Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Катаньне на ровары дапамагае пры хваробе Паркінсана


Катаньне на ровары можа часова нэўтралізаваць сымптомы хваробы Паркінсана. Такое адкрыцьцё нідэрляндзкага мэдыка зьдзівіла ня толькі грамадзкасьць па ўсім сьвеце, але і экспэртную мэдыцынскую супольнасьць.


Доктар Басьцьяан Блём з Радбаўдзкага ўнівэрсытэту ў Ніймегене, што ў Нідэрляндах, думаў, што ўжо бачыў усе праявы сындрому Паркінсана. Але ж 58-гадовы пацыент, які нядаўна яго наведаў – здолеў яго ўразіць.

Гэты чалавек меў сындром Паркінсана 10 год. Прагрэс хваробы, які праяўляецца ў выміраньні мазгавых клетак, адказных за функцыі руху, пазбавіў яго магчымасьці хадзіць. Найбольшае, на што ён быў здольны – гэта прайсьці некалькі крокаў, пасьля чаго яго ногі нібыта прырасталі да зямлі.

Пад час візыту хворы мімаходзь згадаў, што праехаў у гэты дзень 10 кілямэтраў на ровары, у рамках штодзённай зарадкі. Адчуўшы зразумелы недавер, пацыент настояў на тым, каб правесьці экспэрымэнт. Пасьля таго, як яму дапамаглі асядлаць ровар мэдсёстры і крыху падштурхнулі – той імкліва зьнік з далягляду. Вярнуўшыся, ён прадэманстраваў поўны кантроль над роварам і здольнасьць выконваць складаныя манэўры.

Пры гэтым усе папярэднія сымптомы, уключна зь няздольнасьцю хадзіць – нікуды ня дзеліся. Апытаўшы 20 пацыентаў з цяжкімі сымптомамі хваробы Паркінсана, доктар Блём высьветліў, што здольнасьць да кіраваньня роварам была ў іх усіх.

Доктар Блём апублікаваў вынікі экспэрымэнту разам з апытаньнем яшчэ 20-ці нерухомых пацыентаў з падобнай парадаксальнай здольнасьцю да ровару. Паведамленьне выклікала зьдзіўленьне па ўсім сьвеце.

Непрацяглае аднаўленьне некаторых страчаных рухавых функцыяў пры сындроме Паркінсана – ужо не навіна. Вядомы выпадак, калі цэлае аддзяленьне хворых выбегла са шпіталя, у якім пачаўся пажар, страціўшы, аднак, ізноў рухавыя функцыі, як толькі небясьпека мінула. Такое кароткатэрміновае “ажываньне” называецца парадокс кінэзіі.

У выпадку з роварам, падобна, што здольнасьць круціць пэдалі – пастаянная. Навуковых тлумачэньняў гэтаму пакуль няма. Выказваліся гіпотэзы, што справа ў тым, што, сядаючы на ровар, чалавек ужывае іншую частку мозгу, чым пры хадзьбе. Магчыма, справа ў дадатковым імпульсе, што нага атрымлівае ад пэдалі, якая круціцца па інэрцыі.

Доктар Блём зараз праводзіць шэраг досьледаў з мэтай вывучэньня таго, наколькі роварны спорт замаруджвае прагрэс гэтай хваробы. У любым выпадку, людзі, што страцілі здольнасьць рухацца праз сындром Паркінсана, цяпер маюць шанец, хаця б часова, ізноў адчуць радасьць самастойнага перасоўваньня, асядлаўшы ровар ці трыцыклет.
XS
SM
MD
LG