Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Бас выйграў суд супраць тэлерадыёкампаніі


Былы бас хору Дзяржтэлерадыёкампаніі Юры Якушаў атрымаў рашэньне суду Савецкага раёну Менску на пазоў НДТРК супраць яго. Першы канал патрабаваў высяленьня сьпевака зь інтэрнату без прадстаўленьня іншага жытла, а таксама пазбаўленьня менскай прапіскі.

Паводле рашэньня, падпісанага судзьдзём Баразном, у задавальненьні пазову БТ вырашана адмовіць. Заўтра заканчваецца і тэрмін магчымага апратэставаньня ў Менскім гарадзкім судзе. Ці пойдзе на гэта 1 канал, я паспрабаваў высьветліць у юрыдычным упраўленьні тэлекампаніі. Віталя Бабанскага, які прадстаўляў кампанію, у Менску не аказалася. Ягоная ж калега Алена Камалінская адказала ўхіліста:
“Не, нічога ня ведаю, бо адказваю толькі за свой кавалак працы. У справы, якія Віталь вядзе, мы не ўнікаем звычайна...”
У судовым пазове, як адзначалася ў судзе, спадар Бабанскі дапусьціў фатальныя для Якушава недакладнасьці. Ён не ўказаў, што ў сьпевака сын, якому споўніўся год, ды жонка ў дэкрэтным адпачынку. А таксама тое, што працоўны стаж Юрыя складае амаль 11 год. Паводле ж заканадаўства, гэта дае права нават на прыватызацыю жытла. Апошнія два гады спадар Якушаў працуе ў фальклёрным калектыве, які часьцяком гастралюе за мяжой. Пра падзеі, што папярэднічалі суду, распавядае сам сьпявак.
“Трэба было ехаць у Нямеччыну на гастролі. Жонка ў мяне зь дзіцячага дому, была на трэцім месяцы цяжарнасьці. Ня мае ніякага жыльля. Інтэрнат павінен быў застацца за мной. На яе сталі аказваць маральны ціск і камэндант, і адміністрацыя – “вымятайся адсюль”. Яна званіла, плакала. Жыла ў майго сябра. Пасьля даведаўся, што мяне хочуць выпісаць з інтэрнату. І хоць я там ня жыў, каб я заплаціў за камунальныя паслугі за 2 гады! Хоць у маёй хаце пражывае чалавек, які за ўсё гэта плаціў. Фактычна хацелі выкінуць на вуліцу. Пасьля суду, калі пракурор запытала, ці ведаюць, што ня маюць права высяляць, юрыст заявіў: “Так, я пра ўсё гэта ведаю”. Камэндант жа прадставіла паперу, што мы выехалі зь інтэрнату самі. Мала таго, калі прыходзілі павесткі зьявіцца ў суд, камэндант усе павесткі адсылала назад...”
Я зьвязаўся па тэлефоне з камэндантам інтэрнату на вуліцы Гамарніка Тамарай Юрэвіч.
“Я іх ня мела права прымаць, – кажа Тамара Яфімаўна. – Яны адрасаваныя не камэнданту, а Якушаву, які тут не пражывае. У прынцыпе, маглі б адшукаць – ёсьць служба бясьпекі кампаніі, там да 70 чалавек колькасьць даходзіла. Хай зьвяртаецца у юрупраўленьне з просьбай засяліць яго. Але я думаю, што ня пойдуць яму насустрач. Вялікая чарга, і ўсіх, хто збоку, паўбіралі з інтэрната...”
Такім чынам, на сёньня Якушаў выселены, але ня выпісаны. Я спытаў Юрыя пра ягоную ацэнку сытуацыі ды далейшыя дзеяньні:
“Цынічна, што яны робяць. Выгналі зь дзіцём, жыць няма за што. Родных няма, каб дапамагчы, маці хворая. Ня хопіць зарплаты аплочваць кватэру ў Менску, якую зараз здымаю за горадам. Калі мірнага выйсьця не атрымаецца, я мушу падаваць у суд на НДТРК за неправамоцныя дзеяньні і патрабаваць маральную кампэнсацыю за тое, што два гады жыў на вуліцы. Буду змагацца за перамогу да канца. Абавязкова!”
Спадар Якушаў паведаміў, што асабіста ведае 8 такіх жа сяброў па няшчасьці – таксама выселеных былых супрацоўнікаў БТ. Аднак паколькі пераможны прэцэдэнт створаны, кажуць, што першы канал чакае яшчэ не адзін сустрэчны пазоў.
XS
SM
MD
LG