Лінкі ўнівэрсальнага доступу

logo-print

Аляксандар Дабравольскі: “Мне падабаецца жорсткі мэтал”


Госьць “Начной свабоды” – былы дэпутат Вярхоўнага Савету Беларусі, былы дэпутат Вярхоўнага савету СССР, сябра Палітычнай рады Аб'яднанай грамадзянскай партыі Аляксандар Дабравольскі.

Караткевіч: “На станцыі Койданава”, кампазыцыя “Бонды” – для Аляксандра Дабравольскага. Аляксандар, чаму Койданава? Вы ж нарадзіліся ў вёсцы Сула Стаўпецкага раёну Менскай вобласьці.

Дабравольскі: Вёска Сула недалёка ад Койданава, і гэта найбліжэйшы ад Сулы горад, ён бліжэйшы за Стоўпцы. Я жыў у Суле да пяці гадоў. Калі трэ было паехаць у горад, то езьдзілі ў Койданава – так яго й называлі, нягледзячы на тое, што ён з 1932 году завецца Дзяржынскам.

Караткевіч: Дарэчы, чыгуначная станцыя там і за савецкім часам засталася станцыяй Койданава. Як мясцовыя насельнікі ставяцца да такой дваістасьці: горад Дзяржынск і станцыя Койданава?

Дабравольскі: Тыя, якія памяталі даўнейшы гэты горад, называлі яго Койданава, але цяпер ужо ўсе фактычна прызвычаіліся называць Дзяржынскам. Думаю, што пакуль што ня вельмі гэта хвалюе людзей, якія там жывуць. Але калі б расказаць людзям гісторыю, то яны, напэўна б, выбралі старую назву, таму што Дзяржынскі цяпер наўрад ці той чалавек, які мае аўтарытэт...

Караткевіч: На вашую думку, чаго там больш – ад Дзяржынску ці ад Койданава?

Дабравольскі: Ад Дзяржынску больш, на жаль. Людзі ў нас, на жаль, ня толькі ў такіх гарадах, як Дзяржынск, страцілі ўяўленьне пра сваю гістарычную спадчыну. Па ўсёй Беларусі так – гэта вынік дзяржаўнай палітыкі. Таму я б сказаў, што сёньняшні Дзяржынск – гэта ўсё ж больш савецкі горад, чым той, які б базаваўся на гістарычных каранях.

"Дыялёг з Захадам трэба вітаць. Адзінае – пры гэтым ня трэба забывацца на прынцыпы"

Караткевіч: Аляксандар Дабравольскі нарадзіўся ў 1958 годзе, скончыў радыёфізычны факультэт, а пазьней і юрыдычны факультэт БДУ. Дабравольскі – сябра палітычнай рады Аб'яднанай грамадзянскай партыі. На першым зьезьдзе народных дэпутатаў СССР увайшоў у склад Міжрэгіянальнай дэпутацкай групы – першай дэмакратычнай парлямэнцкай апазыцыі ў СССР. Працаваў разам з Андрэем Сахаравым, Барысам Ельцыным, Анатолем Сабчаком, Васілём Быкавым, Алесем Адамовічам. Аляксандар, у той час што казалі вашыя калегі, людзі, зь якімі вы працавалі, аб пэрспэктывах аднаўленьня беларускай незалежнасьці і яе разьвіцьця?

Дабравольскі: Вялікая розьніца была, напрыклад, паміж 1989-м, калі быў сфармаваны Вярхоўны Савет СССР, і 1991-м, калі пасьля путчу стала відавочна, што кіраўніцтва Савецкага Саюзу ўжо ня здольнае ўтрымаць краіну ў ранейшых рамках. І калі ў 1989 годзе ніхто б не паверыў у тое, што распадзецца Савецкі Саюз і Беларусь, у прыватнасьці, атрымае незалежнасьць, то ў 1990-м стала абсалютна зразумела, што балтыйскія краіны, а таксама Грузія, Малдова ўжо ў сваёй большасьці за незалежнасьць, а пасьля стала зразумела, што і Ўкраіна таксама за незалежнасьць, і Беларусь проста атрымала сваю незалежнасьць безь вялікага змаганьня. І ў 1991 годзе якраз ужо ішла вялікая дыскусія, як зрабіць так, каб распад імпэрыі абышоўся безь вялікіх праблем, без крыві. Я думаю, магло б быць значна горш, так, як, скажам, у Югаславіі, але атрымалася ўсё ж ня так страшна, як магло б быць.

Караткевіч: Сустрэчы Аляксандра Лукашэнкі з папам рымскім і з італьянскім прэм'ерам, плянаваны ўдзел беларускай дэлегацыі ў саміце “Ўсходняга партнэрства” – як бы вы ацанілі гэтыя падзеі, што за імі стаіць?

Дабравольскі: Давайце згадаем расейска-грузінскую вайну і тое, як яна напалохала эўрапейскія краіны, у першую чаргу краіны Ўсходняй Эўропы. Гэтыя краіны ўбачылі, што дамінаваньне Расеі не абмежаванае ніякімі нормамі, і фактычна гэта было асноўнай прычынай прыняцьця рашэньня пра тое, што трэба залучаць Беларусь у эўрапейскую арбіту.

Беларускі рэжым проста скарыстаў цяперашнія мажлівасьці, фармальна, касмэтычна штосьці зрабіўшы. Пакуль што я ня веру ў шчырасьць беларускага кіраўніцтва – няма для гэтага падстаў. Але тое, што пашыраецца дыялёг з Захадам, трэба вітаць. Адзінае – пры гэтым ня трэба забывацца на прынцыпы.

"Масква наўрад ці б хацела, каб паляпшаліся адносіны Беларусі і Эўразьвязу"

Караткевіч: У мэдыях можна было прачытаць, што санкцыю на лібэралізацыю ў Беларусі дала Масква. Вашая ацэнка...

Дабравольскі: Мне здаецца, што сама Масква мае вялікія праблемы зь лібэралізацыяй. У Расеі ўсё ідзе ў адваротным напрамку. Мне ня верыцца ў тое, што такую санкцыю давала Масква. Фактычна канфлікт Украіны з Расеяй ізноў напалохаў Лукашэнку, і ён пачаў дывэрсыфікаваць свае замежныя сувязі. Думаю, што для краіны гэта разумна – ня быць залежным ад аднаго дастаўцы энэргарэсурсаў, ад аднаго дамінантнага суб'екта-суседа, таму, думаю, што Масква наўрад ці б хацела, каб паляпшаліся адносіны Беларусі і Эўразьвязу.

Караткевіч: Злучаныя Штаты Амэрыкі заўсёды падтрымлівалі незалежніцкі рух у Беларусі, дзейнасьць апазыцыі. Высокія кіраўнікі ЗША заўсёды падкрэсьлівалі, што Амэрыка не адступіцца ад факту безумоўнай незалежнасьці Беларусі. Як бы вы ацанілі дзейнасьць цяперашняй адміністрацыі ЗША і прэзыдэнта Барака Абамы – 29 красавіка споўнілася 100 дзён, як ён афіцыйна стаў прэзыдэнтам?

Дабравольскі: Гэта цікавы прэцэдэнт – абраньне чарнаскурага чалавека, які не ў 20-м і не ў 10-м, а толькі ў 3-м пакаленьні амэрыканец, прэзыдэнтам ЗША сьведчыць пра дэмакратызм выбарчай сыстэмы і наагул дэмакратычнасьць краіны.

Што да яго дзейнасьці, то пакуль што рабіць высновы, напэўна, рана. Тут больш надзеяў – і ў сьвеце, і ў саміх Злучаных Штатах. Пакуль за гэтыя 100 дзён ён не растраціў сваёй падтрымкі, што добра для яго і добра для Амэрыкі.

Я думаю, ёсьць дзьве рэчы, пра якія трэба сказаць. Па-першае, пасьля Іраку і Аўганістану наўрад ці рукі дойдуць да Беларусі, я ня думаю, што нешта істотнае зьменіцца ў амэрыканскай палітыцы адносна Беларусі. Па-другое, сродкі барацьбы з крызісам, якія выкарыстоўвае Абама, мне здаецца, калі шчыра сказаць, – гэта проста раздача паабяцанай падчас выбарчай кампаніі падтрымкі прафсаюзам, у першую чаргу аўтапрамысловасьці.

"Беларусь абсалютна не па сродках жыла"

Караткевіч: Гэта азначае, што вы як палітык супраць пратэкцыянізму?

Дабравольскі: Безумоўна, я як палітык супраць пратэкцыянізму. Больш за тое, лічу, што крызіс – гэта вынік жыцьця не па сродках: увесь сьвет жыў не па сродках, у тым ліку ЗША. І Беларусь, дарэчы, абсалютна не па сродках жыла. І калі пры крызісе пажар тушыць грашыма як бэнзінам, то, мне здаецца, гэта ня тыя сродкі, якія могуць крызіс паменшыць – яны яго хутчэй павялічаць.

Караткевіч: Аляксандар, вы з 2008 году дырэктар Усходнеэўрапейскай школы палітычных дасьледаваньняў. Што гэта за інстытуцыя?

Дабравольскі: Гэта частка праекту Рады Эўропы, прысьвечаная пошуку маладых таленавітых лідэраў і стварэньню для іх новых умоваў, сувязяў, магчымасьцяў, адкрыцьцю новых гарызонтаў, каб яны маглі разьвівацца і ў будучыні вызначаць лёсы сваіх краінаў. Мне здаецца, што гэта вельмі добрая ідэя, і мне вельмі падабаецца праца ў школе.

"Адзіная праблема – у тым, што ў Беларусі няма публічнай палітыкі"

Караткевіч: Пытаньне як да дырэктара. Каго б з сучасных моладзевых лідэраў вы б маглі адзначыць як вельмі пэрспэктыўных?

Дабравольскі: Мне няёмка пра гэта гаварыць, але магу сказаць, што даволі шмат такіх людзей ёсьць. Адзіная праблема – у тым, што ў Беларусі няма публічнай палітыкі. І таму вельмі нялёгка маладым людзям вылучыцца, стаць дэпутатамі, знайсьці сваё месца, зрабіць палітычную кар'еру. І ў гэтых умовах яны павінны выкарыстоўваць любыя магчымасьці, каб сябе праявіць. Тое, што няма бліскучых маладых лідэраў, гэта праблема не маладых людзей у першую чаргу, а праблема краіны. І гэта трэба мяняць.

Караткевіч: Колькі сярод тых людзей, якія зьвярнулі вашую ўвагу на сябе, прадстаўніц жаночага полу?

Дабравольскі: Трошкі менш за палову, але мы ўсё ж зыходзілі не з таго, што трэба гендэрную роўнасьць захоўваць, а з таго, што трэба ацэньваць аб'ектыўна па дасягненьнях. Мяне вельмі цешыць, што яшчэ трошкі і ў нас будзе палавіна маладых людзей жаночага полу. У нас ужо ёсьць 50 выпускнікоў. Сёлета 35 чалавек слухачы школы. І думаю, што празь некалькі гадоў шмат хто зь іх будзе займаць вельмі высокія пасады і ў бізнэсе, і ў мэдыях, і ў палітыцы, і ў грамадзкіх навуках.

Караткевіч: Калі нашыя слухачы зацікавяцца інфармацыяй пра Ўсходнеэўрапейскую школу палітычных дасьледаваньняў, як яны могуць зьвязацца з вамі?

Дабравольскі: Праграма пачынаецца восеньню. У верасьні аб’явім конкурс. Ён будзе праходзіць у асноўным у інтэрнэце. Гэта асноўнае правіла – што толькі ў электронным выглядзе падаюцца анкеты. Можна будзе знайсьці на шмат якіх сайтах аб'явы пра конкурс. Напрыклад, на сайтах “Наше мнение”, expert.by.org.

Кожны, хто хоча, можа падаваць заяўкі. Конкурс у нас вялікі, але, тым ня менш, мы заўсёды захоўваем сувязі і з тымі, хто не прайшоў конкурсу, але хацеў бы атрымліваць інфармацыю аб працы школы. І некаторыя нашыя слухачы з другога ці з трэцяга разу атрымалі магчымасьць вучыцца ў школе, і мы ўлічваем такое жаданьне, яно зьяўляецца плюсам. Так што запрашаем.

Караткевіч: Я ведаю, што вы бас-гітарыст і ўдзельнічалі ў вакальна-інструмэнтальным ансамблі. На што з вашых захапленьняў цяпер маеце час? Ці ёсьць час, каб паграць на гітары?

Дабравольскі: Нячаста такое ўдаецца, але калі сустракаюся зь сябрамі, то часам магу ўзяць гітару ў рукі. А цяпер і сын у мяне бас-гітарыст таксама. Я яму тое-сёе паказваю, але ўжо часам гляджу, што трэба й мне ўжо добра парэпэтаваць, каб сыграць тое, што ён цяпер грае. Ён, праўда, любіць вельмі такі жорсткі мэтал, але мне таксама гэта падабаецца.

Ваша меркаваньне

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG