікі ЦВК. І былі прынятыя да разгляду зьмены: па-першае, правядзеньне парлямэнцкіх выбараў у адзін тур, хаця гэта ня мае анікага значэньня; па-другое — забарона агітацыі за байкот. То бок, мы бачым, што нават у гэтым кірунку ідуць нэгатыўныя зьмены. Пакуль Лукашэнка яшчэ застаецца ў здаровым розуме, калі гэта можна так назваць, здаровым псыхалягічна і фізычна, то ён надоўга будзе захоўваць тую сыстэму, якая існуе сёньня. І рэпрэсіі будуць асноўным мэханізмам для вырашэньня ўсіх палітычных пытаньняў.

Юры Дракахруст: Сяргей, вы згодны з калегамі, што з аднаго боку любая трансфармацыя разбурыць гэту сыстэму ўшчэнт, а з другога боку — што менавіта таму яна ні на якія крокі ня пойдзе і ня можа на іх пайсьці?

Богдан: Я так ня думаю. На дадзены момант я ня бачу нікога з апазыцыі, хто мог бы супрацьстаяць Лукашэнку. Зь іншых сілаў, якія маглі б разбурыць гэты рэжым знутры, наменклятура ці, скажам, сацыяльнае незадавальненьне, то гэта таксама няпэўныя рэчы. Наменклятуры можа прапанаваць новы кантракт, пры якім яе чальцы стануць уласьнікамі. На маю думку, рэжыму асабліва няма чаго баяцца, бо беларуская апазыцыя зьнішчаная ім да такой ступені, што можна сказаць, што яе, як альтэрнатыўнай сілы, не існуе.

Дракахруст: Сяргей, я зразумеў аргумэнты калегаў так, што справа ня ў тым, што Лукашэнка баіцца апазыцыі, ён баіцца зьменаў: калі лібэралізаваць эканоміку, то паўстануць алігархі і ўсё скупяць, у тым ліку і апазыцыю, наймуць новую і скінуць Лукашэнку. І гэта адбудзецца вельмі хутка. Калі ўтрыраваць, то лёгіку калегаў я зразумеў так. Вы зь ёй згодныя?

Богдан: Не, бо я дапускаю магчымасьць таго, што Лукашэнка можа трансфармавацца, як гэта ён ужо ня раз рабіў у самых розных сфэрах палітычнага жыцьця. Я ня бачу, чаму ён паступова ня можа прапанаваць вось гэтым бізнэсоўцам, алігархам нейкі варыянт суіснаваньня. Прыклады існуюць.

Вусаў: У Кітаі падчас трансфармацыі ў 1988-89 годзе палітычнай апазыцыі не было. І на плошчу Цянь Ань Мынь выйшла моладзь, студэнты ўнівэрсытэтаў. Таксама не было апазыцыі ў Грэцыі, калі кантралявалі палітычную сыстэму «чорныя палкоўнікі». Тым ня менш гэта прывяло да палітычнага выбуху і адхіленьня іх ад улады. Перадзел гаспадаркі ці яе пераход цалкам у прыватны сэктар можа прывесьці да даволі сур’ёзных сацыяльных зьменаў — да павелічэньня колькасьці беспрацоўных. Узмацненьне гэтай сацыяльнай напружаннасьці можа і без апазыцыі прывесьці напачатку да нейкіх лякальных страйкаў, а потым можа нават і да нацыянальнага.
Прыклады лякальных страйкаў мы маем нават у сёньняшніх умовах. Варта прыгадаць, што было ў 2012 годзе, як страйкавалі нават тыя, хто вывозіў сьмецьце, як страйкавалі супрацоўнікі «Граніту» і іншых заводаў. І гэта пры гэтай сыстэме. А як толькі зьменшыцца палітычны кантроль над гаспадаркай, то гэта можа прывесьці да пашырэньня сацыяльнага бунту, які можа абсалютна ніяк не быць зьвязаны з апазыцыяй.

Ягораў: Актары зьменаў — гэта тое, пра што я ўвогуле не гаварыў. Я казаў толькі пра лёгіку рэжыму, у прыватнасьці пра магчымасьць лібэралізацыі. Гэта сапраўды не прывядзе да раптоўных зьменаў ці да падзеньня рэжыму адразу, калі пачнуцца нейкія крокі па лібэралізацыі. Але яны так ня думаюць, бо прызвычаіліся настолькі ўсё кантраляваць, што ня могуць уявіць сабе лібэральныя, свабодныя сэктары. Гэта немагчыма.

Богдан: Калі казаць пра доўгатэрміновую пэрспэктыву, то я згодны са спадаром Вусавым, бо ў доўгатэрміновай пэрспэктыве магчыма ўсё.

Дракахруст: Як казаў знакаміты эканаміст Джон Кэйнс, у доўгатэрміновым пэрыядзе ўсе мы нябожчыкі.

Богдан: Але ў кароткатэрміновай перспэктыве Лукашэнка нават пры нейкім варыянце лібэралізацыі можа яшчэ колькі гадоў спакойна пракіраваць.
  • 16x9 Image

    Юры Дракахруст

    Журналіст. Нарадзіўся ў 1960 г. Зь 2000 г. — супрацоўнік Беларускай рэдакцыі Радыё Свабода ў Празе. Ляўрэат прэміі Беларускай асацыяцыі журналістаў (1996).
     

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG