Лінкі ўнівэрсальнага доступу


Госьць праграмы “Час і сьвет” расейскай службы нашага радыё – былы выкладчык Берасьцейскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту Мікалай Пятроўскі.





Ён цьвердзіць, што за свае пагляды трапіў пад перасьлед беларускага КДБ, быў змушаны звольніцца з унівэрсытэту, а затым у выніку супрацоўніцтва беларускіх спэцслужбаў і расейскага суду пазбаўлены расейскага грамадзянства.

Мікалай Пятроўскі: Мая гісторыя дастаткова, калі можна так выказацца, банальная. Свайго часу я адпрацаваў пасьля заканчэньня асьпірантуры з 1989-га да 1993 год у Берасьцейскім політэхнічным інстытуце. Затым выпісаўся з студэнцкага інтэрнату, дзе пражываў у той пэрыяд, зьняўся з вайсковага ўліку, прыехаў у Маскву, дзе, што называецца, легалізаваўся, гэта значыць прапісаўся ў кватэры, быў пастаўлены на вайсковы ўлік і прайшоў працэдуру пацьверджаньня свайго грамадзянства Расейскай Фэдэрацыі. Наколькі я памятаю, гэта быў артыкул 18, пункт 1а дзейнага тады Закону аб грамадзянстве 1991 году. І больш праблем з грамадзянствам Расейскай Фэдэрацыі ў мяне не ўзьнікала.

Ірына Лагуніна: І так працягвалася да 2009 году, калі вы вырашылі раскрытыкаваць прэзыдэнта Беларусі Лукашэнку. Што было пазьней, на якім этапе да вас прыйшлі супрацоўнікі КДБ Беларусі?

Мікалай Пятроўскі: Калі сьцісла казаць, то сапраўды ў 2009 годзе пасьля вядомага вайсковага параду, калі я асабіста ўбачыў, як прэзыдэнт апрануў свайго сына Колю ў маршальскі мундзір, убачыў, як тыя, што праходзілі міма, аддавалі Колю чэсьць, гэта мяне абурыла, а да ўсяго ж яшчэ прэзыдэнт абвясьціў, што гэты хлопчык – пераемнік на яго пасадзе. А ўжо тады пачаліся адкрытыя ганеньні на апазыцыю, пачаліся арышты, палітычна матываваныя, і гэтак далей. (...) Я ня вытрымаў і на некалькіх лекцыях для студэнтаў-завочнікаў, а гэта людзі больш-менш дарослыя, свае думкі выказаў пра тое, што я думаю адносна прэзыдэнта, яго палітыкі, яго імкненьня да аднаасобнай улады і іншыя меркаваньні, можа быць датычныя яго здароўя ў гэтым пляне.

Празь некалькі дзён у мяне пачаліся непрыемнасьці. Мяне папярэдзілі, што больш нельга адыходзіць ад тэмаў лекцыяў, што трэба строга прытрымлівацца навучальнага пляну. Я нібыта пагадзіўся, таму што быў напалоханы прыходам гэтых людзей у чорным, як назвала іх у сваім рэпартажы Ірына Халіп. Я, шчыра кажучы, быў напалоханы, але не настолькі, каб на іх параду неадкладна звольніцца і паехаць да сябе дадому, як мне было сказана, у Расею. Я працягваў працаваць, і ў перадапошні дзень працы, гэта было 4 ліпеня 2009 г. (6 ліпеня я павінен быў ісьці ў адпачынак), я быў затрыманы на выхадзе з унівэрсытэту, затым пасьля 6 гадзінаў допытаў быў арыштаваны, зьмешчаны ў ізалятар часовага ўтрыманьня і там беспасярэдне стаў праходзіць усе тыя непрыемныя моманты, пра якія пісалі Алесь Міхалевіч, Андрэй Саньнікаў, то бо ўсе выгоды знаходжаньня ў засьценках беларускай турмы. Гэта, шчыра скажу, досыць непрыемная рэч.

Ірына Лагуніна: І пасьля гэтага 30 лістапада вы ўсё-такі былі вымушаныя звольніцца і тэрмінова ад'ехаць, як вы напісалі мне, дадому ў Маскву. Што адбылося ў Маскве?

Мікалай Пятроўскі: Пасьля таго як я паспрабаваў нешта, выйшаўшы з ізалятару беларускага, вырашыць на сваю карысьць, але нічога не атрымалася, я быў папярэджаны, што сапраўды рыхтуецца новы апэратыўны экспэрымэнт і цяпер мне не адкруціцца – я буду надоўга засаджаны ў турму. Я сапраўды 30 лістапада звольніўся, пераехаў у Маскву, стаў працаваць і ніякіх праблем з уладамі расейскімі ня меў. Я быў абсалютна ўпэўнены, што знаходжуся пад абаронаю расейскай дзяржавы, 61 артыкулу канстытуцыі Расейскай Фэдэрацыі.

Але, тым не менш, 22 студзеня 2010 году я быў затрыманы ў мэтро прадстаўнікамі беларускіх спэцслужбаў і супрацоўнікамі Маскоўскага крымінальнага вышуку, дастаўлены ў пракуратуру мэтрапалітэну, дзе была праведзеная экстрадыцыйная праверка, якая паказала, што я зьяўляюся грамадзянінам Расейскай Федэрацыі і, такім чынам, не магу быць выдадзены беларускім уладам. Пасьля гэтага я працягваў жыць спакойна, але гэта доўжылася ня вельмі доўга. 10 сакавіка 2010 году спраўдзіліся абяцаньні, кінутыя мне ўсьлед прадстаўнікамі беларускіх спэцслужбаў, што тое, што я грамадзянін РФ – гэта ненадоўга. Так яно і здарылася. 10 сакавіка была праведзеная паўторная экстрадыцыйная праверка, згодна зь якой я ўжо быў прызнаны не грамадзянінам Расейскай Федэрацыі. Гэта значыць юрыдычна былі зьнятыя ўсе перашкоды для выдачы мяне рэжыму Аляксандра Лукашэнкі.

Поўны тэкст перадачы вы можаце прачытаць ТУТ.

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG