Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Нашы людзі ў Парыжы <img src="/img/icon-photogallary.gif" border=0 />


Аўтар у залі для адпачынку парлямэнту Францыі

Аўтар у залі для адпачынку парлямэнту Францыі

25 кастрычніка. Працяг фотаблогу з Парыжа.


Тыдзень у Парыжы — рэалізаваная мара. Дзякуючы запрашэньню і клопату Дырэкцыі камунікацыі і інфармацыі Міністэрства замежных справаў Францыі, гэты тыдзень быў насычаны сустрэчамі, экскурсіямі, гутаркамі, узаемным расповядам пра жыцьцё Францыі і Беларусі.

Бачна, што Францыя, яе ўлады, палітычныя і грамадзкія арганізацыі імкнуцца актывізаваць сваё спрыяньне дэмакратычным пераўтварэньням, дамагацца паляпшэньня сытуацыі з правамі чалавека ў Беларусі, наладжваць дыялёг паміж грамадзтвамі дзьвюх краін.

Гэтую стратэгію ажыцьцяўляюць канкрэтныя людзі. Пра некаторых сёньня у перадапошняй частцы свайго тыднёвага блогу з Парыжа я пастараюся распавесьці, але найперш шчыра дзякую ім і ўсім іншым, якія ўдзялілі групе беларускіх журналістаў час і ўвагу.

Прыемна і цікава было пазнаёміцца з прадстаўніцай беларускай дыяспары ў Парыжы Вірджыніяй Шыманец і дасьледчыкам-беларусістам і Жанам-Шарлем Ляльманем.

Жан-Шарль Ляльмань (Jean-Charles Lallemand) і Вірджынія Шыманец (Virginie Symaniec)

Жан-Шарль Ляльмань і Вірджынія Шыманец зьяўляюцца суаўтарамі сьвежай францускай кнігі “Беларусь — мэханіка дыктатуры”. Абое прымаюць актыўны ўдзел у дзейнасьці Беларускага камітэту, які паўстаў у Францыі пасьля падзей у Менску ў сакавіку 2006 году. Спадарыня Шыманец —, пляменьніца старшыні Рады БНР Івонкі Сурвілы, тэатразнаўца, з 1996 году ўзначальвае суполку “Беларускія пэрспэктывы”. Беларускае жыцьцё Парыжу сапраўды круціцца вакол яе. Жан-Шарль Ляльмань — палітоляг, працаваў у дасьледчыцкіх інстытутах, цяпер працуе ў парлямэнце Францыі.

Былы амбасадар Францыі ў Беларусі Стэфан Шмялеўскі цяпер адказвае за міжрэлігійныя дачыненьні у францускім МЗС.

Амбасадар Стэфан Шмялеўскі

Спадар Шмялеўскі арганізоўваў візыты ў Францыю Папы Рымскага, Далай-Ламы, Маскоўскага патрыярха. Ён па-ранейшаму цікавіцца Беларусьсю. У часе гутаркі зь беларускімі журналістамі ён выдаў старую дыпляматычную тайну: у 2006 годзе ён як амбасадар Францыі ў Менску прапаноўваў арганізаваць сустрэчу ў Беларусі Папы Рымскага і Маскоўскага патрыярха, прымеркаваную да 20-х угодкаў Чарнобыля. Тады Масква не пагадзілася.

На стале ў кабінэце спадара Шмялеўскага стаіць здымак сакавіцкіх падзеяў 2006 году, калі амбасадары краін Эўразьвязу прыйшлі на Кастрычніцкую плошчу Менска, да дэманстрантаў, якія пратэставалі супраць несумленных выбараў.

Фота і іконы ў кабінэце Стэфана Шмялеўскага

Адна зь кіраўніцаў Сацыялістычнай партыі Францыі Соня Мінк таксама мае да Беларусі сымпатыю і сантымэнт. Яе бацька паходзіць са Слоніма. Яна наведвала гэтыя мясьціны неўзабаве пасьля абвяшчэньня незалежнасьці Беларусі.

Соня Мінк

Сябра міжнароднага сакратарыяту Сацыялістычнай партыі Мішэль Кан апошнім часам сустракалася зь кіраўніцтвам трох сацыял-дэмакратычных партыяў Беларусі. Прычыны падзелу беларускіх сацыял-дэмакратаў яна дагэтуль не разумее і шкадуе з гэтай нагоды.

Мішэль Кан (Michèle Canet)

Абедзьве дзяячкі Сацпартыі заяўляюць, што хочуць падтрымаць беларускую апазыцыю і рух краіны да дэмакратыі. Абедзьве расчараваныя вынікамі мінулых парлямэнцкіх выбараў у Беларусі. “Беларусі пакуль не хапае мосьцікаў, пасярэднікаў у Францыі”,— кажа спадарыня Кан.

У парлямэнце Францыі існуе група па сувязях зь Беларусьсю. Сакратар гэтай групы Ліянэль Люка пакуль у Беларусі не пабываў. Іншыя сябры бывалі. Спадар Люка пасьля мінулых выбараў у Беларусі пакуль не бачыць, зь кім у беларускім Нацыянальным сходзе можна кантактаваць. Але пабываць у Беларусі хоча. Ягоны бацька паходзіць з Румыніі, таму ён кажа, што разумее, што такое недэмакратычныя рэжымы, і што такое арганізаваныя ўладамі візыты.

Ліянэль Люка (Lionel Luca) (справа) дзеліцца дакумэнтамі

Сярод шэрагу арганізацыяў, якія зьбіраюцца надалей пільна сачыць за сытуацыяй у Беларусі пасьля рашэньня Рады Эўразьвязу прыпыніць візавыя санкцыі супраць афіцыйнага Менску, — “Рэпарцёры бязь межаў”. Яе старшыня Эльза Відаль зьбіраецца зьвярнуцца ва ўрад Беларусі з нагоды новага закону аб друку, яна хоча папярэдзіць урад, што трэба адмяніць ягоныя рэпрэсіўныя палажэньні, аднавіць свабоду слова і захаваць свабоду інтэрнэту.

Эльза Відаль (Elsa Vidal)

У штаб-кватэры “Рэпарцёраў бязь межаў” вісіць мапа свабоды прэсы ў сьвеце ў 2008 годзе. Беларусь адзіная ў Эўропе краіна, пафарбаваная на ёй у чорны колер.

Мапа свабоды прэсы ў сьвеце ў 2008 годзе

Спадарыня Відаль заклікае ўсіх беларускіх журналістаў, пакрыўджаных уладамі, зьвяртацца па падтрымку ў яе арганізацыю.

Адзін з такіх журналістаў жыве недалёка ад Парыжу. Алесь Сіліч, былы намесьнік галоўнага рэдактара “Народнай волі”, 4 гады таму папрасіў палітычнага прытулку ў Бэльгіі. Ён быў вельмі рады, калі ў чацьвер прадстаўніцтва Францыі ў структурах Эўразьвязу запрасіла яго сустрэцца з групай беларускіх журналістаў.
Алесь Сіліч

Спадар Сіліч цяпер жыве за 50 кілямэтраў ад Брусэлю, вучыць флямандзкую мову, гадуе дваіх дзяцей. Сумуе па Беларусі, родных і сябрах. Але аптымістычна глядзіць на сваю будучыню ў Бэльгіі. Цяпер ён працуе там ўласным карэспандэнтам тэлеканалу “Белсат”. Спадар Сіліч кажа, што працягвае адчуваць сябе госьцем у Бэльгіі, і перакананы, што застанецца беларусам, нават калі атрымае бэльгійскі пашпарт.

На сёньня спыняюся. Шмат пра што я яшчэ не распавёў. Заўтра пастараюся сабраць мазаіку разнастайных цікавостак парыскага жыцьця і на гэтым завяршу свой тыднёвы блог ды пачну складаць чамадан.
XS
SM
MD
LG