Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Мой Дэпардзьё


1991 год. Жэрар Дэпардзьё атрымлівае амэрыканскі "Залаты глёбус" за фільм "Від на жыхарства".

1991 год. Жэрар Дэпардзьё атрымлівае амэрыканскі "Залаты глёбус" за фільм "Від на жыхарства".

Жэрар Дэпардзьё атрымаў расейскае грамадзянства ад Пуціна. Толькі лянівы ў сеціве цяпер ня кпіць, ня зьдзекуецца, не крытыкуе францускага актора.

Цалкам справядлівае абвінавачаньне — ён супрацоўнічае з дыктатарамі — запісаў песьню разам Гюльнарай Карымавай, дачкой прэзыдэнта Узьбекістану Іслама Карымава, вядомага ў міжнароднай супольнасьці жорсткімі мэтадамі кіраваньня^; падтрымліваў чачэнскага дыктатара Рамзана Кадырава, быў госьцем на ягоным 36-годзьдзі. Цяпер вось папрасіў пашпарт у аўтарытарнага кіраўніка Расеі Пуціна і атрымаў расейскае грамадзянства. Мог бы і ад Аляксандра Лукашэнкі атрымаць, каб папрасіў...

"Граф Монтэ-Крыста"

"Граф Монтэ-Крыста"

Я з усім гэтым пагаджаюся. Але крытыкаваць Дэпардзьё сёньня ня буду. На маю думку, ён адзін з найвялікшых актораў сьвету. Артыст, які можа аднолькава таленавіта сыграць як пралетарыя, так і арыстакрата. Ягонага Дантона, графа Монтэ-Крыста, Сірано дэ Бержэрака не перакрэсьліш, як і ягоныя ўвасабленьні ў стужках Труфо, Бэрталучы, Рэнэ, Вэбэра, Бліе. Француская клясыка — Гюго, Дзюма, Заля, Друон ды іншыя — для многіх успрымацца праз экранізацыі з удзелам Дэпардзьё. Нават калі скандал з уцёкамі ад высокіх падаткаў, з расейскім грамадзянствам не забудзецца, кіно застанецца.

Салжаніцын пры канцы жыцьця сымпатызаваў «гэбісту» Пуціну і, як многія лічаць, напісаў кнігу з антысэміцкім зьместам «200 гадоў разам», але застанецца ягоны «Архіпелаг ГУЛАГ» і «У крузе першым».

Забудзецца сэксуальны скандал і судовы перасьлед кінарэжысэра Рамана Палянскага, а застанецца ў гісторыі сусьветнага кіно ягоны «Піяніст» і «Дзіця Розмары». Пра скандальную рэпутацыю многіх клясыкаў сусьветнай літаратуры і мастацтва мінулых стагодзьдзяў памятаюць цяпер толькі дасьледчыкі. Моцарт ці Дастаеўскі спускалі ўсе грошы дашчэнту ў казіно, а мы слухаем «Рэквіем» і перачытваем «Бесаў».

Як піша Дэпардзьё ў адкрытым лісьце францускаму прэм’еру, «я ня кідаю камень у тых, хто мае высокі халестэрын, ціск ці дыябэт, ужывае алькаголь і засынае за рулём сваіх матацыклаў. Я ж адзін зь іх, як любяць казаць СМІ».

У фільме "Вальсоўшчыцы" Бертрана Бліе.

У фільме "Вальсоўшчыцы" Бертрана Бліе.

І хай кажуць. Хай Дэпардзьё выбірае для сябе пашпарт любой аўтарытарнай краіны, дзе падатак 13 працэнтаў, а не 75, як хочуць зрабіць левыя ў Францыі. Хай ён любіць віно і ўчыняе скандалы на борце самалёта, хай разьбівае свае матацыклі, хай становіцца аб’ектам сьвецкай хронікі і мішэньню палітычных абвінавачаньняў, што можа быць і справядліва.

Але я не судзьдзя. Я, аматарка кіно, заўсёды буду мець у хатняй калекцыі ягоныя фільмы «Апошняе мэтро», «Зайздрасьць багоў», «Ватэль», «Вальсоўшчыцы», «Дваццатае стагодзьдзе», «Суседка», «Форт Саган» ды іншыя. Дарэчы, сьпіс фільмаў з Дэпардзьё будзе даўжэйшым, чым паслужныя сьпісы ягоных крытыкаў...
  • 16x9 Image

    Ганна Соўсь

    Ганна Соўсь нарадзілася ў Менску. Скончыла факультэт журналістыкі БДУ. Працавала ў незалежнай газэце «Народная воля»(1997-2000). Ад 2000 году працуе на «Свабодзе». Кнігі на «Свабодзе» — «Дарога праз Курапаты» (аўтарка рэпартажаў), «Адзін дзень палітвязьня» (ідэя і ўкладальніца), «Адзін дзень палітвязьня. 2009-2011»(ідэя і ўкладальніца), «Жыцьцё пасьля раку» (аўтарка ідэі і каардынатарка праекту, рэдактарка). Аўтарка праекту «Расея і я», сэрыі інтэрвію з 12 экс-прэзыдэнтамі постсавецкіх кранаў. Сябра БАЖ.

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG