Лінкі ўнівэрсальнага доступу

9 лютага пасьля працяглай хваробы на шэсьдзесят восьмым годзе жыцьця ў Менску памёр Пятро Шашкель.

Абаронца Курапатаў. Сябра Кансэрватыўна-Хрысьціянскай партыі БНФ. Былы вязень сталінскіх лягераў. Быў сасланы з маці ў Сыбір у Краснаярскі край у паўтарагадавалым узросьце і рэабілітаваны толькі праз 50 гадоў.




«Ён быў з намі з першых дзён фронтаўскага руху, на працягу 20 гадоў кіраваў Каліноўскай радай Фронту і Партыі ў нашай сталіцы. Мужны і прынцыповы чалавек, Пятро Пятровіч заўсёды казаў людзям праўду і заўсёды жыў у праўдзе... Побач зь ім людзі станавіліся здольнымі на подзьвіг. У яго вучыліся шчырасьці і любові да беларушчыны. Пятро Пятровіч — з сапраўднай народнай эліты, на якой грунтуецца беларускае нацыянальнае Адраджэньне», — чытаю фрагмэнт некралогу КХП БНФ і згадваю свае сустрэчы з Пятром Шашкелем у Курапатах.

Там яго можна было сустрэць амаль кожную суботу. Пятро Шашкель прыходзіў ва ўрочышча, бо ня мог не прыйсьці. Ставіў новыя крыжы, аднаўляў паламаныя вандаламі, прыбіраў, саджаў кветкі, прыносіў і запальваў сьвечкі. Ён быў сярод тых, хто аднаўляў Крыж пакуты, апаганены вандаламі пяць гадоў таму.

Ад 1988 кожныя Дзяды яго зь кветкамі і бел-чырвона-белым сьцягам можна было пабачыць у першых шэрагах жалобнага шэсьця.

«Калі не памятаць пра продкаў, пра Дзядоў, мы ня будзем мець ні будучыні, ні нават сёньняшняга дня», гаварыў ён у інтэрвію "Свабодзе" ў 2008

«Мне было няпоўныя два гады, а брату няпоўныя два месяцы, калі ў 1946 годзе мы былі асуджаны разам з маці як дзеці ворагаў народа. Дзень гэты для ўсіх нашых родных — гэта дзень памяці загіблых ня толькі ў Курапатах, а па мноству тых Курапатаў, якія раскіданы па нашай любай Бацькаўшчыне — Беларусі», гэта ягоныя словы на Дзяды-2007.





«Тысячы, дзесяткі тысяч людзей загінулі ў астрогах, у лягерах, на лесапавале... У імя загінуўшых я зьвяртаюся да вас: бараніце нашу краіну, нашу Беларусі», казаў ён на Дзяды ў 2006.

«Гэта адначасна і сьвяточны дзень, паколькі шмат моладзі ідзе сёньня, каб пакланіцца нявінна загінулым. У нейкай ступені і смутнае пачуцьцё, таму што я страціў сваіх бацькоў, сам быў рэпрэсаваны. Мяне рэабілітавалі толькі ў 1996-м годзе», — згадваў Пятро Шашкель у 2005 годзе.

Памятаю, як сем гадоў таму вязень сталінскіх лягераў Алесь Юршэвіч з Мёраў за свае грошы наняў аўтобус прывёз у Курапаты каштаны і высадзіў алею. Ня ўсе тады зразумелі, чаму каштаны ў Курапатах. Але дрэвы прыжыліся. Пасьля сьмерці Юршэвіча ў яго памяць Пятро Шашкель з паплечнікамі подоўжылі каштанавую алею.


Я больш не пабачу ў Курапатах Пятра Шашкеля. Але там стаяць усталяваныя і абароненыя ім крыжы і растуць каштаны...




20 сакавіка 2008



З паплечнікамі на талацэ (у другім шэрагу чацьверты справа)

  • 16x9 Image

    Ганна Соўсь

    Ганна Соўсь нарадзілася ў Менску. Скончыла факультэт журналістыкі БДУ. Працавала ў незалежнай газэце «Народная воля»(1997-2000). Ад 2000 году працуе на «Свабодзе». Кнігі на «Свабодзе» — «Дарога праз Курапаты» (аўтарка рэпартажаў), «Адзін дзень палітвязьня» (ідэя і ўкладальніца), «Адзін дзень палітвязьня. 2009-2011»(ідэя і ўкладальніца), «Жыцьцё пасьля раку» (аўтарка ідэі і каардынатарка праекту, рэдактарка). Аўтарка праекту «Расея і я», сэрыі інтэрвію з 12 экс-прэзыдэнтамі постсавецкіх кранаў. Сябра БАЖ.

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG