Лінкі ўнівэрсальнага доступу

ГЕНЭРАЛЬНЫ ПРАКУРОР ШЭЙМАН СЬЦВЯРДЖАЕ, ШТО АРЫШТ ПАДПАЛКОЎНІКА ПАЎЛІЧЭНКІ НЯ БЫЎ ЗЬВЯЗАНЫ СА ЗЬНІКНЕНЬНЕМ ВЯДОМЫХ БЕЛАРУСКІХ ПАЛІТЫКАЎ


Уладзімер Глод, Менск

Генэральны пракурор Віктар Шэйман не адмаўляе факт "прэвэнтыўнага затрыманьня камандзіра асобнай брыгады апэратыўнага прызначэньня вайскавой часткі 3214 Паўлічэнкі" 22 лістапада 2000 году. Падпалкоўнік быў затрыманы згодна з пастановай тагачаснага старшыні КГБ Рэспублікі Беларусь Уладзімера Мацкевіча.

Як высьвятляецца з адказу Генэральнага пракурора, старшыня КГБ зыходзіў з падазрэньня на тое, што Паўлічэнка "зьдзейсніў гвалтоўныя дзеяньні адносна грамадзініна Грачова... У сувязі зь незаконнасьцю затрыманьня 23 лістапада 2000 году Паўлічэнка быў вызвалены паводле ўказаньня кіраўніцтва КГБ". Нагадаю, што спадар Грачоў быў супрацоўнікам кантрольна-рэвізійнай управы Міністэрства культуры і займаўся расьсьледаваньнем фінансавых парушэньняў.

Што ж да зьнікненьня Захаранкі, Завадзкага, Ганчара і Красоўскага, дык у асноўным Віктар Шэйман прыводзіць ужо вядомыя факты. Хаця і тут ёсьць цікавыя рэчы. Напрыклад, сьцвярджаецца, што вынікі генатыпаскапічнай экспэртызы на месцы зьнікненьня Ганчара і Красоўскага даюць падставу меркаваць, што плямы крыві з 99,6% верагоднасьцю могуць належаць Ганчару, а вось іхная прыналежнасьць Красоўскаму цалкам выключаецца. Генэральны пракурор таксама піша, што сабраныя доказы, а таксама паказаньні сьведкаў, даюць падставы меркаваць, што Захаранка, Ганчар і Красоўскі былі скрадзеныя невядомымі асобамі.
XS
SM
MD
LG