Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Навіны 24 жніўня 2000 г.


Ігар Карней, Менск

Пры ўсёй сваёй сумнеўнай баяздольнасьці беларускае войска працягвае заставацца крыніцаю падвышанае небясьпекі. Надзвычайныя здарэньні, якія штогод прыводзяць да трагічных вынікаў і якія вайсковае кіраўніцтва ўпарта намагаецца хаваць, даюць падставу да высновы: арміі патрэбныя радыкальныя рэформы.

За пасьляваенную гісторыю Беларускай вайсковай акругі зьмянілася мноства пакаленьняў зброі. Танк Т-54 пасьлядоўна мянялі Т-62, Т-72 і нарэшце Т-80. Пад тэхніку, адпаведна, назапашвалі снарады. Але калі ў выніку на ўзбраеньні быў пакінуты толькі Т-72, вялізная маса незапатрабаваных снарадаў назаўсёды асела на складох. Гэтак жа ніяк ня могуць быць прыстасаваныя да сучаснай авіяцыі сотні тысячаў тонаў састарэлых авіяцыйных запасаў. Інжынэрныя прыстасаваньні, а гэта пераважна міны ўсіх узораў, наогул падзяляюцца на даваенную, ваенную і пасьляваенную вытворчасьць.

З праблемаю перанасычанасьці вайсковых арсэналаў пратэрмінаванай зброяй беларускія вайскоўцы сутыкнуліся яшчэ 20 год таму. На выпадак вайны, у верагоднасьці якой пад час халоднага супрацьстаяньня мала хто сумняваўся, апэратыўныя запасы Беларускай вайсковай акругі напаўняліся вельмі шпарка. Пасьля аб'яўленьня сувэрэнітэту (і, адпаведна, пасьлядоўнага скарачэньня групоўкі ды вываду значнае часткі войскаў у Расею) гэтыя запасы засталіся.

Вось як камэнтуе сытуацыю былы міністар абароны Беларусі Павал Казлоўскі:

"Найвялікшая небясьпека па лініі Міністэрства абароны – гэта вялізная колькасьць баявых прыпасаў, якія назапасіліся на складах. Ёсьць нават даваенныя арсэналы, якія паступілі да 1941 году. Прагнілі ўкупаркі, гільзы, высыпаецца порах. Такіх складоў у Беларусі мноства. Яны выклікаюць вельмі вялікую занепакоенасьць перш за ўсё ў вайскоўцаў. Вось чаму быў распачаты беларуска-амэрыканскі праект у Добрушы: гэта была першая спроба пачаць цывілізаваную ўтылізацыю вялізнае колькасьці зброі. Тое, што праект быў згорнуты – невыбачальная памылка.

Вайскоўцы выказваюць заклапочанасьць, што гэта менавіта тая парахавая бочка, на якой мы сядзім і якая ў любы час здольная вельмі непрыемна спрацаваць", – лічыць Павал Казлоўскі.

Яшчэ ў 93-м годзе, згодна з праграмаю амэрыканскіх кангрэсмэнаў Нана – Лугара, Беларусь павінна была атрымаць $120 млн на ўтылізацыю шэрагу ўзбраеньняў у рамках пагадненьня СНВ-2. Тады плянавалася, што да 2001 году праграма будзе цалкам завершаная. Але, пачынаючы з 94-га году, новыя беларускія ўлады рабілі ўсё дзеля таго, каб працэс дэмілітарызацыі спыніць. У выніку было асвоена толькі $20 млн – усе пад час працы ўраду Кебіча.

Сродкі на зьнішчэньне 81-й стартавае пляцоўкі для пускаў ракетаў клясы "Топаль" не асвоены наогул: з парушэньнем усіх тэхналёгіяў былі ўзарваныя толькі тры пляцоўкі. Дагэтуль мясцовыя ўлады ня ведаюць, як вызваліць лясныя масівы ад вялізных бэтонных валуноў, тады як амэрыканцы прапаноўвалі тэхналёгію далейшага выкарыстаньня матэрыялаў у будаўніцтве. Усе астатнія пляцоўкі, так бы мовіць, чакаюць або свайго часу, або новых гаспадароў. А гэта –яшчэ адна небясьпека, зьвязаная ня столькі з унутранымі, колькі з вонкавымі фактарамі – у прыватнасьці, з імкненьнем беларускіх уладаў да яднаньня з Расеяй, у тым ліку ў вайсковай сфэры.

Расейскія вайсковыя аб'екты ўжо сёньня ўяляюць вялікую небясьпеку. Гэта датычыць, у прыватнасьці, разьмешчанае пад Ганцавічамі станцыі далёкага выяўленьня й сачэньня за паветранымі аб'ектамі, або станцыі кіраваньня падводнымі лодкамі ў Вілейцы. Ва ўмовах ваеннае пагрозы гэтыя стратэгічныя аб'екты будуць зьнішчацца найперш. Прычым, нават ва ўмовах пагрозы толькі для Расеі, бо менавіта расейскія вайскоўцы гаспадараць на гэтых станцыях.

Паводле высокага чыноўніка ў Міністэрстве абароны, верагоднаму праціўніку нічога не застанецца, як "…выбіць вочы сыстэме кіраваньня".

XS
SM
MD
LG